Δεν βρέχει
Δεν χιονίζει
Δεν κάνει ζέστη
Δεν κάνει κρύο
Δεν κάνει τίποτα
Εμείς ευχαριστούμε
Ήταν υπέροχα
Ξεφτίλα άστεως
Είμαστε αιώνια υπόχρεοι

Καταλύτη όλων των ωραίων πραγμάτων– Χρόνε!
που στα υγρά σου χείλη ο κόσμος
σταματάει μια στιγμή (μάταιος, περήφανος,
εν’ ακριβό κομματάκι γλυκών δακρύων)
χειρονομεί κι εξαφανίζεται–
απ’ όλες τις λεπτεπίλεπτες που μαζεύονται
χαρούμενα πάνω στη λήθη
γλυκύτερες απ’ οποιαδήποτε είναι μια•
το άγγιγμά της είναι ο φόβος της ρίμας–
στης ζωής την πολύ εύθραυστη ώρα
όταν ο κόσμος ήταν σαν ιστορία
καμωμένη απο γέλιο και δροσιά,
ήταν μια πτήση, ένα λουλούδι, μια φλόγα,
ήταν βλαστάρι φευγαλέα πλεγμενο
πάνω στη λεπτότητα) περιπλανιόνταν
(πολύ αργά) μία η δύο
κύριες σαν λουλούδια καμωμένες,
μαλακά κινούνταν ολοκληρωτικά
λυγερές κύριες καμωμένες από όνειρο
(στον οκνηρό κόσμο και νέο
γλυκά γελούσαν κι αγαπούσαν
κύριες με σίγουρα μάτια κι εύθραυστα,
στην πόλη της Βαγδάτης).
Χάρισμά σας οι νεκρές ωραίες σας κύριες
Χαρούμ Ομάρ και Δάσκαλε Χαφίζ.

*Μετάφραση: Σωκράτης Σκαρτσής. Από το βιβλίο “e.e. cummings, Puella mea”, εκδόσεις Όστρακα 1979.

We lost the words
at the shore of the sea,
we lost the words
to start to sing.

We returned inland,
we lost the truth,
we lost the words
and the singer and singing.

ΧΑΜΕΝΕΣ ΛΕΞΕΙΣ

Χάσαμε τις λέξεις
στην αμμουδιά
χάσαμε τις λέξεις
κι αρχίσαμε το τραγούδι.

Γυρίσαμε στο νησί
χάσαμε την αλήθεια
και τις λέξεις
και το τραγούδι
και τον τραγουδιστή.

Αγγλική μετάφραση: Germain Droogenbroodt. Ελληνική μετάφραση: Μανώλης Αλυγιζάκης.

ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ

Ο ιατροδικαστής
επιβεβαίωσε
την αιτία θανάτου
προσθέτοντας και ώρα ακριβή.

[Η επιστήμη
αδυνατεί
να εξηγήσει
πότε επέρχεται ο πραγματικός θάνατος
των ποιητών·
η λογική
δεν αντιλαμβάνεται
πότε εισήλθε ο ξυλοκόπος στο δάσος].

*

ΑΝΘΙΣΗ

Σε μια κακή για την ανθρωπότητα εποχή,
η ποίηση μπορεί κι ανθεί
και οι νεκροί επίσης·
τα γραφεία κηδειών
γεμάτα πάντα από δουλειά
το ίδιο και τα τυπογραφεία.

Νεκρά μετά τη γέννα τους ποιήματα
και νεκροί ποιητές
ζωντανεύουν εν τέλει την κίνηση.

*

ΑΠΟΣΤΑΣΕΙΣ

Ένα πήδο θέλει η γη
Να φτάσει τον κρεμασμένο.

Ο κρεμασμένος

ονειρεύεται
τη γη·

το δέντρο
τον ουρανό.

Όταν νυχτώνει
κρυώνουν και οι δύο το ίδιο.

*Από τη συλλογή “Ο θάνατος των πτηνών”, ΑΩ εκδόσεις, Αύγουστος 2021.

1

“Σου ΄φερα λουλούδια
-οι ζωντανοί βλεπόμαστε με την αφή”
[σαν να ‘χει απ’ όνειρο
την ασυνάρτητη στιγμή].
Παραλογίζεται μισό φεγγάρι
η καταχνιά: Νικόπολη
με πυρετό κι εγκαύματα
στα ξεραμένα χόρτα.
Ποιος ν’ ακουμπήσει χέρι στους θεούς;
Πλησίασα κερί επάνω στα συντρίμμια:
“Ψυχή σπασμένη – όργια ποντίκια”.

2

Ψάρια ζαρωμένα
εκεί που έμεινα –
και πίσω: ήλιος οβίδα.
Αύγουστε, μ’ εγκατέλειψες·
και ο θάνατος δεν λέει να ξεκολλήσει

3

Ποιος είναι τόσο τολμηρός
να εννοήσει θάνατο όταν πλανάται
θέρος; Δες, δες: φωτιά επικλινής
συντρίβεται στα τείχη της Νικόπολης.

*Από τη συλλογή “Νικόπολη”, εκδ. Κοβάλτιο, Απρίλιος 2023.

ΟΛΑ ΑΥΤΑ

Κλέφτρα διαθέσεων,
πασιονάρια χωρίς επανάσταση,
τσατσά σε οίκους ενοχής,
φίδι σ’ ένα κλαρίνο λαίκό

*

ΑΝΥΦΑΝΤΡΑ

Με κούρασε η μηχανή του
συμπλέγματος
άκομψη ύφανση, τραχιά και
πανομοιότυπη,
έκανα αίτηση να επενδύσουμε στη
γλυκύτητα
να αναβιώσουμε εκείνον τον αργαλειό
που πλέκει εγκώμια

*

BEAUTE

Αύριο έχεις κομμωτήριο
να σου φτιάξουν τα σενάρια
να είσαι όμορφη και περίεργη
να κάνεις γούστο και να παπαγαλίζεις Νίτσε.

Μεθαύριο έχεις νύχια
να σου πληκτρολογήσουν το σπικάζ
να είσαι πνευματώδης και παιχνιδιάρα
να σκίζεις το βρόμικο και να κάνεις νιαρ

*Από τη συλλογή “Κανένα φτιάρι δεν έθαψε ποτέ την άνοιξη”, εκδ. Κάπα Εκδοτική, Σεπτέμβρης 2023.

IX

I am a herdsman of flocks.
The flock is my thoughts,
and my thoughts are all sensations.
I think with my eyes and my ears
and with my hands and feet
and with my nose and mouth.
To think a flower is to see and smell it,
and to eat a fruit is to sense its taste.
Therefore, when on a hot day
I feel sad, because of enjoying so much,
I stretch out on the grass
and close my sun-warmed eyes,
I feel my whole body immersed in reality,
know the truth and am happy.

*Μετάφραση στα αγγλικά: Germain Droogenbroodt – Stanley Barkan

ΙΧ

Είμαι βοσκός κοπαδιών
από σκέψεις
και συναισθήματα
σκέφτομαι με τα μάτια και τ’ αυτιά
με τα χέρια και τα πόδια
με τη μύτη και το στόμα μου.
Για να σκεφτείς ένα λουλούδι πρέπει να το δεις και να το μυρίσεις
για να φας ένα φρούτο πρέπει να το γευτείς.
Γι’ αυτό όταν μια λιόλουστη μέρα
είμαι λυπημένος απ’ την πολλή ευχαρίστηση
ξαπλώνω στο γρασίδι
κλείνω τα ζεστά απ’ τον ήλιο μάτια μου
και νιώθω όλο μου το κορμί
να γίνεται ένα με την πραγματικότητα
να γνωρίζει την αλήθεια
κι είμαι ευτυχισμένος

*Μετάφραση στα ελληνικά: Μανώλης Αλυγιζάκης.

#Ο τίτλος μπήκε από εμάς.

Να με πάρει μαζί του
το ξαφνικό αεράκι
σ‘ όλο το διάβα του
να ξοδέψω κάπως
την ελευθερία μου

*

Τα ονόματα που αγαπώ
-οι πολύτιμες λέξεις-
ορίζουν τη ζωή μου
από την αρχή ως το τέλος

*

Όπως ο ύπνος
όταν έρχεται βέβαιος
πως θα τον ακολουθήσω
έλα και συ
με την ίδια βεβαιότητα
δεν θ’ αντισταθώ

Κατηγορείτε τους ποιητές ότι εσιώπησαν.
Δεν γράφουν πια για έφοδο
δεν ξεσηκώνουν πλήθη.
Σαν τα ηφαίστεια, που ήταν κάποτε ενεργά
και τρόμο προκαλούσανε στα μέγαρα
μα τώρα πια έχουν για πάντα σβήσει.

Κάτω απ’ την επιφάνεια την ψυχρή
η λάβα υποδόρια σιγοβράζει.
Οι λέξεις σαν το μάγμα αναζητούν
μια χαραμάδα
να ξεχυθούν σαν χείμαρρος
κι όλα στο διάβα τους να τα συμπαρασύρουν.

Να τους φοβάστε τους ποιητές που σιωπούν
μπορεί η λάβα τους μια μέρα να σας κάψει.

Αν και η μέγιστη ευτυχία
κορεσμό δημιουργεί,
η αέναη δυστυχία
από που αντλεί αντοχή;

Τους πλούσιους αποστρέφομαι,
μα τους φτωχούς
περσσότερο μισώ
δημιουργούς τους.

Όταν φορώντας τον χιτώνα σου,
με τ’ όπλο των ονείρων σου
πυροβολούν να σ’ απαλλοτριώσουν,
τίμιο θωρείς το κνούτο του βασανιστή,
του δήμιου το σπαθί.

Όταν το εμπόριο στέψαν βασιλιά,
τον έρωτα η πορνεία διαδέχτηκε.
Κληρικοί τελούν τη γιορτή της,
κι αλλάζουν στέφανα λευκά.

Όταν στα άνυδρα αιδοία,
τη θάλασσα της ματαιοδοξίας
ολάκερη εναποθέσεις,
νέμεσαι
σάπια δαγκωμένα μήλα
της πιο αισχρής ανθρώπινης ντροπής.

Αν ό,τι δεν πρέπει, πρέπει,
κι ό,τι πρέπει, δεν το θες,
μάθε αν έπρεπε να πρέπει
κι αν το “πρέπει” αποτρέπει
βούλησή σου και βουλές.

Έρωτα! Ιδιάζοντα.
Εφήμερε! Που ελευθεριάζεις.
Αέναε! Όταν εναλλάσσεσαι.
Παρατυπείς, κελεύεις, δελεάζεις.

Αιτιατού αιτία
έστω και πλάνη, ορατή,
μα η αιτία την αιτία
και σαν ψευδαίσθηση αγνοεί.

Των θωράκων τα εχέγγυα,
ανεπαίσθητα στα ώτα,
οδυρμοί κραυγές και βόλια
αντηχούν από τα νώτα.

Παραβιάστε άγιες εντολές,
κλοιούς στην κοινωνία,
αλώβητους πρωκτούς και άνυδρα αιδοία.

Ο πένης διαπομπεύεται.
Ο πλούσιος πλανάται,
καδμείες δάφνες γεύεται.
Γόνους αποτολμάτε;

Από αιδώς αιδοίον.
Αιδώς αιδοία φράζει.
Μα δεν αιδούνται οι σοφοί;
Τον Έρωτα η αιδώς χλευάζει.

Η τραγικότητα του εμπορευματικού πολιτισμού,
απεικονίζεται πλήρως,
στην αντιερωτική συμπεριφορά των ανθρώπων.

Κατηργήθη πάσα έννοια, παντού βρωμά εργασία και οικογένεια.

*

Στο πέρασμα του χρόνου
ο άνδρας την γυναίκα αλυσόδεσε,
κι αυτή τις αλυσίδες ερωτεύθηκε.

Ο πλούσιος σε έθιξε!
μα κι ο φτωχός
να σε γελάσει πήγε.

Τον φώναζαν κουμμουνιστή!
πλούσιος βαριόταν να γενεί.

Αγρία αγριότης,
βιαία βιαιότης ο δόλος!
Του αφελούς αφελέστερος; Ο δόλιος.

Αφού η βία, ο δόλος
θεωρούνται απ’ τους ανθρώπους ευφυϊα,
περήφανα διεκδικώ
θέσεις στην ανοησία.

Ρίγη έρωτος βολιδοσκοπούν το θείο.