ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ

Μια άσκηση πηγάζει της ερήμου,
καυτού αέρα αναπνοή, της λάβας κατακάθι,
πατημασιές που σβήνονται
στο σύρσιμο της άμμου,
θάλασσα κίτρινη ζεστή,
τ’ αφανισμού σημάδι.

Στήνεις στην έρημο κλαδί
και το νερό σταγόνα.

*

ΜΝΗΜΕΣ

Οι μνήμες,
πότε αυστηρές, αμείλικτες,
πότε ανταποδοτικές,
οι μνήμες χωρίς,
οι μνήμες πότε,
στην απέραντη τρυφερότητα.

*

ΕΚΚΡΕΜΟΤΗΤΕΣ

Έρχονται απροειδοποίητα,
βράδια και πρωϊνά,
πλημμύρες γίνονται
στο κύμα της στιγμής.

Την ώρα
Που έβγαζε τον επικήδειο
Ο πεθαμένος σηκώθηκε
και του ‘κλεισε το στόμα

Ένα “προφητικό” κείμενο για το βιβλίο “Το ξύλινο παλτό” της Κατερίνας Γώγου, που είχε δημοσιευτεί στο περιοδικό “διάβασε για να διαβασεις…”, τεύχος 4, Φλεβάρης 1983 (μετά από δέκα χρόνια “έφυγε” η Κατερίνα!). Ήταν μια τριμηνιαία έκδοση (1982-84) του Λεωνίδα Χρηστάκη, με “δεκάδες πληροφορίες για εκδόσεις βιβλίων, περιοδικών” και άλλα πολλά…

*Πηγή: Κυριάκος Βασιλειάδης.

Σ’ ένα μοναδικό στίχο με στόχαση να κρύβεσαι

Κι αυτός ο στίχος πόλη με τα κάστρα της
Χρειάζεται την ιστορία για να τραφεί
Και για να μαραθεί το φως των υπαλλήλων

Λέω θα πρέπει ν’ αλλοιώνεται φριχτά το πρόσωπό μου
Όταν αρχίζει να χαράζει όγκους περιγράμματα
Στο διάβα της ψυχής από τα τελευταία σπίτια
Ο σπλαχνικός καντηλανάφτης της υποταγής
Στη ρίζα του βουνού σύθαμπο ακόμα
Οι μισητές δυνάμεις στρατωνίζονται στο σώμα μου
Ενώ ένα χέρι αόρατο περνάει μεθοδικά
Και σβήνει τα χαρακτηριστικά μου σα σε μαυροπίνακα
Το βλέμμα κιόλας νεκρωμένο αιμοδοτείται
Στη θέση τής δικιάς μου η έρημη
Ψυχή των βρικολάκων

Μια θρυαλλίδα πάει κι έρχεται στον κόρφο μου όπως γέρνω
Και παρατάω ανάλαφρα να πέσει το κυβέρτι
Μα δεν ξυπάζεται σαν άλλοτε το μέσα ψυχομέτρι
Στις πλάτες νιώθω φιλικά να με χτυπούν
Παλάμες διδαγμένες τάξη από ληστές.

*Από το βιβλίο «Δημήτρης Αρμάος, Μητρόπολη», Ανάτυπο από τα «Τετράμηνα» (τεύχος 39-40, Άμφισσα 1989, σελ. 2590-2591 / 9.

Έσπρωχνα την πλευρά του τετραδίου να ανοίξει στην άκρη παραλία
Εκεί, μουλιάζουν στοιβαγμένα τα αλάτια σε ανοιχτόκαρδες γούρνες
Παρηγορούνται με μία τράτα από μεθυσμένα θαλασσοπούλια
Πέλματα τσαλαπατούν ανενδοίαστα σε λίμνες με κόκκινους γυρίνους
Γύρω τα νησιά απλώνονται στις φακίδες μιας πρώτης εφηβείας.
Στις γρίλιες του θώρακα βλέπουμε φως που δεν παραβιάζεται.
Η ανατολή αργεί να ανατείλει τρεις φορές σε έργα κ’ μέρες προδοσίας
Η δύση καταβυθίζεται σαν δολοφονία στο σχολείο Robb Elementary
Έσπρωχνα τα τετράδια σε μια προσπάθεια να υπεραμυνθώ με εδάφια
Κι ο κόσμος μου γέμισε φύλλα σαν παιδιά διαμελισμένα στον κρόταφο
Ξερό φθινόπωρο που θρυμματίζεται κάποτε σαν αδικαιολόγητη βία.
Όταν τα σχολεία μας γίνονται Μικρή Συρία, τα αυτόματα παραμιλούν
Φταίνε οι προσομοιώσεις πολέμου στη Μέση Ανατολή κ’ o μισθοφόρος
πατέρας επιστρέφει ίδιος χαμένο μάτι του αντιστράτηγου Carton de Wiart.

*Αντιστράτηγος Adrian Carton de Wiart, πολέμησε γενναία στον WWI, WWII, αλλά και στον άδικο πόλεμο κατά των Boers. Στην επιστροφή του στην πατρίδα έχασε το αποκρουστικό γυάλινο μάτι μέσα σ’ ένα ταξί. Ισχυριζόταν ότι απόλαυσε τον πόλεμο.
** Στις 25 Μάη του 2022 στο σχολείο Robb Elementary στο Τέξας δολοφονήθηκαν 18 μαθητές και δύο δασκάλες απ’ τα πυρά του έφηβου Σαλβαδόρ Ράμος.

Έπαιζε ένας fado ρυθμός
γυρτό το κεφαλάκι σου στο στέρνο του
και λικνιζόσασταν
μέσα στον χρόνο ένα στροβίλισμα ευτυχίας.

Υγρό κρύο, σκούρα σύννεφα.
κι εγώ στην γκρίζα ομίχλη
μ’ ένα φόρεμα μοβ
όλο ξεμάκραινα.

Ανοιχτή η τηλεόραση ξεχασμένη
συνέχιζε να πυροβολεί κατά ριπάς

*Από τη συλλογή “Γιατί το μέλλον μια μικρή κουκίδα”, εκδ. Σαιξπηρικόν, 2018.

ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΗ ΤΟΥ ΤΟΠΙΟΥ

Χωράς να κινηθείς απ’ την μια άκρη στην άλλη

Εδώ έχει κίνηση και γέννηση και θάνατο
Πλατάγιασμα της πέτρας στο μαύρο πανί του ποταμού

Κι αν βγούμε βράδυ ώς το βουνό
-με κλαρίνο και λαούτο και φόβο για βοηθό-
έρχονται ζώα με στόμα κόκκινο που αχνίζει

Είναι ένας τόπος όμορφος
Τόπος ροής
τόπος κυνηγιού
τόπος μελισσοκόμων.

*

ΟΡΧΗΣΤΡΙΚΟ

Εκεί που ο ήλιος ψύχωνε σκιές
ήρθε κι ένας άνεμος να με βοηθήσει
Πλάκες υγρές
προσόψεις κτιρίων σκοτεινές
κι οι άνθρωποι σκυφτοί

Ακούγονται στο βάθος δοξαριές
μικρές κι απότομες

Ορεινή βλάστηση είναι στην καρδιά του τοπίου
κι όλα ορθώνονται με σύνεση
κι εγκράτεια τριγύρω.

*

ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Χαρούμενος είμαι
Ξαπλώνω μες στης σιωπής
το μαύρο μαξιλάρι
Κι έχω για στήριγμα απαλό
χορούς αργούς δέντρο μικρό κι ένα λουλούδι φρέσκο
Της άνοιξης χαμόγελο
του γέρου προσκεφάλι
Γελάς κι εσύ κι έχεις λυγμό
τραγούδι φυτεμένο μέσα στα κόκαλά σου
Φυσάει αέρας τρίζουνε
τα ακροδάχτυλά σου.

*Από τη συλλογή “Τα ορεινά”, εκδ, Μελάνι, 2015.

ΑΛΟΓΟ ΚΟΥΡΣΑΣ

Είμαι πάλι στο σημείο εκκίνησης
περιμένοντας το πυρ για να χυθώ
σαν άλογο κούρσας
πίσω από σένα να τρέξω.

Είμαι πάλι στο σημείο μηδέν
μετρώ τα δρομολόγιά μου
τα χιλόμετρα που φόρεσα
στα κουρασμένα μου πόδια

Σαν θεατής ψυχρός
περιμένοντας τη νίκη σίγουρος
κοιτούσες από μακριά
τη λεπτή μου φιγούρα.

Με σένα έμαθα να δρασκελίζω
χαράδρες, ρήγματα και γκρεμούς
Εσύ ακίνητος τραβούσες φωτογραφίες
και πόνταρες στοιχήματα

*

[ΕΚΕΙΝΟΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ]

στέκεται μέρες τώρα
στη μέση του δρόμου
τα αυτοκίνητα τον προσπερνούν
οι άνθρωποι περνούν απο δίπλα του ξυστά
ακουμπάνε τον ώμο τους
κι αμέσως τινάζουν το παλτό τους
τα περιστέρια δεν τον πλησιάζουν ούτε για λίγα ψίχουλα
τα παιδιά τον κοιτάζουν με περιέργεια
μέχρι οι μανάδες να τα απομακρύνουν γρήγορα

Τέτοια συντονισμένη αδιαφορία
θα ζήλευε και ο διάβολος.

*Από τη συλλογή “Εγώ απέναντι”, Εκδόσεις Βακχικόν, 2017.

Περιμένω.
Δε μιλώ.
Δεν αγγίζω.
Περιμένω τη βροχή.
Μια γραμμή κόκκινη
σχεδόν / πολύ.
Νύχτα ορίζεται.
Στερούμαι.
Κοιταζόμαστε στα μάτια
έρωτας / θάνατος.
Στερούμαι
την πιθανότητα αλήθειας.
Θυμάμαι να νιώσω.
Περιμένω.

*Από τη συλλογή “Απροσποίητα”, εκδ. Βακχικόν, 2017.

Κυλήστε τ΄ουρανού ποτάμια στα μαύρα πέταλά μας.
Έχουν γεμίσει οι ίσκιοι τη γη που μας αντέχει.
Τους δρόμους μας ανοίξτε στα φορτωμένα των
αστεριών σας κάρρα.

Φωτίστε μας, συνοδέψτε μας με τις φάλαγγές σας,
με τις αργυρές σας λεγεώνες, στην οδό της
θνητότητας
που την περπατάμε στης νυχτός το κέντρο.
Έτσι μιλάει ο κήπος στο χείλος της παλίρροιας.
Το δε ψυχρό των αγίων σας κιόνων μέταλλο,

ώ μίσχοι, έχει ήδη δονηθεί. Ιδού η νύχτα που
προσφέρει
το συμπάντειο των κεράτινων πυλών της κλειδί
στων απελευθερωμένων ψυχών τις εκπορεύσεις

*Περιλαμβάνεται στο βιβλίο “Τα μάτια σου δυό πυροβολισμοί στα τυφλά – Αναγνωστικό υπερρεαλιστικών ποιημάτων”, Εκδόσεις Ρώμη, 2019. Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.