Ένας ύπνος κακός με ξυπνάει. Γυρίζω να δω… λείπεις.

Οι πτυχές του σεντονιού μια άκαμπτη οροσειρά. (..σε φαντάζομαι κρυμμένη από πίσω.. μια μεραρχία στρατοπεδεύει πάνω σου με νεανικό σφρίγος..)

Θυμώνω.

Αφήνω το χέρι μου να πέσει με δύναμη.. με άχτι.

Ένα ψύχος πολικό το κυκλώνει.

Μαζεύω το χέρι μου γρήγορα, ανάμεσα στα πόδια μου το χώνω.
Το λυπάμαι το χέρι μου.. το πονάω.. μόλις άρχισε να μιλάει

να σωπάσει πρέπει.

Φυγάς από της νιότης σου τα πρωτοπαλίκαρα, της μνήμης σου την καμπύλη.

*Από τη συλλογή “Παγοθραυστικό”, Εκδόσεις Θράκα.

*
Η πόλη φωνάζει την ησυχία της
όταν περνά καιρός απ’ την
αντάμωσή μας

*
Αν έχεις παρατηρήσει μείωση
γραπτής δραστηριότητας
αυτόν τον καιρό
σημαίνει ότι δεν σε εμπνέει
η συμφορά

*
Το δόλωμα είναι στα καλύτερά του
Θα τσιμπήσουν όλοι το απόγειο
όπως το ψημένο κρέας στο ταψί
ξεκοκαλίζοντας
την υστεροφημία του

*
Το καλύτερο κομμάτι είναι το μεδούλι
Μία μόνο ρουφηξιά
αρκεί να σε κατατάξει
στους εν ενεργεία
αθάνατους

*
Η έξοδος είναι πολύπλοκη διαδικασία
Η επιστροφή
είναι το ανάθεμα
της εξόδου

*
Όλα αυτά σου θυμίζουν
την ανάσα του κοριτσιού
που από τα δεκαεπτά της
δεν ήθελε να ζήσει

*
Όταν ο ήλιος ανατείλει ξανά
θα βρεθούμε
στο γυμνό κολύμπι
των φόβων
που αφήσαμε πίσω

για ένα εγκαταλελειμμένο βαγόνι τρένου

πρόκειται

για τη μακροχρόνια πορεία

των πρωταγωνιστών

για τα αρχηγεία που εκδίδουν διαταγές

για την αντιμετώπιση φαινομένων διακίνησης

τσιγάρων

πρόκειται

για τον αυτοσχέδιο οίκο ανοχής που το κύκλωμα

ανέπτυξε

στο εγκαταλελειμμένο βαγόνι τρένου

για τη μακροχρόνια πορεία των πρωταγωνιστών

που ξέμειναν

στη στιγμή όταν σφραγίστηκαν τα σύνορα

για τα αρχηγεία που άπαξ διά παντός

εκδίδουν διαταγές εγκληματικές

πρόκειται

άπαξ διά παντός

για τον άνθρωπο

που πάνω στον καταστροφικό άνεμο

τσακίζεται

άπαξ διά παντός

βάρβαρα συλλαμβάνεται

επιστρέφεται

διακινείται λαθραία όπως τα τσιγάρα

*Από τη συλλογή “2016 Πρωτοσέλιδα”. Το ποίημα είναι εμπνευσμένο από το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας “Ακρόπολη”, την Τετάρτη, 18 Μαΐου 2016 (δυστυχώς, δεν στάθηκε δυνατό να βρεθεί η αντίστοιχη φωτογραφία στο διαδίκτυο).

ΕΠΟΧΕΣ ΚΑΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

όταν έρχεται αθόρυβη
η βροχή
τότε ξέρεις
είναι άνοιξη
όταν έρχεται αθόρυβος
τότε τον ξέρω
είναι η άνοιξη

*

με τους μύες του προσώπου σου
δεξιά κι αριστερά
ανοίγεις χώρο
στο πριν ανάμεσα και στο μετά
μέσα στο χαμόγελό σου
γεννιέται το παρόν μου
*
αυτή η μυρωδιά
η μυρωδιά του
θα μου θυμίζει πάντα
το δέρμα του
κατ τα ρουθούντα μου

*
σαν μονοί γκρεμοί
οι χάντρες κρέμονται
γύρω απ’ το λαιμό
και σαν λέξεις που τις λες και κρημνίζεσαι
οι στίχοι κρέμονται
γύρω απ’ το λαιμό
σα χάντρες απόκρημνες
μονές σφαιρικές υπάρξεις
σε κύκλο βαλμένες
γύρω σου
*
το τίποτε
φεύγει από το μάτι
γυρνά πάντα γεμάτο
σκάει μέσα μου με πάταγο
τι έκρηξη
το βλέμμα

να είσαι κοριτσάκι σε χωράφι με ουρανό
να σου μάθει γράμματα ζωγράφος

*Από τη συλλογή “Τρεις μέρες κι ένα τρίτο”, Εκδόσεις Θράκα, 2016.

Μην τους μιλάτε
αυτοί μας κλέβουν έρωτα
αυτοί μας κλέβουνε τ’ όνειρο
μας κλέβουν καταπράσινες φωνές
κλέβουνε σώματα

αυτοί μας κλέβουν ουρανό
αυτοί κλέβουνε θάλασσα
αυτοί κλέβουνε ήλιο

πνίχτε τους σ’ ένα πέλαγο σιωπής
μην τους μιλάτε

Αθήνα, 1920

*Από τα Φτερά Χήνυας στο https://fteraxinasmag.wordpress.com/2020/04/08/%ce%bc%ce%b7%ce%bd-%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%82-%ce%bc%ce%b9%ce%bb%ce%ac%cf%84%ce%b5-%ce%b3%ce%b9%cf%8e%cf%81%ce%b3%ce%bf%cf%82-%cf%83%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%ac%cf%81%ce%b7%cf%82/

Είμαστε οι δυστοπίες
κι είμαστε ήδη εδώ
χωρίς ιπτάμενα αυτοκίνητα
χωρίς παγκόσμια ειρήνη
ατομικές τραγωδίες με μηδενικό μπάτζετ
που κανείς δεν θα παρακολουθήσει
Είμαστε το μέλλον
αφού όλα για το μέλλον τα αφήσαμε
και το παρόν αυτοκτόνησε
σε κάποιο live stream
στο οποίο δεν δώσαμε και πολύ σημασία
Θα μπορούσαμε να είμαστε αποικοδομητές
αν κάναμε τη δουλειά μας συνειδητά
αν ροκανίζαμε αυτό το κουφάρι
με την αίσθηση της σπουδαιότητας
ενός κατεπείγοντος καθήκοντος
μα λαίμαργα καταναλώνουμε
το δηλητήριο που θα μας σκοτώσει
κλεισμένοι σε οικειοθελείς φυλακές
σε ζωές προγραμματισμένες
σε διακοπές προμπόνο
με πακέτα συνομιλίας προαγορασμένα
σε σχέσεις προαποφασισμένες
περιμένοντας κάποια προαγωγή
τυφλά υπακούοντας
χάνουμε την όρασή μας
και τυφλοί σαν σκουλήκια
συνεχίζουμε μέχρι το τέλος
χωρίς όμως να κάνουμε
ούτε για μια στιγμή
την τίμια δουλειά των σκουληκιών

Το σκαλί και μετά το σκαλί το επόμενο σκαλί.
Στην κορυφή των σκαλιών, η πόρτα.
Στο από μέσα της πόρτας, το σπίτι.
Η πόρτα. Το σπίτι.
Του σπιτιού πόρτα. Της πόρτας σπίτι.
Και πριν και μετά σπίτι. Και πριν και μετά πόρτα.
Το σπίτι εκεί. Η πόρτα εκεί. Και πιο μέσα σπίτι…
Πριν ανοίξει την πόρτα να μπει στο σπίτι ο κεραμοποιός
γυρίζει και κοιτάζει από ψηλά τον κήπο.
Το σπίτι. Ο κήπος.
Το σπίτι και ο κήπος μπροστά στο σπίτι.
Εμφαντικός.

***

Εποχή. Εποχές.
Ο βηματισμός.
Κάθε εποχή και ένας βηματισμός.
Ο βηματισμός προς.
Κέντρο. Κεντρικός.
Προς τον κεντρικό άξονα της αθώρητης άμμου.
Ασύμβατη.

***

Φωνή από τη φωνή.
Και μια τρίτη φωνή της φωνής.
Τρισυπόστατη η φωνή.
Ελαφρύς ο ωκεανός.
Ωκεανός από πούπουλο.
Πούπουλο από ωεκανό.
Ελαφρότητα.
Υγρή. Ευρεία.
Πούπουλο.
Πούπουλο στον ωκεανό — ο ωκεανός.

*Από τη συλλογή “Ο κεραμοποιός”, Εκδόσεις Φαρφουλάς, Νοέμβριος 2018.

Έργο Νίκου Δεληγιάννη

πίσω απ’ τα μάτια μου
μαίνεται ένας πόλεμος
που δεν θα έχει νικητή
μόνο εφιάλτες

κάθε μέρα ξυπνάω πιο ξένος
σε μια εξορία
έξω απ’ τις ώρες
όπου
τα λόγια μου
επιστρέφουν άθικτα

το στυλό
είναι ασήκωτο
και διαβάζω
τις παρενέργειες του ζάναξ –
επιτέλους στίχοι αληθινοί
σε ένα ποίημα που έχει σπάσει