Σύμπαν ανεμοδαρμένο, κάθετο
Κι οριζόντιο, σύμπαν επεκτατικό·
Ντεραπαρισμένο μες την Αρχή του παντός, σύμπαν οργανωμένο για να αποδιοργανώνεσαι, κομπορρήμον σύμπαν-
Αυθαδιάς κατά πάντων, ποιός είναι ο Σκοπός σου; Πούθε βάλλεσαι και πού
Βούλεσαι να φτάσεις; Κρεμασμένος
Στα απώτατα όριά σου, εμμένω στην δική μου προσφυγή
Και μοναχικά σπουδάζω τις τραγωδίες μου, ω σύμπαν
Που τρέμεις σαν φωτιά μες την μέρα μου και ορίζεις
Την καθαρότητα των στοχασμών, ω σύμπαν
Ταπωμένο με το βουλοκέρι του Θεού, ρημαγμένο κι αναδιοργανωμένο, σύμπαν
Της βεβαιότητας και της αμφιβολίας, της θέσης και της αντίθεσης, ω σύμπαν
Καρφιτσώνεις πάνω μου τις αντιφάσεις των αστεριών..

*Από το ιστολόγιο του ποιητή στο http://stratisparelis.blogspot.com

Ανέκδοτα βράδια στο κάτω συρτάρι –
ανοίγεις να δεις
κι έχεις γεράσει
*
Des soirées inédites dans le tiroir du bas –
tu ouvres pour voir
et tu as vieilli

Πέντε έξι πλαστικές καρέκλες
για την παρέα
να βγουν τα πυροφάνια
Αγία Τριάδα – Αρετσού
*
Cinq ou six chaises en plastique
pour la compagnie
en attendant que les farillons prennent la mer
Agia Triada – Aretsou

Τα φώτα της πόλης
μικρά ασήμαντα κεράκια
πιο πολύ μέσα
παρά μπροστά σου
*
Les lumières de la ville
petites bougies insignifiantes
plus en toi
que devant toi

Η μυρωδιά της θάλασσας
ντυμένη παιδικά –
αδέσποτα σκυλιά θα πλησιάζουν
κάτι να μας πουν
να γευτούν
τ’ απομεινάρια
*
L’odeur de la mer
vêtue comme un enfant
des chiens errants s’approcheront
pour nous dire quelque chose
pour goûter aux restes

Κάνε μια ευχή
μια αγκαλιά
έτσι ξεκίνησαν όλα –
από ένα εφηβικό τόλμημα
*
Fais un voeu
un embrassement –
C’est comme ça que tout a commencé
à partir d’un coup hardi d’adolescent

Αγκάλιασε εκείνον
που δεν τολμά να μιλήσει
Τί πάει να πει χυδαίο;
*
Embrasse
celui qui n’ose pas parler
Que veut dire “vulgaire”?

Η αγάπη θυμώνει
δείχνει τα δόντια της –
Έρωτες δυσλεκτικοί
ψεύδονται απ’ τα γεννοφάσκια τους
λερώνουν
*
L’amour se met en colère
montre les dents –
Des amours dyslexiques
qui mentent depuis le berceau
salissent

Βράδια που ξέχασαν την καταγωγή τους
καΐκια βάλαν’ μπρος τις μηχανές
απόνερα μνήμης –
αν κάτι μείνει
θα ’χει τη δροσιά άγουρου Σεπτέμβρη
*
Des soirées qui ont oublié leurs origines
des caïcs ont démarré leur moteur
le sillage de la mémoire –
S’il reste quelque chose
Il portera la rosée d’un Septembre vert

Έμμετρα τρόπαια
στιχοπλοκές –
Το γέλιο μας συντηρεί τον κόσμο
*
Des trophées en vers
des vers tissés –
Notre rire entretient le monde

Νιώσε –
η ρετσίνα σέσωκέ σε
μεζές σε πλαστικό πιατάκι
κι έχει ο θεός
*
Sens
la résine t’a sauvé
un mézé dans une assiette en plastique
et on s’en remet à Dieu

Βάλσαμο
να ’σαι αφημένος
σ’ ένα μικρό κομμάτι γης
χωρίς αιτία
*
C’est du baume
de s’abandonner
sur un petit bout de terre
sans raison

*Μετάφραση: Ελένη Τρουπή-Bourillon.

**Το ποίημα και η εικόνα που το συνοδεύει αναδημοσιεύονται από το Αποτύπωμα στο http://apotypoma.blogspot.com

α
Συζητούν μια ανακωχή με την ζώσα ύπαρξη
Για μια επιστροφή ομαδική στον κόσμο του αίματος
Πρωί μεσημέρι δείλι κι η νύχτα
Η πιο αιματοβαμένη ώρα της μέρας
Τότε συζήτησαν να βρουν έναν θνητό
από τα μαλλιά μέχρι τα νύχια
Δεν τους αρκούσε ο καθημερινός άνθρωπος

β
Κουράστηκα ν’ ακούω θλιβερές ιστορίες
Παρακαλώ όχι άλλες ειδήσεις
Ας φλέγεται η πόλις και ας ανοίγουν συθέμελα οι δρόμοι
Βαδίζουμε από την ανημποριά στην δυστυχία
Και από την πεντάλεπτη χαρά
Στην αιώνια ντροπή και στην βία

©Μαρία Πανούτσου  

Στον οργασμό του σώματος και της γης
και των θαυμάτων υποκλίνομαι

στα φεγγαρόφωτα του νου

στο βαθύτατο ξάφνιασμα
του εντός και του εκτός εαυτού
καθώς καλείται και γρηγορεί
να ξεχάσει όσα γνωρίζει
και να ξαναθυμηθεί αυτά που δεν ξέρει.

Στις πολύχρωμες συνευρέσεις υποκλίνομαι
και στις ευφρόσυνες ιαχές

στο λευκό μπαλέτο των αγγέλων
που ψάλλει «Αι γενεαί πάσαι»
αναδύοντας ήχους απόκοσμους
κι αλληλουχίες ρυθμικές
συνοδεία εικόνων μιας άλλης μέρας
και νύχτας

στους δρομείς
τους γυμνασμένους σε πτώσεις συνεχείς
κι όχι στο πέταγμα
γνωρίζοντας καλά
πολύ καλά
πως ακόμα και στον άλλο κόσμο
αυτό που αγαπούν
πάλι θα τους λείπει

και φυσικά
σε σένα υποκλίνομαι
που κολυμπάς στις απέραντες θάλασσες
για μια στάλα νερό
με το χαιρετισμό σου στα όρια της ανάφλεξης
τον καμωμένο αργά και περήφανα
όπως ταιριάζει
σε μια πράξη ζωής ή θανάτου.

Artwork: Alia Qunhua

Απροσδόκητη συνάντηση

Μια μέρα συνάντησα την αλήθεια μου.
Πήγαινα να ψωνίσω στο σούπερ μάρκετ.

Τη ρώτησα αν ήταν καλά στην υγεία της.
Κι εκείνη μου απάντησε:
«Καλά, εσείς;»
Κι εγώ της λέω:
«Τι περιττός πληθυντικός!»

«Γιατί; Δεν είναι ταιριαστός με την ηλικία σου;
Ή μήπως δεν έχεις το κύρος της τιμής του;»

«Μπα! Τι ξαφνική οικειότητα είναι αυτή;
Εσύ τόσα χρόνια παρίστανες την άγνωστη.
Μου μίλαγες σαν να ’μουν καμιά ξένη.
Κι ούτε με άφηνες καν να σε συναντήσω.
Κι ούτε έπαιρνες από παρακάλια και λυγμούς.
Και τώρα σου θυμήθηκε να μ’ εμψυχώσεις;
Καθάρισες, νομίζεις, με το νεόκοπο ενικό σου;
Τι να την κάνω την ψεύτικη εκτίμησή σου;
Εγώ ήθελα την αλήθεια μου στο πλάι μου».
«Τότε να μου είχες καταργήσει τον πληθυντικό νωρίτερα.
Λες και δεν ξέρεις πόσο απεχθής μού είναι
η σεμνοτυφία».
Με πήρε αγκαζέ και πήγαμε μια μικρή βόλτα στο πάρκο.
Μετά είχα να γυρίσω για ψώνια.

***

Κανόνας στην εντατική

Τα καλά παιδιά επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
Οι λαμπρές εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
Ο κανόνας πάσχει από οξεία ανασφάλεια.
Χρήζει άμεσης και ταχείας επιβεβαίωσης.
Σας εφιστώ την προσοχή, κυρία μου!
Ο κανόνας σας επιβάλλεται να νοσηλευθεί άμεσα.
Παρακαλώ, παρακαλώ! Όχι, αντιρρήσεις.
Οι αντιρρήσεις θα του κάνουν κακό.
Μα δεν τον βλέπετε, έχει γίνει κατάχλωμος.
Αν πάθει κάτι, θα είστε η μόνη υπεύθυνη.
Σας προειδοποιώ! Δεν αστειεύομαι!
ΜΕ ΑΚΟΥΤΕ; [Ξελαρυγγιάζεται]
Επιβεβαιώστε τον επιτέλους!
Κινδυνεύει να μπει στην εντατική.
Πώς θα ζήσετε χωρίς αυτόν;
Μα δεν λυπάστε τα νιάτα σας;
Ναι, μα βέβαια, υπάρχουν κι άλλοι κανόνες.
Μα αυτός είναι ο δικός σας. Ο προσωπικός σας, κανόνας.
Κι εσείς είστε η δική του. Η κατάδική του, λαμπρή εξαίρεση. [Παύση]
Ε… τον επιβεβαιώνω. [Καταρρέει]
Λυπάμαι πολύ. Καθυστερήσατε.
Ο κανόνας σας εξέπνευσε.
Κι εσείς, εσείς, αγαπητή μου,
Λυπάμαι, λυπάμαι πολύ,
Δεν αποτελείτε, πλέον, καμία εξαίρεση!

*Από το βιβλίο «Ένα γυμνό κρεμμύδι», Εκδόσεις των Άλλων, 2016.

Κεριά φωτίζουνε το δωμάτιο αυτό που
οι ποιητές ονομάζουνε αύριο. Δυνατά
ακούγεται η μουσική, όσο το πιάνο και τα
βιολιά ζευγαρώνουν στην ψυχή.
Φωνές και τραγούδια, κρασί και λουλούδια
ψέγουν το Είναι μας και μαλώνουν την Πούλια.
Ως το πρωί, μέχρι ο ήλιος να φέξει αυτό το πάρτι
πρέπει να αντέξει.
Να ξεφύγουμε απ΄το σώμα μας, να καούμε στο χρώμα μας.
Το γκρίζο να γίνει μαβί, να αλλάξουμε μορφή που
περιφέρουμε σαν το σκουλήκι που μεταμορφώνεται σε
μεταξοσκώληκα.
Πιείτε, χορέψτε η χαρά είναι σύντομη, μονάχα αγαπήστε
ξημερώνει η ντροπή.

Θέλω νά ’ρθει τώρα
Του έρωτα η ώρα.

Έκανα τόση υπομονή
Κι η λησμονιά παντοτινή.
Φόβοι, καημοί και θλίψη
Φεύγουν στα ουράνια ύψη.
Από μια δίψα νοσηρή
Το αίμα μου έγινε χολή.

Θέλω νά ’ρθει τώρα
Του έρωτα η ώρα.

Όπως και το λιβάδι
Παρατημένο στη λησμονιά
Φουντώνει και θάλλει
Στα νηρόχορτα και τη λιβανιά
Μέσα στο άγριο βουητό
Από βρομόμυγες σωρό.

Θέλω νά ’ρθει τώρα
Του έρωτα η ώρα.

*Απόσπασμα από την “Αλχημεία του λόγου”.
**Μετάφραση Χριστόφορου Λιοντάκη με επεξεργασία Γιώργου Χριστιανάκη. Από εδώ: http://xeniastos.blogspot.gr/2015/02/blog-post_5.html
***Το ποίημα το πήρα από εδώ: http://eisvathos.blogspot.com.au/2017/12/blog-post.html

ΑΓΙΟΣ

Μνήμη Σταύρου Τορνέ

Κουβαλά το σταυρό του
Βακτηρία

Ανεβαίνει το Γολγοθά του
Τραγουδώντας
Αμανέδες

***

ΜΟΝΟΝ

Τούτο το ποίημα
Είναι νεκρό
Με το που γράφτηκε
Έσβησε στα χέρια μου
Τώρα
Μόνον εσένα περιμένει
Να το αναστήσεις

***

ΑΠΟ ΜΗΧΑΝΗΣ ΘΝΗΤΟΣ

Σαν καβαλάρης δίχως μοίρα
σοδιάζω στα μεσόστρατα
ξωμάχους τους ανέμους
να παίξουν με τη λησμονιά
το χάροντα στα ζάρια

*Από τη συλλογή “Ανθρωποθυσία”, 2010.

Σύνθεση: Alia Qunhua

ΑΜΦΙΠΟΛΗ ΣΕ ΚΑΙΡΟ ΧΕΙΜΩΝΟΣ

Λόγι’ από τέφρα
χωνεύονται μες στην ομίχλη γκρίζα
σκίζα ενός τεράστιου δαυλού
ο κεραυνός
και του Στρυμόνα οι Εννέα Οδοί παντέρμες

κάπου περί την Αμφίπολη, Μάιος 1987

***

ΟΛΥΜΠΟΣ

Η γη ροδίζει αυτού, ασπρίζει και σαρκώνεται
ψηλότερα στου ποταμού τις γούρνες
κι ο Δίας πάντα άφαντος στα δήθεν θεία
γούπατα

Ενιππέας, 8 Αυγούστου 1988

***

ΡΙΓΟΣ

Τρεκλίζουν δέντρα, σκιρτούνε τα βουνά,
οι λόφοι
εν θέσει τρεμουλιάζοντας·
χειμώνας

Καλλίπετρα Βεροίας, 18 Ιανουαρίου 1989

*Από τη συλλογή “Το ημερολόγιο ενός ουρανοδρόμου”, Εκδόσεις Δήγμα 2014.

Η Κακιά Κική έδειρε το κακό παιδί της
Ο αφέντης περίμενε εώς που να βουρκώσει το ρήγμα
Η Κική ήταν κακό παιδί
Έξω από την ζήλεια της όλος ο κόσμος υπήρχε
Τα πλούτη του καιρού φούντωναν την θρησκεία της
Τα υγρά και το σώμα της ήταν παλιά
Η κακιά Κική δεν άντεχε το φως του καημού
Και καημέ του φώναζε γύρνα πίσω να σε αντέξω
Γιατί αλλιώς δεν αντέχω
Και μέσα σε ένα δωμάτιο που είχε στολίσει μικρή
Την είδα ίδια και ίδια και βαρετή
Κάτι, κάτι θα ήταν, με βρισιές να παρακαλάει.

10/2/13