Τόνια Κοσμαδάκη, Πέτρα

Πάρε μια πέτρα
δωσ΄ μου μια πέτρα
οργή
έχω πολύ
κι εσύ
φταίνε όλοι
αιτία
κάθε αιτία είναι λαμπρή
να είμαι περισσότερο ματωμένος
σήμερα
σήμερα και τίποτα
το σήμερα είναι τα πάντα
αφή
το ελάττωμα
πωλείται οικειότητα
η συσκευασία περιέχει και την ηχώ της
τι; είσαι αισχρός
αισχρά πράττεις και πατάς
εγώ;
κι εγώ
και τίποτα
τίποτα
ποιος αξίζει περισσότερη λύπηση
ποιος είναι πιο δυνατός
Εσύ;
Χτύπα με

–

Δήμητρα Κωτούλα, Απόσταξη (στην κόρη μου)

Γελώ μηχανικά.
Το καταλαβαίνεις.
Σκαρφαλώνεις πάνω μου
και σφίγγοντας
με χαϊδεύεις
βίαια
για να βγάλεις
το μαύρο
που σήμερα φορώ
από πάνω μου
μαζί με
τους κολαφισμούς
τα ραπίσματα
τους γέλωτας
τους εμπτυσμούς
τας ύβρεις
τον κάλαμον
τους ήλους
την λόγχην
αχ, τη λόγχη
ό,τι μπήχτηκε μέσα μου
ξανά και ξανά
σαν λόγχη.
Όταν τα φορώ
δε με μυρίζεις

–

Γωγώ Λιανού, Άνθρωπος αγάπησε άνθρωπο

Άνθρωπος αγάπησε άνθρωπο.
Αυτό ήταν που σε σόκαρε;
Πίστευα σ’ έναν θεό.
Ο γιατρός μου, μου λέει να κάνω υπομονή.
Η μαμά μου, μου λέει ότι θ’ αλλάξει ο κόσμος.
Κι εγώ στη μέση μαζί με το φόβο.
Φοβάμαι να ζήσω εκεί που η άνοιξη δεν έρχεται πια.

Φοβάμαι ν’ αγαπήσω.
Γιατί όποιον αγαπά, τον σκοτώνουν.
Άνθρωπος αγάπησε άνθρωπο.
Κι είμαι περήφανη γι΄ αυτό.
Κι από αύριο θα σταματήσω να φοβάμαι.
Γιατί, άνθρωπος αγάπησε άνθρωπο.
Κι αυτό σημαίνει πως υπάρχει ελπίδα.
Σωστά;
Μαμά, δεν φοβάμαι πια.
Γιατρέ, τέλος τα φάρμακα.
Τώρα μπορώ.

*Trigger Warning, Ανθολογία Ποιητριών, εκδ. Θεσσαλονίκη 2022.
Ανθολόγηση, επιμέλεια: Μαρία Κατσοπούλου
Artworks: Νόπη Φουντουκίδου

Φεύγεις χωρίς εμένανε, ζωή μου.
Κυλάς,
Κι εγώ δεν έχω κάνει ακόμη ένα βήμα.
Μεταφέρεις αλλού τη μάχη.
Μ’ εγκαταλείπεις έτσι.
Δεν σ’ ακολούθησα ποτέ.

Οι προσφορές σου είναι σκοτεινές.
Το ελάχιστο που θέλω, ποτέ δε μου το φέρνεις.
Φταίει αυτή η έλλειψη που τοσα επιθυμώ.
Τόσο πολλά, σχεδόν τα πάντα…
Φταίει αυτό το ελάχιστο που λείπει και που ποτέ
δε φέρνεις.

*Από το βιβλίο “Με το αγκίστρι στην καρδιά” (Επιλογή από το έργο του Henri Michaux), εκδ. Γαβριηλίδης, 2003. Μετάφραση: Αργύρης Χιόνης.

Ευσταθία Δήμου, Διακόσια χρόνια μοναξιάς

Γυνή ετών διακοσίων
κλεισμένης μοναξιάς (μείον

οι αγκαλιές που πέτρωσαν).
Από νύχτα σε νύχτα πετάς σαν

άστρου σπίθα. Δεν ξέρεις από ύπνο.
Ούτε θάνατο. Ατέλειωτο τυλίγεις μίτο

*Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Παρέμβαση”, τεύχος 220, Χειμώνας 2020-2021.

–

Φωτεινή Καπελλάκη, Object

Το αντικείμενο του πόθου
Σε συσκευασία δώρου
κλεισμένο
αναπηδά
μόλις η μπαταρία του τελειώσει.
Τόσο καιρό έκανε ψέματα ότι κοιμάται.

Σε πλήρη φόρτιση φτάνει με ένα λυγμό.
Σε κάθε χρήση ζητάει η ζωή του να τελειώσει

–

Μαρία Κατσοπούλου, Η μπαλαρίνα

Η μικρή μπαλαρίνα
χορεύει πάντα στο σκοτάδι
μπροστά σ’ έναν πορνόγερο με χοντρό μουστάκι.

Δεν τον βλέπει, αλλά ξέρει πως είναι εκεί
Μυρίζει τη λάγνα του ανάσα
ανακατεμένη με φτηνά τσιγάρα κι αλκοόλ

Κάθε βράδυ ονειρεύεται ότι το σκάει
με τον μολυβένιο της στρατιώτη
μα πάντα κάτι τυχαίνει και δεν τα καταφέρνει

Απόψε της ανανέωσαν τις μπαταρίες
Θα χορεύει χωρίς σταματημό μέχρι να ξεράσει.

*Από τη συλλογή ”Ποιήματα για τσακισμένες καρδιές και σαλεμένα μυαλά”, εκδ. Γαβριηλίδης 2012.

*Trigger Warning, Ανθολογία Ποιητριών, εκδ. Θεσσαλονίκη 2022.
Ανθολόγηση, επιμέλεια: Μαρία Κατσοπούλου
Artworks: Νόπη Φουντουκίδου

Ελένη Βελέντζα, Hoodo / Χόδο

Τα μωρά των σπηλαίων κι οι φωνές των γερόντων
ανταλλάσσουν αιθέριες τις βέρες τους
προ των πυλών καθημερνών δραστηριοτήτων.

Αποφεύγω. Χόδο, τ΄όνομά σου
από την μέρα που με δίδαξες
να το προφέρω.

Μου είναι ξένος,
και την άλλοτε ευχερή γλώσσα μου νέκρωσε
ο τρόπος που τα πράγματα ακούγονται ως έχουν.

Τα μωρά των σπηλαίων
οι φωνές των γερόντων.

Χόδο,
δεν φταις

–

Βάλια Γκέντσου, Ιλύς η Παροικούσα

Τρομερό να επιστρέφεις σε σπίτι
διψαλέα σπασμένο
(των ονομάτων ίχνος ξεκρέμαστο)
ένας μεσόκοπος ήλιος καλούτσικος
την αιώνια διεμβόλισε σκόνη
-Η μάνα φιδογυρίζει βελόνες

Γιατί γύρισες; Αλλά, ήσουν τόσον τρωτή

Τα μάτια γίνονται πείνα
στων ποταμών τις εκβολές
θα ξεπλυθεί άραγε το ουρλιαχτό
μιας νύχτας μαστροπού;
Η γυναίκα σηκώνεται
Μισόγυμνη προβάλλει στην εκπνοή της
Φλύαρη ακούγεται μακρινή

–

Άννα Γρίβα, Σκλάβα

Ο κύριός σου σε κατέχει ολόκληρη.
Απ΄ τα μαλλιά μέχρι τα νύχια των ποδιών σου.
Σε αγγίζει τις νύχτες
κι εσύ τρέμεις.
Εκείνος σκέφτεται πως τον φοβάσαι.
Μα εσύ τον έσφαξες τον φόβο σου από παιδί.
Τρέμεις γιατί σε κατακλύζει
το έγκλημα
η εικόνα από το δηλητήριο
καθώς χύνεται στο ποτήρι
και του το προσφέρεις.
“Λάβε το ύδωρ της δικαιοσύνης
Λάβε το νέκταρ της νεμέσως”
θα σκεφτείς όταν θα έρθει η ευλογημένη ώρα
και τότε πρώτη φορά θα νιώσεις

πως σε συντρέχει ο Θεός
πως είσαι εσύ η κόρη της αιωνιότητας

*Trigger Warning, Ανθολογία Ποιητριών, εκδ. Θεσσαλονίκη 2022.
Ανθολόγηση, επιμέλεια: Μαρία Κατσοπούλου
Artworks: Νόπη Φουντουκίδου

Δολιχό ήττας θρόϊσμα
ταλάνιζε την σκέψη,
κάννες και υποκόπανοι
όμηρο με κρατούν,
μα δεν λογίστηκα ποτέ
της έπαρσης την στέψη,
θωπευτικά δεν ακουμπούν
μονάχα οι νικηταί.

Της αντοχής υπεροψία,
ντύμα της ήττας γιορτινό.
Πώς δεν ευδόκησες Επιθυμία!
Τι μ’ απομένει να σκιαχτώ;

Κοριτσάκι, σε είδα που απόψε έκλαιγες,
καθώς η μαμά σου έπαιζε μουσική∙
τα δεκαπέντε σου, πολύ λίγα για τόσο κλάμα.
Το ξέρω, είμαστε όλοι πλάσματα
γεννημένα από ένα πανάρχαιο άγχος: τη θάλασσα∙
κι ότι η ζωή, όταν ανασκαλεύει και ξεσκίζει
την ύπαρξη μας, βγάζει από τα βάθη μας
το λίγο αλάτι απ’ όπου οι γυναίκες αποκοπήκαμε.
Όμως δεν είναι για σένα τα δάκρυα τ’ αλμυρά.
Άσε με να κλάψω μόνο εγώ, αν κάποιος
παίζει έναν σκοπό, κάποιον σκάρο λυπητερό.
Η μουσική, πράγμα βαθύ κι ανήσυχο
σαν νύχτα νοτισμένη από αστέρια,
σαν την ψυχή του. Άσε με να κλάψω εγώ.
Γιατί εγώ δεν θα μπορέσω ποτέ ν’ αποκτήσω –μ’ ακούς;–
ούτε τ’ αστέρια
ούτ’ εκείνον.

*Μετάφραση: Ευαγγελία Πολύμου.
**Από το βιβλίο «Antonia Pozzi, Ο θάνατος των αστεριών» (δίγλωσση έκδοση), Εκδόσεις Ενύπνιο. Εισαγωγή-μετάφραση: Άννα Γρίβα, Ευαγγελία Πολύμου. Εμείς το πήραμε από εδώ: https://poiimata.com/2022/06/03/kraugi-antonia-pozzi/

Είδα το γρασίδι κι είπα να ξαπλώσω

Ξάπλωσα
κι αμέσως σκέφτηκα
Κάποιος μαλάκας θα ΄ρθει τώρα να μου πει:

Τι έπαθες; Όλα καλά;

Κι εγώ μετά θ’ αναγκαστώ να διαβεβαιώσω για την
υγεία μου, να του αποδείξω ότι έχω σώας τας φρένας
μου και να του δώσω μια εξήγηση κατανοητή,
που οριζοντιώθηκα στο χώμα.
Να γίνει δηλαδή ολόκληρη κουβέντα
που ξάπλωσα ο χριστιανός για μια στιγμή στο χώμα.
Είναι τόσο ανησυχητικό το θέμα, δηλαδή;

-Όχι βρε άνθρωπε, απλά ρωτάω,
Αν θες βοήθεια, αν κάτι σου συνέβη.

Μη μιλάς. Μη μιλάς. Άσε με, για το Θεό, είναι πολύ
απλό αυτό που σου ζητάω: Δύο λεπτά ήσυχος, ξάπλα στο
χώμα, στην ησυχία, για δύο λεπτά, ν’ αδειάσει το μυαλό
μου. Να μη δώσω εξήγηση σε κανέναν. Δεν ξέρω γιατί
ξάπλωσα. Ήθελα μόνο να ξαπλώσω, χωρίς λόγο.

-Ωραίο ήταν αυτό, ποιητικό, αυτό που είπες.

Σταμάτα να μιλάς. Σταμάτα, σε ικετεύω.
Φύγε φύγε φύγε φύγε.

-Τι είσαι; Καλλιτέχνης είσαι;

Μη μιλάς. Μη μιλάς.

-Σε κατάλαβα εγώ. Γράφεις εσύ, δε γράφεις;
Τι γράφεις; Ποίηση; Γράφεις ποίηση;

Μη μιλάς. Μη μιλάς. Φύγε άνθρωπέ μου.

-Θα το γράψεις κι αυτό, έτσι δεν είναι;

Πάψε, πάψε. Μη μιλάς. Χριστέ μου, σταμάτα, σε ικατεύω.

Κι αυτός δε σταμάταγε

Όλο κάτι θα έβρισκε να πει.
Κάτι τελευταίο.
Όλο κάτι ακόμα.
Όλο κάτι ακόμα.

Κι όσο σκεφτόμουνα αυτά,
στο χώμα ξαπλωμένος,
κανείς δεν ήρθε.
Κανείς δεν μίλησε.

Σηκώθηκα και πήγα σπίτι ταραγμένος.

*Από το βιβλίο “Αθολόγιο Νεολληνικής Πίεσης”, εκδ, Φαρφουλάς, 2019.

Λατρεύω τα ηλιοτρόπια του τρελού της Αρλ
στο μυαλό μου φέρνουν θλιμμένα τρυφερά παιδιά
που κάθε δεκαπενταύγουστο
γίνονται σκαντζόχοιροι

ω, σύννεφο
πέρασε τόσος καιρός
είναι σαν μπαίνω σε μια θάλασσα
και να μην τη βρίσκω ούτε πολύ ζεστή ούτε πολύ κρύα

δεν κρατώ την ανάμνηση σαν κάρβουνο που καίει
την κρατώ σαν άρπα με χορδές βροχής

κι όμως, μαύρο αηδόνι
εξακολουθώ να ψηλαφίζω την απόσταση
ανάμεσα στην ανάστερη αδιαφορία
και στην προσμονή

ω, σπηλιάδα και πεταλίδα και πεύκο
θα μπορούσαμε να κάνουμε καλοκαίρι
και χωρίς τα αλογάκια της Παναγίας
κάνουν τα στραβά μάτια σ’ αυτήν την έκπαγλη φρίκη
/παρά θιν αλός/

και προπαντός στην αμέτρητη απόσταση
ανάμεσα στον ουρανό και μια καρδιά
που σταμάτησε…

/στ’ ανοιχτά των Οινουσσών
μια πλαστική βάρκα
αναποδογυρίζει/

ΤΟ ΑΡΩΜΑ

Το άρωμά σου με μέθυσε,
ευωδιαστό, υποσχόμενο
τον έρωτα.
Το μύριζα αχόρταγα
προσπαθώντας έτσι
να σε πλησιάσω περισσότερο.
Νόμιζα ότι το βλέπω
μπροστά μου να ξετυλίγεται
και να σε αγκαλιάζει.
Το ζήλευα.
Άγγιζε το κορμί σου
δίνοντάς του
μια σαγηνευτική οσμή
και λάμψη.
Λάτρευα να το μυρίζω
όσο ήθελα να κατακτήσω
και τη θέση του.
Όσο ήθελα κι αυτό,
για το οποίο
τίποτα δεν έκανα,
τίποτα δεν τόλμησα.
Αλλά το άφησα να ξεθυμαίνει
με την ώρα του
ώσπου κι αυτό έφυγε
μαζί του και εσύ.

*

ΑΓΑΠΗ ΑΠΑΝΕΜΗ

Και τώρα που φθάσαμε στο τέλος,
τα γλυκόπικρα αισθήματα ετελεύτησαν
και η αγάπη μας έπλευσε στου Αχέροντα
τα πλωτά σοκάκια,
τι άλλο θες να πω ;
Τι έμεινε που δεν ειπώθηκε ακόμη
μεταξύ εμού και της ανύπαρκτης ύπαρξής σου
στον άπλετο χώρο καρδιάς ανυπεράσπιστης;
Τα όπλα μπήκαν στις θήκες τους,
τα στρατεύματα αναπαύονται,
τα καράβια πιάσανε λιμάνι απάνεμο.
Έτσι και η αγάπη μας έληξε απάνεμη.

*Από τη συλλογή “Το όνομα του έρωτα”, εκδ. Αποστακτήριο, 2022.

Το χτύπημα του μεταλλικού μάνταλου της πόρτας
εξαιτίας του αέρα
τη στιγμή που τα δύο μισάνοιχτα
ξύλινα φύλλα της με τα καφασωτά
πλησιάζουν μεταξύ τους
είναι ο αγαπημένος μου ήχος
Όχι μόνο δεν μ’ ενοχλεί
μες τη μεσημεριάτικη ησυχία
αλλά είναι και ο δείκτης
ότι όλα πάνε καλά
Ότι υπάρχει μια τάξη πραγμάτων που δεν χάθηκε

Το σφύριγμα του αέρα που περνά ανάμεσα
μαζί με τον κρότο του μετάλλου που δονείται
με καθησυχάζουν
Καμμιά φορά οι ήχοι αυτοί
δυναμώνουν κι άλλο
αλλά και πάλι δεν μ’ ενοχλούν
Σα να μου λένε
ότι κανένα κακό
δεν συμβαίνει σ ‘ αυτόν τον κόσμο
Σα να μου λένε
Ησύχασε
μόνο ο αέρας είναι που φυσάει
τίποτ’ άλλο

Τόσο αγαπημένος ήχος