Άγριοι καιροί
άγριες λέξεις
ήπιοι καιροί
άγριες λέξεις
μετριοπαθείς καιροί
άγριες λέξεις
καιροσκόποι γυμνοί κατάσκοποι
άγριες λέξεις
μεσόκοπες
νιούτσικες
καταραμένες
μα πάντα
άγριες λέξεις
πνιγμένες σε σκληρό μελάνι
άγριες λέξεις
να σου σχίζουν το χαρτί
να καιν το δέρμα
να σφυρίζουν μέσα στο χαμό
να σου παίρνουν το αλφάδι μέσα από τα χέρια –

πάρε αυτές τις λέξεις
και πέτα τες στο τζάμι
πέρασα όλα τα φώτα
κι έφτασα στο σκοτάδι.

*Από τη συλλογή “ρακοσυλλέκτης χρόνος”, Εκδόσεις ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ, Ιούνιος 2015.

li pa (tc): αυτός – ή δεν (τότε)*

όλα είναι υγρά
καθίσματα ευκταίων εξουσιών
ευρύχωρα να κάθεται ένας ξένος σε οίκο που φτώχυνε
θα μικρύνετε ώστε το σπίτι να μεγαλώσει
δεν μας εξηγείται καθαρά
βγαίνω για αέρα στ’ απερίφραχτα
στενά αγγέλων με γλώσσα πνιγμένη και μέλλον που
όποιος τις πιάσει –

καταρρέει σημαίνει ξυλεύεται
ό,τι πούμε η ηχώ θα συρρικνωθεί
όμως αν φουσκώσει το ποτάμι
έμβρυο της πόλης θαμμένο
θα τη γκρεμίσει
όλα ενώνονται υπογείως
μέρα βροχερή που δεν έχει βρέξει
παρανοϊκά πέφτουν κεραυνοί
μ’ έναν ήχο σαν

αλλά δεν ακούγονται

*Απόδοση εκ της Haitian creole (κρεολή: γλώσσα επαφής, με φυσικούς ομιλητές)

**Από τη συλλογή “χωρίς εαυτό”, Εκδόσεις Έρμα, Μάρτιος 2022.

Στη Ζωή

Σ’ έναν δίσκο – Ουρανός

Ο ήλιος ένα πιάτο
Φεγγάρι το ποτήρι
Ένα κρίνο – να μας κρίνει!

*

Σ’ αγαπώ

Όταν σου ‘δινα το πορτοκάλι μου
δεν μ’ άρεσε το μήλο σου

*

Μη φοβού

Είδες το μισοφέγγαρο;
Έτοιμο να αναποδογυρίσει
Στη μια του άκρη
Το βάρος των παθών σου.

Εμείς στην άλλη
με άνεμο λεβάντε, σπάρτα και πασχαλιές

*

Κράτα καθαρό το δρόμο των φιλιών
όταν βραδιάζει,
να κυλήσεις το κέρμα της νύχτας.

Θα σ’ εύρει άσπρο γιασεμάκι το ξημέρωμα

*

Ηθάλ

Σε πονώ για τα λάθη σου

Στην πλάτη σου,
Καρφιά τα λάθη τους

*

Τον νάρκισσο
τον είπαν μανουσάκι
κι ακόμη πως
το μάζεψε το μύρισε η Περσεφόνη
και άνοιξε η γη

Ο Πλούτωνας την άρπαξε.

*Από τη συλλογή “ερωτεύτηκε τον Καρυωτάκη γιατί ερωτεύθηκε την Πολυδούρη”, Εκδόσεις Μανδραγόρας, Αθήνα 2024.

Δύο κορίτσια ανακαλύπτουν
το μυστικό της ζωής
ξαφνικά στη γραμμή ενός
στίχου
.
Εγώ που δεν το ξέρω
το μυστικό, έγραψα
το στίχο. Μου
είπαν
.
(μέσω τρίτου προσώπου)
ότι το έχουν βρει
αλλά δεν μου είπαν το μυστικό
ούτε καν
.
ποιος στίχος ήταν. Χωρίς αμφιβολία
από τώρα, σε μια βδομάδα
το πολύ, θα έχουν ξεχάσει
το μυστικό
.
το στίχο, τον τίτλο τού
ποιήματος. Τις αγαπώ
που βρήκαν αυτό που
εγώ δεν μπορώ να βρω
.
και που με αγαπούν
για τη γραμμή που έγραψα,
και που την ξέχασαν
έτσι ώστε
.
χίλιες φορές, μέχρι ο θάνατος
να τις βρει, μπορεί
ν’ ανακαλύψουν ξανά το μυστικό
σε άλλους στίχους
.
σε άλλες
περιστάσεις. Κι επειδή
γύρεψαν να το μάθουν
και δεδομένου
.
ότι υπέθεσαν ότι υπάρχει
ένα τέτοιο μυστικό, ναι,
πάνω απ’ όλα γι’ αυτό
τις αγαπώ.

*Μετάφραση: Σ.Θ.

Πολιορκούμεθα λοιπόν

Πολιορκούμεθα από ποιον

Από σένα κι από μένα απ’ τον τάδε και τον δείνα

Πολιορκούμεθα στενά

Από σύνορα, τελωνεία, ελέγχους διαβατηρίων, την Ιντερπόλ, τη στρατιωτική

Αστυνομία, τα τανκς, τη ρητορεία, τη βλακεία,

Απ’ τα παράσημα, τις στολές, τους εκφωνηθέντας λόγους

Τις υποσχέσεις, τις ψευτιές, την κουτοπονηριά

Τη δήθεν αγανάκτηση των ιθυνόντων, την υποκρισία

Την τηλεόραση, τη ραδιοφωνία, τα σαπούνια, τ’ απορρυπαντικά

Τις διαφημίσεις, τον τουρισμό, τα οργανωμένα ταξίδια, τις κρουαζιέρες

Τις γκαζιέρες, τα ψυγεία, τις κατασκηνώσεις, τους προσκόπους,

Τ’ άρθρα για την εκπαίδευση, την πολυκοσμία, τη σκόνη, τις ποιητικές συλλογές

Την έλλειψη ύδατος, τα λιπάσματα, τα νεύρα, την κακή χώνεψη, τη φαλάκρα,

Τους εφοπλιστές, το ποδόσφαιρο, τα λεωφορεία, την ακρίβεια, τις παθήσεις

Της σπονδυλικής στήλης, τη γραφειοκρατία, την καθυστέρηση, τις διαβεβαιώσεις,

Τις κριτικές, την εκκλησία, τα βασανιστήρια, τους καιροσκόπους,

Την υποψία, τους κατατρεγμούς, το φόβο, τη θρασύτητα, τους διαγωνισμούς

Καλλονής, την έλλειψη χρημάτων, την έλλειψη δικαιωμάτων, πολιορκούμεθα από τους βάναυσους

Τους άναρθρους, από τις μαύρες σκέψεις μας.

Από τον εαυτό μας

Κι απ’ ό,τι άλλο βάλει ο νους σας πολιορκούμεθα στενά.

κι ακόμη
αλλοκτονία
αλλοπροσαλοκτονία
ομοκτονία
φιλοκτονία
συντροφοκτονία
ακολουθοκτονία
πολιτοκτονία
δημοκτονία
κεφαλαιοκτονία
φτωχοκτονία
πλουσιοκτονία
απαντοκτονία
αναρχοκτονία
φιλελοκτονία
οτινανοκτονία
αδωνιδοκτονία
καλοκτονία
κακοκτονία
κενοκτονία
μπεκροκτονία
ντραγκοκτονία
νοηματοκτονία
ηδονοκτονία
λογικοκτονία
γελοιοκτονία
απλοκτονία
περιπλοκοκτονία
σημασιοκτονία
ποιοκτονία
τεχνοκτονία
ασπροκτονία
μαυροκτονία
ιστοριοκτονία
αισθησιοκτονία
παρουσιοκτονία
χρονοκτονία
παντοκτονία
απειροκτονία
κι ακόμη
κι ακόμα

11/9/2024

*Αναδημοσίευση από εδώ: https://enaetsi.wordpress.com/2024/09/11/η-γάζα-στο-πλευρό-μας/#like-8096

Στάσιμα λιμνάζοντα νερά
ακούσια εγκλωβισμένη κίνηση
Ο χρόνος διαστέλλεται
αργό το βήμα του
αλλιώτικη η μορφή του

Μα κάτω από τη λεπτή
εύθραυστη επιφάνεια
κοχλάζει διστακτικά
η ζωντανή υγρή ορμή
που παρέμενε ως είχε
μέσα στο προδομένο σώμα

Κι ενώ έξω η εποχή τρέχει
βαρυγκομώντας
ακολουθεί το ρυθμό
που αδίστακτα και άτεχνα
διαβαίνει στου διεσταλμένου χρόνου
τις γραμμές

Κάποια μέρα ο φόβος θα έχει σβήσει 
όπως οι σπινθήρες μέσα στη βροχή 
εξαλείφονται 
κι ο δρόμος μπροστά μας
σκοτεινός στριφογυρίζει
όπως το μακρύ παρελθόν.

Ατρόμητοι θα ψάχνουμε τις αναμνήσεις, 
όσες αμελήσαμε να αρχειοθετήσουμε,
ενώ οι ξεχασμένες φτερούγες μας
θα ψυχραίνουν τον αέρα 
με γοργά φτεροκοπήματα.
Τότε,
εάν ησυχάσεις και ακούσεις την καρδιά 
θα νιώσεις ότι βρίσκεσαι 
στο ομορφότερο μέρος του κόσμου,

εκεί όπου η ελπίδα υψώνεται 
σαν πέργκολα που προστατεύει από τις καταιγίδες.

Κάποια μέρα θα έχουμε εντοπίσει τον ορίζοντα 
και θα έχουμε μάθει 
ότι το παρόν είναι η μοναδική αλήθεια,
μια εξαιρετική κινητήρια δύναμη.

Εδώ, 
είναι η δημιουργία ονείρων 
και η επεξεργασία των σωσίβιων δρόμων –
εδώ είναι η κάθαρση και η παρηγοριά.

Κάποια μέρα ο φόβος 
θα έχει υποχωρήσει 
έντρομος – τι ειρωνεία –
μπροστά στην δύναμή μας
και συλλογίσου ότι 
ο ομορφότερος τόπος έχει υψωμένα δέντρα 
και ήχους νερών 
και θερμές ευχές που κρέμονται στα κλαριά 
μέχρι την συγκομιδή.

Λοιπόν, 
κράτησε τη θύμηση απέναντι στη δύση –
δεν είναι η δύση μας,
είναι μια γιορτή 
κι ένας απολογισμός –
δες τα πόδια σου καθώς κινούνται 
και νιώσε!

Μέσα στον άνεμο επιβιώνουμε
και ό,τι φέρνει ο φόβος 
αναλώνεται στην θερμή ροή της κάθε αρτηρίας.

Είμαι η Teresa Wilms Montt
και παρότι γεννήθηκα εκατό χρόνια πριν από σένα,
Η ζωή μου δεν ήταν τόσο διαφορετική από τη δική σου.
Είχα επίσης το προνόμιο να είμαι γυναίκα.
Είναι δύσκολο να είσαι γυναίκα σε αυτόν τον κόσμο.
Ξέρεις καλύτερα από τον καθένα.
Έζησα έντονα κάθε ανάσα και κάθε στιγμή της ζωής μου.
Απέσταξα μια γυναίκα.
Προσπάθησαν να με κρατήσουν κάτω αλλά δεν μπορούσαν μαζί μου.
Όταν μου γύρισαν την πλάτη, γύρισα το πρόσωπό μου.
Όταν έμεινα μόνη, έδωσα παρέα.
Όταν ήθελαν να με σκοτώσουν, έδωσα ζωή.
Όταν ήθελαν να με κλειδώσουν, ζήτησα την ελευθερία.
Όταν με αγάπησαν χωρίς αγάπη, τους έδινα ακόμα περισσότερη αγάπη.
Όταν προσπάθησαν να μου κλείσουν το στόμα, ούρλιαξα.
Όταν με χτύπησαν, απάντησα.
Σταυρώθηκα, νεκρή και θάφτηκα,
από την οικογένεια μου και την κοινωνία.
Γεννήθηκα εκατό χρόνια πριν από σένα,
παρεμπιπτόντως μοιάζεις ακριβώς σαν εμένα.
Είμαι η Teresa Wilms Montt,
Και δεν είμαι κατάλληλη για κυρίες.

*Η Teresa Wilms Montt ήταν Χιλιανή αναρχική φεμινίστρια συγγραφέας και ποιήτρια. Γεννήθηκε στις 8 Σεπτεμβρίου 1893. Αυτοκτόνησε σε ηλικία 28 ετών στο Παρίσι το 1921.

Παίρνει ο σατανάς έναν πάσσαλο τον καρφώνει
στη γη. Μου λέγει. Βάλε πάνω την κίσσα σου.
Την έβαλα. Τώρα σύρε να φέρεις το τουφέκι σου.
Το έφερα. Γέμισέ το. Το γέμισα. Σημάδεψε. Ρίξε.

Τη στιγμή που ήμουνα έτοιμος να ρίξω.
Ορθώνεται μπροστά μου μια παιδούλα.
Τραυλίζοντας. Βλάμη. Τι καλή μου αποκρίνομαι.
Είναι η ερημιά βλάμη μου.

Κι έστησε ένα μοιρολόγι. Ο Θεός να με κολάσει.
Ω νιάτα μου. Ω αγνότητά μου.
Φούρκα δίχως γιορτινά.
Γάμε δίχως καλεσμένους.
Παράφρονα κυνηγέ αλύτρωτης τρυγόνας.

*Από τη συλλογή «Ο μάρτυρας που δεν υπήρξε», Εκδόσεις Στιγμή, 1995.