Έκπτωτος τής μεγαλοφυίας και κουρασμένος από βακχείες ιδρωμενες με ξεμονάχιασε η ποίηση σέ γειτονιά ξεχασμένη από τον κόσμο πού ακούγονται μόνο τα τζιτζικια χουγιασμένα στις βατομουριες και από τα αγγεία τής έμπνευσης χύθηκαν αυτές οι σταγόνες δημιουργίας . Καλό απόγευμα να έχουμε …………………………… …………….
Τό τρόπαιο τής ακαταμάχητης νεύρωσης τών Ενικοδρόμων
-δυστυχώς οι Ενικοδρομίες είναι επικίνδυνα μεταδοτικές –
είναι η γελοία αίγλη
ενός ρημαγμένου από τήν αγριότητα Τίποτα
αυτή η χαράδρα
πού νικημένος αυτόχειρας
-δέν αντέχονται χωρίς ισχυρά παυσίπονα οι ανελέητοι πόνοι πού χλευάζουν τήν Ενικοβλάβεια –
πέφτει καί σκορπίζεται
χάνεται
σάν νά μήν Υπήρξε ή σάν νά μήν Ήταν ποτέ
τό Άγιο Εγώ τής Ενικοκρατείας
τι κι αν τό έχει καταλάβει
η παράνομη και περιγελασμένη από την διάνοια
αλληλεγγυότοκη νοημοσύνη τών πληθυντικών
πού με πινέλο την ποινικοποιημένη ουτοπική υπερβατικότητα της
επιμένει να αντιστέκεται με τα ακατανόητα παραμιλήματα γράφιτι στους τοίχους
“καταργείστε τίς Ενικοδρομίες και τίς Ενικοκρατίες”
ή πιό πέρα
“η ελευθερία και η ανεξαρτησία
τού ανθρώπου. τής τέχνης. τής ποίησης
έχουν σημασία καί αξία ζωής
μόνον όταν ασταμάτητα
ενδιαφέροντα ή τουλάχιστον ρωτούν
γιά τήν ελευθερία και την ανεξαρτησία τών άλλων ”
μόλις πού πρόλαβα και τα διάβασα
πριν ο επιστάτης καθαριότητας και τάξης της επικράτειας δώσει την αυστηρή εντολή
“να σβηστούν πάραυτα αυτές οι ασυναρτησίες
που βρωμίζουν τούς τοίχους ”

*Από το FUCK OFF long poem.

https://soundcloud.com/a-fetoprotein/xrt6rkjr7yme

Η ποίηση ψοφάει για πεθαμένους

Υπάρχουν εκείνοι που γράφουν για τους beat
και ύστερα ψοφάνε για ένα παιχνίδι αθανασίας.
Υπάρχουν κ’ οι άλλοι που στην καθαρεύουσα
φρονούν πως ξεπαστρεύουν ανισόρροπα λογάκια.
Κ’ υπάρχουν κι άλλοι τόσοι
που χαριεντίζονται σε υπολογιστές
κρατώντας φανερά ημερολόγια
μπας και κρυφακούσει
κάνας ανήμερος εκδότης με φουλάρια
την ξεκωλιά των θαυμαστικών τους.
Υπάρχουν κάμποσοι
και άλλοι τόσοι
που δουλειά δεν κάνουν
παρά μονάχα με το δεξί
στης ρουφιανιάς τη γνώση
στο ξεκατίνιασμα για τρεις στροφές
και μιας γαμημένης ομοιοκαταληξίας
επιμονής στον αφοπλιστικό το στίχο
μονάχα για μια τριχιά στον άλλον.
Υπάρχουν κι εκείνοι
που με αποσπούδαστη κοψιά
ξεραίνουν κόμματα,
χορεύουν το κώλο τους
απ’ το ένα εγώ στο άλλο,
αδειάζουν βιβλιοθήκες σάματις
να πρέπουν για το επίμονο καλό
και το προστατευτικό μιας τέχνης
που οι ίδιοι έστησαν
σε δύο μέτρα
και σε δύο σκατά.
Τούτο το ποίημα είναι χάλια
και το ξέρω
μα το γράφω
είκοσι λεπτά πριν τις τέσσερις.
Σαν προμετωπίδα σε γαμοβιβλίο δε ακούγεται;
Η καρέκλα είναι σκληρή
και το μπουκάλι τελειώνει
μιλώντας τόση ώρα για ένα πράγμα πεθαμένο
που το σκαρτεύουν όσοι δεν στοιχημάτισαν ποτέ.
Η ποίηση είναι ένα πολύ παρεξηγημένο πράγμα,
οι γραφιάδες της δεν έχουν καμία διαφορά
από εκείνα τα κακόμοιρα ζώα
που βλέπεις σ’ ένα κανάλι πριν βάλει την τσόντα του
δύο ώρες μετά τα μεσάνυχτα
γιορτάζοντας το τομάρι τους που γερνάει
και δεν θρονιάζεται σε καμία ήσυχη καυλοκατάνυξη.
Η ποίηση θέλει μουσικές
και ανθρώπους ξεγραμμένους
αλεπουδιάρηδων κλεφτών,
μιας μπάντας απ’ τη δύση
που ξέσκισε τα σμιθ εντ γουέσον
του Μορικόνε
γύρω από έναν προτελευταίο ύπνο του θανάτου
την ώρα που ματώνουν και πάλι τα γινάτια
και ίσως τότε κάτι και πάλι
ίσως και κάτι τότε
πάλι να γίνει.
Η ποίηση ψοφάει για πεθαμένους.

***

Ένα τρίξιμο

Αυτό είναι λοιπόν.
Ένα τρίξιμο.
Πριν ο νεκρός μας πάρει.
Πριν το παιδί ρουφήξει.
Πριν ο παπάς ξοδέψει το κρασί του στο λαρύγγι μας
και πριν η νιότη μας γεράσει
μέσα στους κάμπους της ασυδοσίας.
Ένα τρίξιμο…
Τίποτε άλλο.

***

Outro

Ένας σωρός σιωπές για εκείνον.
Μια φτυαριά μπλε πρωινών.
Ένα μάτσο χαμοί εξαρτημένοι.
Μια σκλαβιά νυχτών.
Ένα ασκέρι άπλυτων ποτηριών.
Η Σοφία στο κρεβάτι
κι εγώ…
…μεθυσμένος…
…στη θέση μου.
Στο τελευταίο κάθισμα
ο διάβολος μαζεύει το καπέλο του
και σφυρίζει έναν στίχο για την αυγή.

*Από τη συλλογή “Ο διάβολος πάνω σε στρατσόχαρτο”, Εκδόσεις Strawdogs, β’ έκδοση, Λευκωσία 2015.

Τι μέρα ! σκοτεινή
ο ήλιος δύει
η σελήνη ανατέλλει
φως έρχεται σκοτάδι
η πόλη μυστικά στα σκοτεινά
ετοιμάζει μαύρο γάλα
τρέφει αυγά φιδιού
και ξεβράζει μαύρα κοράκια
σε όμορφες λέξεις με αντίθετη έννοια
χρυσή αλλά όχι λαμπερή
αυγή αλλά όχι ευοίωνη αρχή
σκοτεινή λαίλαπα
χτύπησε ξαφνικά τη χαραυγή
Άδειο το σπίτι.
Ξημέρωσε Χειμώνας
κατακαλόκαιρα

Θεσσαλονίκη 27/7/2016

*Στις φωτογραφίες η εκκένωση και οι μικροί κάτοικοι της Hurriya πριν…

Ξυπνώντας από τον εαρινό ύπνο είδα τις πληγές

Terashima Tadashi, 86 ετών, Φουκουσίμα

Terashima: «Η δίχως προηγούμενο φυσική καταστροφή δεν έφερε στο προσκήνιο μόνο τη μανία της φύσης και το πόσο ανίσχυρος είναι ο άνθρωπος μπροστά της, αλλά και την ανικανότητα της κυβέρνησης, όπως και προβλήματα σχετικά με τη γραφειοκρατία και τη βιομηχανία. Ποιος θα θεράπευε τη θλίψη των απλών ανθρώπων που είχα\ χάσει τα πάντα;»

Παραδοσιακό, η φράση «εαρινός/ανοιξιάτικος ύπνος» λέγεται αλληγορικά για οτιδήποτε εύθραυστο και φευγαλέο, αντανακλώντας ουσιαστικά τη βουδιστική δοξασία για το εφήμερο της ζωής.

***

Μέρες μακρές στο καταφύγιο η εγγονή τραγουδά

Yokota Kiichi, 83 ετών, Φουκουσίμα

Yokota: «Μια μέρα, λίγο καιρό μετά την εκκένωση, η εγγονή μου σιγοτραγουδοΰσε ένα τραγούδι ενόσω μαγείρευε το μεσημεριανό. Χωρίς λόγο, η καρδιά μου γαλήνεψε».

Με την έλευση της άνοιξης, οι μέρες γίνονται αισθητά μεγαλύτερες. Υπαινίσσεται δηλαδή ο στίχος την ανακούφιση και τη χαλάρωση που φέρνει μαζί της η άνοιξη.

***

Τα πουλιά πετάνε ανάστατα ανοιξιάτικος σεισμός

Konno Tomoko, 74 ετών, Τοτσίγκι

Κοnnο: «Ήμουν σε μια ομάδα χαϊκού στο Τόκυο όταν συνέβη η καταστροφή. Μας είπαν να βγούμε από το κτίριο και βγαίνοντας, είδα πουλιά να πετούν γύρω-γύρω στον ουρανό. Στον μεγάλο σεισμό τα πουλιά αναστατώθηκαν τόσο όσο και οι άνθρωποι, και πετούσαν μπρος-πίσω. Αναρωτήθηκα πότε θα μπορούσα να επιστρέφω στο σπίτι μου στο Νάσου».

*Από το βιβλίο “Τσουνάμι – 29 χαϊκού από επιζήσαντες της φυσικής καταστροφής στην Ιαπωνία το 2011”, Εκδόσεις “Μανδραγόρας”, 2016.

LA BOHEME

Αααα! οι ωραίοι καιροί…
Ήμασταν νέοι ήμασταν τρελλοί
εξαντλημένοι, συνεπαρμένοι…
Μποέμικη ζωή, αχ μποέμικη ζωή!
Εμένανε η κοιλιά μου άδεια
κι εσύ μου πόζαρες γυμνή
Τι ευτυχισμένοι που ’μασταν
Τρώγαμε κάθε δεύτερη τρίτη μέρα
Κι οι πασχαλιές του Λόφου ανθισμένες
μας μεθούσαν…
Μποέμικη ζωή, αχ μποέμικη ζωή.’
Ήμασταν νέοι ήμασταν τρελλοί
(κι είμαστε ακόμα!)
Αλλά… μαάς περιμένει ή δόξα στη γωνία!

(λίγο αυθαίρετη αλλά πετυχημένη
πιστεύουμε απόδοση της μεγάλης επιτυχίας
του CHARLES AZNAVOUR)

***

ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ

Είναι ωσάν το ιερό των χριστιανικών ναών, αυτό το
οποίον ίσως λίγο ξιπασμένα αποκαλώ γραφείο: ένα απλό
σπαστό τραπέζι δηλ. και μια καρέκλα.
Στο τραπέζι απάνω, το μαχαίρι μου.
Σπουδαίο μαχαίρι!
Μ’ αυτό πιάνω καί κόβω ευλαβικά τό καρβέλι και το
σαλάμι, για να γευματίσω.
Μ’ αυτό, το ίδιο, τώρα δα κόβω τις σελίδες του βιβλίου μου.

*λεπτομέρεια:
Το βιβλίο είναι: Νίκος Καρούζος Τά ποιήματα, τόμος Β’ εκδόσεις Ίκαρος

***

13 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

Κι απόψε, κρύο.
Λέω
έννοια σου θάρθουν και χειρότερες μέρες
Δεν ανάβω την κουκουνάρα
Οικονομία
Στο κρεββάτι, με τα ρούχα φυσικά, απ’ τις 9
Όπως τον παλιό καλό καιρό
(βλ. Μονμάρτρη, κρύες σοφίτες κ.ά. ένδοξες σελίδες
της ιστορίας της τέχνης)
Λέω
μ’ αρέσει η Κρίση
Πρόκειται να γίνουν σπουδαία πράγματα, λίαν συντόμως,
περίμενέ τα
—-
(Τώρα κοιμάμαι).

*Από τη συλλογή “Αγγούρια και μαργαρίτες”, στη Σειρά Άπαντα Τ. 1/2015

ΝΥΧΤΕΣ ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗΣ

Στο κομοδίνο η παρόρμηση μειδιά
διακριτικός εορτασμός για τη σάρωση της τάξης
Το βιολογικό ρολόι λιωμένο
κατά τα δεόντα καλλιτεχνικά πρότυπα
κι η αποκομιδή φτωχή, αδιάφορη.
Αναιτιολόγητη η απόκλιση,
κλεπτομανής με εξειδίκευση στα σπίρτα
Και η ικανοποίηση;
Γέννημα θρέμμα της ανομίας.

***

Ol ΘΝΗΤΟΙ ΕΡΩΤΕΣ

Πειρατές σαρώσανε
τις νύχτες που ντυθήκαμε όνειρα
λεηλατημένη ύπαρξη
το έσω στέρνο σου
οι μνήμες από τα χάδια μου
νύχια που χαρακώνουν
βαθύτερα απ’ τη σάρκα.
Θυμάσαι ακόμα το ηλιοβασίλεμα
που πλήρωνε
τις κόρες των ματιών σου
εύγευστο αύριο;
Θυμάσαι τη μουσική
των φευγαλέων σ’ αγαπώ
που δεν ψελλίσαμε ποτέ μας;
Ας είναι…
Καταταγήκαμε στο τάγμα
των ανέλπιδων
ένας ακόμη θνητός έρωτας
στη χαίτη του λέοντα χρόνου.

***

ΔΙΑΘΗΚΗ

Τα πλούτη μου
μόχθου συνάθροιση
απώλεσα
σε δρόμους με απαγορεύσεις
σ’ ένα ταξίδι ψηλάφησης
των δερμαχογλυφών της ψυχής.
Ό,τι απέμεινε
το αφήνω αδιαίρετο
σ’ όσους μύρισαν
κάτι από την αλήθεια μου.
Στεγνωμένα μελανοδοχεία
λογχίσματα της μοίρας.
Σκουριασμένες κλειδωνιές
μαθήματα ανθεκτικότητας
κι αποτύπωση επιθυμιών
σ’ εκτεθειμένα φιλμ.
Όλα δικά σας
Μήπως και κορεσθεί
η λαιμαργία σας
να με καταλάβετε.

*Από τη συλλογή “Βερντάντι”, Εκδόσεις “Μανδραγόρας”, 2013.

ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ

Κόκκινος τάπητας μπροστά στη Μητρόπολη
Για να περάσουν οι επίσημοι
Από τα πρόσωπα έλειπε τελείως 
Το χρώμα της ντροπής
Γι αυτό έπρεπε κάπου να υπάρχει.

24 ΙΟΥΛΙΟΥ 1979

Γιορτές λοιπόν και φέτος
Στο προεδρικό το μέγαρο δεξίωση
Μα ο λαός πάντα μπροστά στο κάγκελο
Με το γλυφιτζούρι της αποκατάστασης
Και τα μπατιρόσπορα της κάθαρσης
Γλύφει το χτες και σκέφτεται
μασάει το σήμερα και φτύνει. 

ΦΩΣΤΗΡΑΣ

Είναι πραγματικά
Παράξενος ο άνθρωπος
Ενώ του διδάκουν
Γιά χρόνια την αλήθεια
Αυτός γίνεται
Φωστήρας στο ψέμα
Χωρίς μια ώρα μάθημα.

ΟΔΗΓΙΕΣ

Μην ομιλείτε
Στον οδηγό
Ξέρει αυτός 
Που θα σας πάει
Για να τον χρειάζεστε
Πάει να πει
Πως αισθάνεστε
Θαυμάσια
Μες στο κοπάδι.

ΕΝΘΡΟΝΙΣΗ

Ο Δεσπότης
Όταν ανέβηκε 
Στο χρυσό θρόνο
Κρατώντας στο χέρι
Τη χρυσή του ράβδο
θυμήθηκε το γαϊδούρι
Του Χριστού
Και το ξύλινο αποκούμπι του
Δεν ντράπηκε καθόλου
Γι αυτό και δεν αισθάνθηκε
Την ανάγκη να κατέβει
Απ’ το θρόνο.

ΑΝΘΡΩΠΙΣΤΕΣ

Δώστε ψωμί
Στους πεινασμένους
Φωνάζουν οι ανθρωπιστές
Και γυρίζουν
Απ’ τήν άλλη μεριά
Για την κακοψημένη
Μπριζόλα.

SERVIS

Ποιός τό ‘πε πως η εκκλησία
Έμεινε πίσω στις εξελίξεις
Λίγα ξωκκλήσια έχτισε
Πάνω στα πεζοδρόμια ;
Μόνο οι τράπεζες
Θα έχουν υποκαταστήματα ;
Αν τώρα βάλει
Κι αυτόματους
Δίπλα στις εικόνες
Όπου μ’ ένα τάληρο
Μες σε μπουκάλι πλαστικό
Αγιασμός θα βγαίνει
Θα έχουμε ένα servis
Πραγματικά υπέροχο.

ΑΠΟΡΙΑ

Απορώ
Γιατί δεν απαντάει
Ο υπουργός
Τα χαρτιά μου τα υπέβαλα
Όλα και κανονικά
Ο φάκελος είναι εντάξει
Καλά τα χαρτιά
Υπέβαλες όμως
Χαρτάκι και φακελάκι.

ΤΩΡΑ

Τώρα που φοράτε τα γιορτινά σας
Τώρα που περνάτε έξω
Απ’ τό ορφανοτροφείο
Τρελλοκομείο
Γηροκομείο
Νοσοκομείο
Κεμάστε την αγάπη σας
Σαν το σαλάμι αέρος
Πάνω στα κάγκελα
Κι ύστερα πάτε στο σπίτι σας
Φάτε το βραδινό σας
Και μη ξεχάστε προπαντός
Να κάντε το σταυρό σας.

Βασιλιάς

“Πώς πέρασες Αύγουστε
Χειμώνα;”

“Υπέροχα!
Ήταν ένας παράδεισος πουλιών
και άλλων δίσεκτων απολαύσεων!”

Ο Λευκός βασιλιάς του χειμώνα
κρυστάλλινος απεβίωσε εχτές βράδυ
στους 19 βαθμούς κελσίου.

Σύσσωμες οι εποχές με τον τρίτο ήλιο
κατέφθασαν να παραλάβουν το σώμα του
για την ετήσια ανακατασκευή.

Στη θανάσιμη ακολουθία
και στα επιμέρους τμήματα
του ολονύκτιου θρήνου
απλώθηκε από τον θρόνο του
μέχρι τον δρόμο
μια θλίψη εκθαμβωτικού αυλικού μεγαλείου.

Για άλλη μια φορά, όλες οι υρίες
οι οποίες αποτέλεσαν τη ζωή του
αρκέστηκαν στο κονιάκ στα κόκκινα χείλη
και στην εξής δήλωση:

Και η πορεία του ήταν παράθυρο.
Και το γέλιο του ήταν παράθυρο.
Και οι αγάπες του εμείς ήμασταν.

***

Τα κορίτσια αυτά που
απ’ τα χέρια τους
Διασχίζουν
Εναποθέτουν
Φαντασιοκοπούν
Πετούν
ανεμόσκαλες
βουβούς κινηματογράφους
πράσινα / νύχια / κοχύλια / μακριά
Σέρνονται απ’ τα μαλλιά
και παραμένουν
Νικήτριες:
τα κορίτσια αυτά ποιος θα τα τιμωρήσει.

Μερικές φορές συμβαίνει τα κορίτσια να
χαλαρώνουν
Στις μηχανές και στις αντένες όπου αναζητούν
την ταχύτητα
Διασχίζοντας άλλα κορίτσια

κορδέλες

Σε μυϊκή τάση των τροχοφόρων
Με έλατα μαλλιά και φούστες δίχως νόημα
Μέσα σ’ αγόρια
Μερικές φορές συμβαίνει τα κορίτσια να
χαλαρώνουν.

*Από τη συλλογή “Μεταιχμιακή χαρά”, Εκδόσεις “Φαρφουλάς”, 2013.

Όργωσες με την οργή σου τα χωράφια,
το δεξιά και άνω τεταρτημόριο ενός πεπαλαιωμένου ονείρου,
το χώρο πίσω απ’ την κουρτίνα
και πέρα απ’ το διάζωμα.
Σ’ το εξομολογήθηκε ένα βράδυ μια στρατιά περίεργων
στρατοκόπων,
πως πίσω απ’ την κουρτίνα,
πέρα απ’ το διάζωμα
στο δεξιά και άνω τεταρτημόριο
υπάρχει τρόπος όλα να ξεχαστούν.
Ανάμεσα στο λυκαυγές και στο λυκόφως.

Το τοπίο είναι ξερό.
Είναι ένα ξερό καύκαλο.
Όλοι εμείς που έχουμε συσσωματωθεί,
τη μέρα αιμοδότες, τη νύχτα αμμολήπτες.
Ο παραλήπτης είναι βουβός κι αμέτοχος,
δεν ακούει τίποτα,
τ’ αυτιά του καταστράφηκαν
από τα decibel των διθυράμβων.
Το τοπίο όταν κλείνουμε τα μάτια
κινείται προς το μέρος μας,
όταν τ’ ανοίγουμε δεν είναι πια εκεί.
Τη μέρα ευεργέτες, τη νύχτα κλέφτες.

Το τοπίο χάθηκε,
υπάρχει μόνο κάτι απ’ την παλιά του όψη στα όνειρα
του καθενός.
Στο δεξιά και κάτω τετερτημόριο νάρκωση επισκληρίδια.
Οι μεταμορφώσεις του τοπίου
το έκαναν ν’ αποκτήσει κέλυφος και να κρυφτεί.
Υπάρχει μέσα στο τοπίο ένα μυστικό πέρασμα,
όπου εικόνες συνωστίζονται περίεργα,
ποδοπατιούνται γύρω απ’ τις εξόδους κινδύνου
ή τις περίεργες και ακατάληπτες διαδικασίες
ενός ακαμάτικου μυαλού.
Είναι όλα καλά κρυμμένα σ’ αυτό το τοπίο.
Πολύτιμα ορυκτά ασφυκτιούν
στις μόνιμα κλειστές μασχάλες του.

*Από τη συλλογή “Η άστεγη μέρα”, εκδόσεις “Μελάνι”, 2014