Lost identity…
tagged with labels, numbers.
I am a refugee everywhere…
Refugee even in my homeland.
Nowhere accepted me,
not even my own hometown!
I never had a permanent place
to call that home.
I haven’t held a passport
because I never had one.
My passport was
the tagged labels on my ears
or my torn cloth,
hanging on my thin-body
like Afghanistan’s bombed flag!
Visible and recognizable
from every angle.

In Iran as a nine-years old refugee labor,
I had only an expired numbered-card,
always in run from anyone in uniform,
even from the traffic police officers.
Therefore, now,
I don’t like police men!

I was given different names
in different continents.
In Iran, Iranians called me
Dirty Afghani افغانی کثافت
Illiterate Afghani افغانی بی سواد
and in many more harsh ways.
As a child refugee,
I didn’t know the meanings a lot
but now, I differentiate very well.

I grew up as a refugee,
I had to cross borders for safety.
I fled like the flake of migrant birds
roved across abandoned hillsides,
walked between the bottomless valleys,
sailed few dark and scary seas
until I reached here.

And now,
I am called a Crisis,
a Disaster,
an illegal migrant.
I am hated,
Denied,
Demoralized,
Devalued,
Disrespected,
Excluded,
Physically confined,
Mentally tortured.
I sometimes dare to call myself
more than just a number, or a label.
I had experienced only startings
but never had permanent endings.

I am the survivor,
I have strengths
unlike permanent residents.
I am the baggage of courage,
I am an absolute triumph!

After all,
I am a strong human being
not just a number or a label!
And I am proud of who I am.
Your red marks and labels
can never drag me to a lower level!
I do dare to stand for my rights…
I stand for justice and truth.
I am given birth to live
a life of dignity and honour.
And if these make you think
that I am arrogant…
yes, I am and
I am proud of this arrogancy.

Cheers World!

*

Είμαι ένας θρίαμβος

Χαμένη ταυτότητα…
με ετικέτες ετικέτες, αριθμούς.
Είμαι πρόσφυγας παντού…
Πρόσφυγας ακόμη και στην πατρίδα μου.
Πουθενά δεν με δέχτηκαν,
ούτε καν η ίδια μου η γενέτειρα!
Ποτέ δεν είχα ένα μόνιμο μέρος
για να το ονομάσω σπίτι.
Δεν κρατούσα διαβατήριο…
γιατί ποτέ δεν είχα.
Το διαβατήριό μου ήταν
οι ετικέτες στα αυτιά μου
ή το σκισμένο μου ρούχο,
κρεμασμένα στο λεπτό μου σώμα
σαν βομβαρδισμένη σημαία του Αφγανιστάν!
Ορατό και αναγνωρίσιμο
από κάθε γωνία.

Στο Ιράν ως εννέα χρόνων πρόσφυγας εργάτης,
είχα μόνο μια ληγμένη αριθμημένη κάρτα,
πάντα σε φυγή από οποιονδήποτε ένστολο,
ακόμη και από τους αστυνομικούς της τροχαίας.
Επομένως, τώρα,
δεν μου αρέσουν οι αστυνομικοί!

Μου έδωσαν διαφορετικά ονόματα
σε διαφορετικές ηπείρους.
Στο Ιράν, οι Ιρανοί με φώναζαν
βρωμο-Αφγανό افغانی کثافت
Αναλφάβητο Αφγανό افغانی بی سواد
και με πολλούς πιο σκληρούς τρόπους.
Ως παιδί πρόσφυγας,
δεν ήξερα πολλές απ’΄αυτές τις έννοιες
αλλά τώρα τις αναγνωρίζω πολύ καλά.

Μεγάλωσα ως πρόσφυγας,
έπρεπε να διασχίσω σύνορα για ασφάλεια.
έφυγα σαν το φτερό των μεταναστευτικών πουλιών.
που περιπλανιούνται σε εγκαταλελειμμένες πλαγιές λόφων,
περπάτησα ανάμεσα στις απύθμενες κοιλάδες,
ταξίδεψα σε σκοτεινές και τρομακτικές θάλασσες
μέχρι που έφτασα εδώ.

Και τώρα,
ονομάζομαι Κρίση,
Καταστροφή,
ένας παράνομος μετανάστης.
Με μισούν,
με απορρίπτουν,
είμαι αποθαρρυμένος
υποτιμημένος,
δεν με σέβονται,
αποκλεισμένος
Περιορισμένος σωματικά,
Βασανισμένος ψυχικά.
Μερικές φορές τολμώ να αποκαλώ τον εαυτό μου
κάτι περισσότερο από έναν αριθμό ή μια ετικέτα.
Είχα βιώσει μόνο την αρχή…
αλλά ποτέ δεν είχα μόνιμο τέλος.

Είμαι ο επιζών,
έχω δυνάμεις
σε αντίθεση με τους μόνιμους κατοίκους.
είμαι μια αποσκευή θάρρους,
είμαι ένας απόλυτος θρίαμβος!

Μετά από όλα αυτά,
είμαι ένας δυνατός άνθρωπος
όχι απλώς ένας αριθμός ή μια ετικέτα!
Και είμαι περήφανος γι’ αυτό που είμαι.
Τα κόκκινα σημάδια και οι ετικέτες σας
δεν μπορούν ποτέ να με σύρουν σε χαμηλότερο επίπεδο!
Τολμώ να υπερασπιστώ τα δικαιώματά μου…
Υπερασπίζομαι τη δικαιοσύνη και την αλήθεια.
Γεννήθηκα για να ζήσω
μια ζωή με αξιοπρέπεια και τιμή.
Και αν αυτά σας κάνουν να σκέφτεστε
ότι είμαι αλαζόνας…
ναι, είμαι και
είμαι περήφανος γι’ αυτή την αλαζονεία.

Στην υγειά μας, κόσμε!

2/7/2019 – 9:29πμ,
Τζακάρτα, Ινδονησία

*Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.

δεν μπόρεσε να κλείσει μάτι
τη νύχτα που κατάλαβε
το σύνολο των νοημάτων
που κουβαλάει η φράση

“τελειώνω μέσα σου”

*

κατάλαβε ότι την αγάπησε
όταν έπαψε
να δίνει μεγάλη σημασία
στους πολέμους

*

έβαλε τόση δύναμη
στο μπλακ εντ ντέκερ
που μετατόπισε
το κέντρο του κόσμου
και ύστερα
σταμάτησε να την αγαπά

*

τις Κυριακές
τα μεσημέρια
τα ραδιόφωνα
όλου του κόσμου
τα ελέγχει
ο πιο στεναχωρημένος βοηθός
του διαβόλου

*Από τη συλλογή “Τρυφερούλης νεκροτόμος [μικρή σπουδή στις μικρές αποστάσεις], εκδ. Κάπα Εκδοτική, 2022.

Απέναντι απ’ τη στάση των εωσφόρων
επώνυμη φίρμα ρούχων
όπου κάποτε στεκόταν σαν κούκλα στη βιτρίνα
μια Μαρία
σήμερα κατεβάζει ρολά
τώρα είναι η ευκαιρία·
το αυτοσχέδιο τραπέζι από χαρτόνι
στήνουν επιδέξια
μπροστά στα μάτια μου
οι παπατζήδες
με παρακαλούν να στοιχηματίσω
την ψυχή μου
για ένα βιβλίο δανεικό
που ‘κρυψε
μες στην κούτα της απόλυσης
εδώ θεός. εκεί θεός
πού είναι ο θεός;
οι εξατμίσεις σκάνε
στα πόδια μου δηλητήριο
ένας πεθαμένος λαχειοπώλης
από την Τασκένδη μού προσφέρει
τον λήγοντα οκτώ
και εγώ σήμερα κατηφορίζω
προς το λιμάνι
με τον Φάουστους υπό μάλης

*Από τη συλλογή “Μαρμαρογλυφείο [Shine], εκδ. στίξις, 2022.

Like your face in a dark room
So exhausted and strange
Hangs the Moon in the black sky.

I saw her bright and white
And polished hard, like a piece of metal.

In the early blue afternoon,
Sometimes also pale and weak,
As if painted by a child
With poor colors,
Yet full of tenderness.

Germany, 1933

ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

Σαν το πρόσωπο σου σε σκοτεινό δωμάτιο
εξαντλημένο και παράξενο
κρέμεται το φεγγάρι στο μαύρο ουρανό.

Tο είδα λαμπερό κι ολόασπρο
γυαλιστερό, μεταλλικό

νωρίς στο γαλανό απόγευμα
μερικές φορές χλωμό κι αδύναμο
σαν να το ζωγράφισε παιδί
μ’ απαλά χρώματα
μα με τόση τρυφερότητα

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από εδώ: https://authormanolis.wordpress.com/2023/09/11/ithaca-546/

**Μετάφραση: Μανώλης Αλυγιζάκης / Translated by Manolis Aligizakis

8.

Ίσως,
να γίναμε απλά μια σκέψη.

Σε ένα μυαλό
που η αυτονομία του με ξεπερνά.
Ένα μυαλό που αδυνατώ να εξουσιάσω.

9.

Δύο στόματα ακίνητα.
Περιφραγμένα.
Υπόσχονται μια μεταχειρισμένη ιστορία.
Δανεική,
ακίνδυνη πια.

Μια ξεθωριασμένη κόπια του χθες.
Μασημένη.

Σκόρπια θραύσματα από φτηνό υλικό
ενός σκηνικού που εγκαταλείφθηκε.
Ξέφτια
των ψάθινων ημερών
που εξαντλήθηκαν γρήγορα.
Που πνίγηκαν ανάμεσα στα δάχτυλα,
θύματα κάποιας νεύρωσης.
Που κρεμάστηκαν αθώα
από την αλυσίδα μιας κουρασμένης κούνιας.
Που τραύλιζαν
λιώμα απ΄ το πιοτό
για ό,τι δεν ήρθε.
Που αποσύρθηκαν
και χάθηκαν ανάμεσα στις απομιμήσεις.

Τραβηγμένα χαρακτηριστικά
μια ζωής που φεύγει.
Κυνηγοί του παρελθόντος.
Ρακοσυλλέκτες
μιας εποχής που έδυσε στα σκουπίδια.

Ο χορός έπαψε.
Τα κέρινα βήματα σωπαίνουν την πορεία.
Στο πάτωμα φυτρώνουν μαχαίρια.
Τίποτα δεν γεννιέται πια.

Τίποτα.

*Από τη συλλογή “Ερασιτέχνες εμπρηστές”, εκδ. Απόπειρα, 2017.

Ι

Το αίμα θέλει να ξαποστάσει.
Του έχουν κλέψει τον λόγο ν’ αγαπάει.
Γυμνή απουσία.
Παραληρώ, μου πέφτουν τα φτερά, τα χάνω.
Τι θά ’λεγε ο κόσμος αν ο θεός
τον είχε έτσι εγκαταλείψει;

ΙΙ
Χωρίς εσένα
ο ήλιος πέφτει σαν νεκρός παρατημένος.
Χωρίς εσένα
γυρνώ στην αγκαλιά μου
και παίρνω τη ζωή μου
να ζητιανεύει ζεστασιά, αφοσίωση.

*Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

στο βάθος του δέντρου,
τραγούδι των Αγίων Πάντων

Φωτά από αγριοπερίστερα!
Νερό από αγκαλιάσματα!
Γη από τη φωτιά
Αέρας από το νερό
Εισήγηση της κληματίδας των σπονδύλων μου
Μη φάτε απ’ αυτό το δέντρο
Είναι το καμουφλάζ ενός ανθρώπου σε ποιητή
Η γαλάζια πανοπλία
Σαν δοξάρι αναμαλλιασμένο, από τριβές με την πραγματικότητα

Γη από αλαφρόπετρα!
Αέρας από σκάφανδρο!
Φωτιά από τη γη
Νερό από τον αέρα
Η φύση αρέσκεται να ομιλεί με υπονοούμενα
Εσείς ξέρατε ότι υπάρχουν κάποιοι μουσικοί,
που κουρδίζουν τα όργανά τους με ποδοβολητά αλόγων;

*Από τη συλλογή “Ποιήματα”, εκδ. Φαρφουλάς, 2021.

Αν δεις έναν άνθρωπο
Να περπατάει σε έναν πολυσύχναστο δρόμο
Και να μιλάει δυνατά στον εαυτό του
Μην τρέξεις
προς την αντίθετη κατεύθυνση
Αλλά τρέξε προς αυτόν
Γιατί είναι ποιητής
Δεν έχεις τίποτα να φοβηθείς
από τον ποιητή
Παρά μόνο την αλήθεια.

*Μετάφραση: Ελένη Χατζάκη

Τι περιμένεις γυναίκα άγνωστη
κάτω από το τσίγκινο υπόστεγο;
Το λεωφορείο δεν θα ’ρθει.
Ο Έρωτας δεν θα ’ρθει.
Εκείνος δεν θα ’ρθει.
Μέσα από τις ρυτίδες σου
μπορώ να διακρίνω τη ζωή
που χάνεται
―αυτή την ασπρόμαυρη τηλεόραση
με τον ένα μόνο σταθμό
τις συχνές διακοπές, τα παράσιτα.
Στενά δωμάτια, πολλά παιδιά
υγρασία στα κόκαλα και στην καρδιά
δύσκολα χρόνια
δύσκολα χρόνια
δύσκολα χρόνια.
Δεν είσαι εσύ η γυναίκα
που θαύμασα τις προάλλες στο ELLE,
δεν σε είδα στην τελευταία ταινία
του Αντονιόνι ή του Τρυφφώ
δεν άκουσα να σε υμνούν
μεγάλοι ποιητές και ζωγράφοι.
Περνάς κάθε μέρα ανάμεσά μας
ανώνυμη, σχεδόν αόρατη
περιμένοντας πάντα κάτι
που δεν θα ’ρθει ποτέ,
γράφοντας κατά διαστήματα
κραυγές απογνώσεως
με το έμμηνο αίμα σου στον αέρα,
με φόντο τον, εξαίσια γαλάζιο,
αττικό ουρανό.

Ντροπιασμένη, προσφέρεις χρυσάφι. Μικρά κομμάτια αίματος χρωματίζουν το τρίχωμα.
Στον ύπνο σου φταίχτης είναι πάντα η φλόγα.

Το φως, αυτός ο γρανάτης, αδειάζει τελείως.
Φανερώνει όλα όσα είναι αγκάθι.

Μες στις γροθιές σου η προβιά σπαρταρά. Ζεστή ακόμη.
Έγδαρες ό,τι σ’ αγάπησε.

Δεν είναι παίξε γέλασε να σκαρφίζεσαι προσευχές.
Είναι κρέμασμα κάποιου δέρματος, το μέσα έξω.

Οι θεοί θα χασμουρηθούν. Ίσως όχι φωτιά, αυτό που φοβάσαι.
Ίσως ψιλόβροχο.

Κάτω απ’ το κουβερλί, το στρώμα σου βρομάει. Ασφαλής.
Βύθισε το ψαλίδι σου σ’ αυτήν εδώ τη σελίδα. Κοίτα, τίποτα δεν χύνεται.

*Από εδώ: https://teflon.wordpress.com/2023/06/26/%cf%84%ce%b5%cf%86%ce%bb%cf%8c%ce%bd-29-hala-alyan/

**Μετάφραση από τα αγγλικά: Jazra Khaleed, Kyoko Kishida.