Θα ήθελα μες στα βουνά να ‘φευγα μες στις αχτίνες του ήλιου, στο γαλάζιο χρώμα τ’ ουρανύ στις κάτασπτρες προσόψεις των σπιτιών, μακριά απ΄ τον εαυτό μου, στο άγνωστο. Σ’ ένα άγνωστο όμως που να ‘ναι γνωστό πιο γνωστό απ’ οτιδήποτε πιο γνωστό απ’ το κάθε τι πιο γνωστό απ΄ τη σιωπή που μουρμουρίζει στο κεφάλι μου Όμοιος με τον αέρα να εισέρχομαι παντού, μακριά απ’ τα πράγματα και μαζί μ’ αυτά συγχρόνως. Θα είμαι τα πράγματα και δεν θα είμαι εγώ, ο εαυτός μου. Δεν θα έχω βάρος, θα είμαι αόρατος. Μες στο φως χαμένος θ΄ακτινοβολώ.
*
ΔΥΟ ΕΝΣΤΑΝΤΑΝΕ
Σήμερα, αυτήν εδώ τη στιγμή μπροστά στο παράθυρο με τον γκρίζο ουρανό πίσω του, όλα εξομαλύνθηκαν. Αισθάνομαι γυμνές τις πατούσες μου μέσα σε λινά παπούτσια. Οσφραίνομαι τις αναθυμιάσεις από την κουζίνα του απέναντι εστιατορίου. Ακούω το μεσημεριανό κομπρεσέρ της Αθήνας, τα στριγκλίματα από τα λάστιχα και τα κλάξον. Βλέπω τις κεραίες της τηλεόρασης. Είναι μια διάφανη μέρα χωρίς καθόλου αναμνήσεις.
*
ΦΕΥΓΑΛΕΟ
Μέσα από τις κεραίες η θάλασσα – χάθηκε η εικόνα μέσα σ’ ένα λεπτό – Ήχοι, όχι θόρυβοι μεσημεριανοί μες στη ζέστη – Φυσά ο αέρας.
*Από τη συλλογή “ γραφτά”, εκδ. Απόπειρα, Αθήνα 1998.
τα αεροπλάνα απογειώνονται μέσα από το άδειο στομάχι ένα ψημένο τοστ είναι δυο φορές τοστ μπορείς πάντα να θεωρείσαι μεσαία τάξη αρκεί να το πιστεύεις βάλτε την τηλεόραση στην τουαλέτα κι αφήστε το καζανάκι να τρέχει η κωλοτρυπίδα μου πάσχει ψυχικά το 41% δίπλα στην λέξη δικαιοσύνη; ζωή μαγική! Netflix και ρύζι ένα οικονομικό θαύμα ανά θηλιά Ave Mafia! Koulis tecum! πλέον μπορούμε να βλέπουμε μόνο όνειρα ήταν κάποτε ένας παπάς, ένας μπάτσος κι ένας βουλευτής στην χούντα κοιμόμασταν. τελεία νηστεία, Master Chef και προσευχή στον ΟΠΑΠ στα πόσα επιδόματα λες κυβέρνηση; μπουμ! ο θάνατος είναι δεξιός μπουμ! ήμασταν όλοι τρομοκράτες μπουμ! νόμιμη αυτοάμυνα πλανητικής συνείδησης μπουμ! η σωστή πλευρά της λήθης
1/15th of a London second – photo by Hugo Lütcherath | LensCulture
τον Δεκέμβρη – στο κέντρο της Νέας Υόρκης – πίνοντας καφέ στα Starbucks – παρακολουθώ δύο Μεξικανούς που στρώνουν μαρμάρινες πλάκες τοιχοποιίας στην είσοδο του κτιρίου
ένα ενοχλητικό Jingle Bells συνεχίζει να παίζει στο καφέ οι Νεοϋορκέζοι λαμπυρίζουν με τα χριστουγεννιάτικα δώρα και τ’ αυτοκίνητά τους oι πλανόδιοι έμποροι πουλάνε στους τουρίστες κάθε είδους σαβούρα οι αστυνομικοί χουζουρεύουν ειρηνικά στο ζεστό αυτοκίνητο τους υπάρχει ουρά για να μπεις σε μια εκκλησία – όχι, σήμερα δεν είναι Κυριακή – τα εγκαίνια κάποιας έκθεσης
λοιπόν, να ο δωδέκατος απόστολος της χρονιάς – ο Δεκέμβρης κάθεται στο τραπέζι του μυστικού δείπνου από το σακουλάκι ξεπακετάρεις τα πενιχρά φρούτα των ημερών σου για να κεράσεις τους δώδεκα αποστόλους στο δρόμο μου έπεσα πάνω σ’ ένα μαγαζί και τ’ αγόρασα όπως όπως αλλά αυτοί ξέρουν τα πάντα και στη σιωπή θ’ αποτελειώσεις το άζυμο ψωμί του τέλους της χρονιάς
λοιπόν, πλησιάζει ο καιρός που η πικρή εμπειρία των φρούτων και του ξινόγαλου των ημερών σου εμφανίζεται όλο και πιο συχνά στο καθημερινό τραπέζι όταν ο ήχος του ωκεανού όλο και πιο συχνά κρέμεται στο μεταξύ των λόγων σου τόσο πιο συχνά σαν πεντάχρονο παιδί κάνεις μικρά βήματα στη στάνη να εισπνεύσεις τις εκπνοές των προβάτων γιατί –λένε– θα σε ανακουφίσουν απ’ τον ξερόβηχα
λοιπόν, να ‘σαι –ένας σαραντάχρονος άντρας – ακόμα συνθέτεις λέξεις ακόμα τις μουτζουρώνεις στο χαρτί – τίποτα καινούργιο εδώ; από την αρχαιότητα μόνο λίγοι κατάφεραν να επιπλεύσουν αντίπερα στον ωκεανό των χιλιετιών σήμερα – μαζί με σένα εκατό χιλιάδες ποιητές συντάσσουν λεξικά της γλώσσας τους τουλάχιστον τα συντρίμμια μιας στροφής θα πλεύσουν την πορεία τους (αν υπήρχε τρόπος να επιπλεύσουν κάπου) τουλάχιστον ο ήχος της γλώσσας σου – σύμφωνα με τους νόμους της αστρονομίας – τρέπεται σαν αστέρι – που πια δεν υπάρχει – (αν αυτοί οι νόμοι δεν είναι εσφαλμένοι)
λοιπόν, εδώ καταναλώνεις τις τελευταίες μέρες του παλιού έτους – σαν ένα δωμάτιο ξενοδοχείου για το όποιο έχεις ήδη πληρώσει – πίνεις τον καφέ – και βλέπεις:
δύο Μεξικανοί – κόβοντας την πέτρινη πλάκα – κι οι δυο μαζί τη σηκώνουν – την εφαρμόζουν στον τοίχο – πάλι αργά την κατεβάζουν και πάλι την κόβουν
η πέτρινη πλάκα είναι βαριά
η ζωή είναι εύκολη
COFFEE IN STARBUCKS
in december – in downtown new york – drinking coffee in Starbucks – i watch two mexicans laying marble wall slabs in the entrance to the building
an irksome Jingle Bells keeps playing in the café new yorkers shimmer with their christmas gifts and cars street peddlers sell the tourists all kinds of crap the policemen snooze peacefully in their warm car there’s a line to get into a church – no, today’s not Sunday – the opening of some exhibit
well, here’s the twelfth apostle of the year – december is sitting down at the table of the last supper from the bag you unpack the meager fruits of your days to host the twelve apostles on my way i ran into a store and hastily bought them but they know everything and in silence you’ll finish eating the unleavened bread of the year’s end
well, the time is approaching when the bitter experience of the fruits and the soured milk of your days appear all the more often on your daily table when the sound of the ocean all the more often hangs in the space of your words all the more often like a five-year-old you take small steps to the sheepfold to breathe the sheep exhalations because – they say – it will relieve your dry cough
well, here you are – a forty-year-old man – you’re still composing words you’re still scribbling them down – what else is new here? from ancient times only a few managed to float across the ocean of millennia today – together with you a hundred thousand poets are composing dictionaries of their language at least the debris of a strophe will float its way (if there’d be a way to float somewhere) at least the sound of your language – according to the laws of astronomy – becoming like a star – that no longer is – (if those laws aren’t wrong)
well, here you’re using up the last days of the old year – like a hotel room you’ve already paid for – you drink up the coffee – and watch:
two mexicans – cutting the stone slab – both of them lift it up – fitting it to the wall – again they slowly lower it and again they cut it
the stone slab is heavy
life is easy
*Μετάφραση από τα αγγλικά: Μαρία Θεοφιλάκου **Πηγή πρωτότυπου ποιήματος και αγγλικής μετάφρασης: Poetry International
Τη νίκη ζητούν στην πολιτεία οι ξιπασμένοι. Ρώμος Φιλύρας
«Αύριον κηδεύεται δωρεάν μια ζωή σακατεμένη!». Για όσους δεν έβλεπαν κανένα πάθος στις ηδονές, έμειναν πάντα έρμαια των δισταγμών τους ή θεώρησαν την ύπαρξή τους χαλασμένο παιχνίδι. Τους ακούω να έρχονται τσιρίζοντας ευπρεπείς, νομοταγείς, υποθηκευμένοι, ολοένα περισσότεροι μαζί με τους αιώνες από τα εμπορεία Αντιοχείας και Πρεβέζης. Μνήσθητι την ώρα που αγοράζουν τα σάπια ιδανικά, όπως ψωνίζουν σε τόπο χλοερό κόκκινα οπωροκηπευτικά απ’ τον μανάβη. Και με την μάχαιραν στο Σεϊτάν Παζάρ βρίσκουν ανάπαυση κερδίζουν, κερδίζουν την μαύρη τους γαλήνη.
*Από τη συλλογή «Πολεμώντας υπό σκιάν… Ελεγεία και σάτιρες», εκδ. Περισπωμένη, 2017.
Ο ήλιος φλόγα που σφύζει έπαρση η σκόνη του αέρα βαραίνει τους ώμους μας ενοικιάζεται το παρόν βογγά η μέρα σαλεύει λίγο το κενό μέσα μας. Το φως κρυστάλλινος όφις ουράνιος τρυπά το στήθος μας Μας συντρίβει μέσ’ στο ανέφικτο. Αφήνουμε να μας προσπεράσουν κάποιες μνήμες -που ξεθώριασαν μέσα μας- σαν ταινία παιγμένη προς τα πίσω στην οθόνη της δικής μας συνείδησης. Ανόητες ιδέες δικές μας σαρκοφάγα λουλούδια. Μάταια αντισταθήκαμε μάταια υπήρξαμε επί μακρόν στη νεόχτιστη κενότητα μας. Παρ’ όλο που τόσο επιθυμήσαμε ν’ ανταμωθούμε στα μάτια των αγγέλων είμαστε οι κούφιοι άνθρωποι που τους σκεπάζει η λήθη.
*
ΜΑΚΡΙΑ ΑΠ’ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ
Έφυγες κι άφησες μία παύση στο τίποτα. Έτρεξες μακριά απ’ τον ατέρμονα κύκλο του χρόνου μακριά απ’ τον εαυτό σου από την ίδια σου φωνή εσύ ο πρωτότοκος της κίνησης και της ακινησίας προτού βλαστήσουν τα δάκρυα προτού ονειρευτείς το χιόνι στο κορμί και την αδιάκοπη θλίψη σου που ολοένα πλέον αναχωρεί.
Σε μονοπάτι φυλλοστόλιστο σταθήκαμε ένα δείλι πουλάκια κελαηδούσαν πένθιμο τραγούδι –καλωσόρισμα μιας άγουρης, ακόμη, αγάπης.
Σταθήκαμε πλέκοντας τα τρίκλωνα δάχτυλά μας κάτω απ’ της σελήνης τ’ ολόχρυσο υφαντό.
Γονυπετείς, «χάρισέ μας μαρμάρινο φως» κι αμέσως σμίξαμε τα μάτια.
Οι ήλιοι σου μ’ όλο μέσα τους το καλοκαίρι αχτιδοβόλησαν στον συννεφιασμένο μ’ ουρανό άναψαν φλογίτσες στις φωλιές μου φλογίτσες άκακες.
Σταθήκαμε ένα δείλι σε μονοπάτι φυλλοστόλιστο το δέντρο κι οι καρποί του σταθήκαμε κι αγαπηθήκαμε.
*
ΣΕΜΝΗ ΠΡΟΣΠΟΙΗΣΗ
Κόρες χαλαζοστόλιστες ακολουθούν το δρομολόγιο πιστά. Τι κι αν θολή φαντάζει η πλάση; Τι κι αν δεν έχουν κορμί να τους σταθεί; Το δρομολόγιο ορίζει να μη χαθεί στιγμή κι όλο παραμερίζουν τις σταγόνες κι αδημονούν το δείλι να τις φτάσει.
Σε μια πλάνη κατοικούν τη σκοτεινιά ποτίζουν σαν παύουν η μια την άλλη να κοιτούν συλλογίζονται ν’ ανθίζουν.
Αχρείαστες, τάχα σαν η σελήνη ανάψει με τα βλέφαρα θα σκεπαστούν κι αλόγιστα θα προσποιηθούν πως το δάκρυ δεν θα στάξει.
*Από τη συλλογή «Το άγγιγμα της Λίλιθ», ΑΩ Εκδόσεις, Μάρτιος 2022.
Κρέμασε την καρβουνιασμένη ρεντιγκότα κι από κάτω στοίχισε τις κατάμευρες γαλότσες Ξάπλωσε ικανοποιημένος στο ημίφως του τάφου του χορτασμένος απ’ τις πατάτες που τον φίλεψαν οι Μαέ μα πιο πλήρης από το κρασί και τα λόγια της ταβέρνας Έριξε κλεφτά μια ματιά στην Κατερίνα πλάι του στα κίτρινα γιλέκα που σαν μαργαρίτες φύτρωναν στο χώμα που τον σκεπάζει και ήσυχος ξανακοιμήθηκε
-Τίποτε δεν είχε αλλάξει όλα ήταν όπως τα άφησε-
*
ΟΜΟΛΟΓΙΑ Ή ΜΟΝΟΛΟΓΙΑ;
Ξεχείλωσε τις αξίες όπως το σώμα που το ταΐζεις χοληστερίνη καλοθρεμένε μικροαστέ με τα προεξέχοντα αδρανή κατά τα άλλα ξύγκια να πάλλονται μόνο εμπρός στον κίνδυνο της παραμικρής αλλαγής
-και η μιζέρια έχει τη γοητεία της
Βούλιαξε ανέμελα με τον αντίχειρα στο κουμπί κρύψε το μικροσκοπικό σου ήθος στις ιδρωμένες πτυχές Άσε τους λιπόσαρκους που είναι σε κρίση – μη δίαιτα τ’ ατροφικά να υψώσουν μέλη είναι λαφρύτεροι με γραμμωμένες αξίες απαλλαγμένες από εμφράγματα.
*Από τη συλλογή «Το κοιμώμενο τσίρκο», εκδ. Εξιτήριον.
Ύστερα δεν είπα τίποτα. Άφησα μόνο ο κουρνιαχτός να κοπάσει κι έγινα ένα με τη σκόνη. Ένας αέρας να φυσήξει και θα σηκωθώ.
*
ΣΙΓΑΝΗ ΒΡΟΧΗ
Έτσι μια μέρα θα πεθάνουμε ξημέρωμα Σαββάτου όταν μόνο οι νοσοκόμες ξενυχτούν και οι άστεγοι βγαίνουν σιγά σιγά στους δρόμους Κυριακή την ώρα της κηδείας θα ‘χουν μαζευτεί αρκετοί που απ’ τη ζωή μας ήταν εξαφανισμένοι ο παπάς θα λέει χωρίς ίχνος θλίψης τα λόγια της Εξοδίου Ακολουθίας μια σιγανή βροχή θα μας συνοδεύει στην αγκαλιά της μάνας μας
*
ΑΠΟΓΕΙΩΘΗΚΕ
Τον ξέρω καλά τον θάνατο χρόνια τώρα συναντιόμαστε στο καφενείο της γειτονιάς έρχεται και ψαρεύει συνταξιούχους κι ανέργους τον ξέρω καλά Προχτές ένας ντελιβεράς τρέχοντας να προλάβει απογειώθηκε κι ακόμα ανεβαίνει με το μηχανάκι του στον ουρανό Τον ξέρω καλά τον θάνατο όχι λίγες φορές αντικριστήκαμε και με γλυκοκοιτούσε Θεέ μου με γλυκοκοιτούσε
*Από τη συλλογή “Η σιωπή της κερκίδας”, Εκδόσεις Τύρφη.
I believe a leaf of grass is no less than the journey-work of the stars, And the pismire is equally perfect, and a grain of sand, and the egg of the wren, And the tree-toad is a chef-d’œuvre for the highest, And the running blackberry would adorn the parlors of heaven, And the narrowest hinge in my hand puts to scorn all machinery, And the cow crunching with depress’d head surpasses any statue, And a mouse is miracle enough to stagger sextillions of infidels. I find I incorporate gneiss, coal, long-threaded moss, fruits, grains, esculent roots, And am stucco’d with quadrupeds and birds all over, And have distanced what is behind me for good reasons, But call any thing back again when I desire it. In vain the speeding or shyness, In vain the plutonic rocks send their old heat against my approach, In vain the mastodon retreats beneath its own powder’d bones, In vain objects stand leagues off and assume manifold shapes, In vain the ocean settling in hollows and the great monsters lying low, In vain the buzzard houses herself with the sky, In vain the snake slides through the creepers and logs, In vain the elk takes to the inner passes of the woods, In vain the razor-bill’d auk sails far north to Labrador, I follow quickly, I ascend to the nest in the fissure of the cliff.
Πιστεύω ότι ένα φύλλο γρασιδιού δεν είναι λιγότερο από το ταξίδι-έργο των αστεριών, Και το πρισμίρ είναι εξίσου τέλειο, και ένας κόκκος άμμου, και το αυγό του σπουργιτιού, Και η φρύνη του δέντρου είναι ένα chef-d’œuvre για το υψηλότερο, Και το βατόμουρο που τρέχει θα στόλιζε τα σαλόνια του ουρανού, Και ο πιο στενός μεντεσές στο χέρι μου περιφρονεί όλα τα μηχανήματα, Και η αγελάδα που τρώει με το κεφάλι κατεβασμένο ξεπερνά κάθε άγαλμα, Και ένα ποντίκι είναι αρκετό θαύμα για να παραπαίξει εξισοκατομμύρια άπιστους. Βρίσκω ότι ενσωματώνω γνεύσιο, κάρβουνο, μακρόστενα βρύα, φρούτα, σιτηρά, ρίζες, Και είμαι στοκαρισμένος με τετράποδα και πουλιά παντού, Και έχω απομακρύνει ό,τι είναι πίσω μου για καλούς λόγους, Αλλά μπορώ να ξανακαλέσω οποιοδήποτε πράγμα όταν το επιθυμώ. Μάταια η επιτάχυνση ή η συστολή, Μάταια οι πλουτωνικοί βράχοι στέλνουν την παλιά τους θερμότητα ενάντια στην προσέγγισή μου, Μάταια ο μαστόδοντας υποχωρεί κάτω από τα ίδια του τα κονιορτοποιημένα οστά, Μάταια τα αντικείμενα στέκονται μακριά και παίρνουν ποικίλες μορφές, Μάταια ο ωκεανός κατακάθεται σε κοιλότητες και τα μεγάλα τέρατα ξαπλώνουν χαμηλά, Μάταια το όρνιο στεγάζεται στον ουρανό, Μάταια το φίδι γλιστράει ανάμεσα στα αναρριχώμενα φυτά και τους κορμούς, Μάταια το ελάφι πηγαίνει στα εσωτερικά περάσματα του δάσους, Μάταια το ξυράφι ταξιδεύει βόρεια στο Λαμπραντόρ, Ακολουθώ γρήγορα, ανεβαίνω στη φωλιά στη σχισμή του βράχου.
To Koskino 