Α. ΝΤ. ΜΠΛΟΥΝΤ

Αν εσείς στο χωριό νομίζετε πως έκανα καλά,
Όταν έκλεισα τα σαλούουν και σταμάτησα τη χαρτοπαιξία,
Και σωφρόνισα το γερο-Ντέιζυ Φρέιζερ μπροστά στο δικαστή Άρνετ,
Στις τόσες σταυροφορίες να περάσω από καθαρτήριο τους αμαρτωλούς·
Γιατί αφήνετε τη θυγατέρα της καπελούς Ντόρας,
Και τον ανάξιο γιο του Βενιαμί Παντιέ
Να κάνουν τον τάφο μου τη νύχτα ανόσιό τους μαξιλάρι;

*

ΑΝΝΑ ΡΟΥΤΛΕΤΖ

Έξω από μένα την τιποτένια και άγνωστη
Οι δονισμοί της αθάνατης μουσικής·
“Χωρίς κακία για κανένα, με αγάπη για όλους”.
Έξω από μένα η συγγνώμη από εκατομμύρια σ’ εκατομμύρια,
Και το αγαθοεργό πρόσωπο ενός έθνους
Που λάμπει από δικαιοσύνη κι αλήθεια.
Είμαι η Άννα Ρούτλετζ αυτή που κοιμάται κάτω από τούτα τ’ αγριόχορτα,
Αγαπημένη στη ζωή του Αβραάμ Λίνκολν,
Παντρεμένη μαζί του, όχι με γάμο,
Μα με το χωρισμό.
Λουλούδιζε αδιάκοπα, ω Δημοκρατία,
Από την τέφρα του στήθους μου!

*Μετάφραση: Ιάσων Δεπούντης.

**Από τον τόμο “Ξένη ποίηση του 20ού αιώνα – Επιλογή από ελληνικές μεταφράσεις”, Εκδόσεις Ρώμη, Θεσσαλονίκη 2021. Πρόλογος-Επιλογή: Μαρία Λαϊνά (1947-2023). Επιμέλεια: Πέτρος Γκολίτσης.

Αλήθεια, μες στην ήττα πως αλλάζουν όλα.
Τίτος Πατρίκιος, «Απολογισμός»

As the earth gives way
and I plummet through
there’s something I need to tell you:
When you died
I stormed the church, rattling the icons
I got drunk at your funeral
I made a scene at the cemetery
when I tumbled into the grave
insisting you wake up
the freshly dug hole overflowing already
and I waist-deep in water
standing in the stillness for hours
thinking whether my thoughts still work
startled how the filthy pool
had begun to reflect the stars
under dog skies
swimming in a sea of sonic silence
everywhere howls
from newspapery faces
now I see it all
everywhere storm
lightning scattered space
strens flashing
divers in rescue vests searching for survivors…
Thinking backwards
I wish I could push the replay button
long removed from the remote.
The wind collapses through the window
and everything is happening at once.
The letterbox full of regrets.
Mother cried all the way home
and I ashamed that I stayed inside so long spurning outstretched arms.
Again I see:
always enough rope
supplied by hope.

*From “After life”

Μυθοπλασία και αποξένωση

Μετά το απαρχάιντ μας είπαν
πως έπρεπε να συγχωρήσουμε
αν θέλαμε να αποδείξουμε
ότι είμαστε αληθινοί χριστιανοί
Κι εμείς επειδή θέλαμε να είμαστε
αληθινοί χριστιανοί
συγχωρέσαμε
Μας είπαν
πως ο Χριστός πρεσβεύει την ειρήνη
κι ότι αν αγαπάς τον Χριστό
πρέπει να παραδώσεις τα όπλα σου
Κι εμείς επειδή αγαπούσαμε τον Χριστό
παραδώσαμε τις πέτρες μας
Άπαντες επέστρεψαν σπίτι
εκείνοι στα σπίτια τους δίπλα στη θάλασσα
κι εμείς στις καλύβες μας
δίπλα στους λάκκους με το μολυσμένο νερό
εκεί όπου το δηλητήριο της συγχώρεσης
μας αρρώσταινε.

*

Ντελφτ

Οι πέτρες στον δρόμο
κάθονται σαν παιδάκια στο πεζοδρόμιο
κι όλη την ώρα σου ζητάνε ψιλά.
Ο άνεμος έρχεται και φεύγει
σαν άντρας που δεν νοιάζεται για τα παιδιά του,
άνεμος που κοιτάζει μονάχα την πάρτη του.
Το στόμα τ’ ουρανού βρομάει κρασί.
Ο ήλιος δουλεύει εννιά με πέντε,
γιατί αυτό ξέρει να κάνει.
Δεν του πέρασε ποτέ απ’ το μυαλό
ότι θα μπορούσε να κάνει κάτι άλλο.
Τα δέντρα χασομερούν όλη μέρα πάνω στους μαντρότοιχους,
χαζεύουν τους ανθρώπους που πηγαίνουν στις δουλειές τους.
Η άμμος έχει βρόμικα πόδια και μακριά νύχια,
όμως γυρίζει από πόρτα σε πόρτα
και την αράζει στα σπίτια όλων μας.
Οι άνθρωποι είναι αποτσίγαρα
χωμένα σε σπιρτόκουτα.

*Από τη συλλογή “Γράφω τ’ όνομά μου στη στάχτη”, Εκδόσεις Τεφλόν, Αθήνα, Απρίλιος 2024. Μετάφραση: Peter Constantine.

ΠΕΝΘΟΥΜΕ

Γεννήθηκα πριν την εποχή
των φωτοκύτταρων, τότε που
ρίχναμε ακόμα χώμα
στους νεκρούς.

Γι’ αυτό η χειραψία μου είναι τραχιά
διατηρώ ακόμα χώμα στα νύχια. Κι όλαζ
τα θάβω με τα ίδια μου τα χέρια
ανθρώπους, σπόρους κι
ανώφελες απαντήσεις.

Γιατί τα χέρια δεν γνωρίζουν από θάνατο
γνωρίζουν όμως το παιχνίδι
του κρυμμένου θησαυρού.

*

ΟΜΟΡΦΕ ΜΟΥ

Και φοβάμαι εντός σου
φοβάμαι δίχως σου
φοβάμαι να ‘ρθω
να σου πω πως
είσαι εσύ
εκείνη

η παιδική ηλικία
που δεν χόρτασα ακόμα.

*

ΤΡΑΥΛΙΣΜΑ

Είναι μια φράση
που μέσα μου λιώνει
ο κόσμος ένα αδέσποτο σκυλί

που δεν αγαπήθηκε
και τώρα βάλθηκε
να δαγκώνει.

*Από τη συλλογή “Οι αναμνήσεις ενός κωλόπαιδου”, εκδόσεις Τύρφη, 2024.

ο θάνατος ξύνει τους ανθρώπους
σε αγγελούδια

κουτσαίνει όποιος αρνείται να χορέψει

δεν μπορείς να πληγώσεις την φύση
μπορείς ίσως να της ξύσεις την πλάτη

σε πληρώνει με παρελθόν
εξαργυρώνει μέλλον

κίτρινα φώτα ψιλόβροχο
προβάρεις την εξαφάνισή σου

κίτρινα φώτα ψιλόβροχο
προσποιείσαι πως έχεις χαθεί

αποσιωπητικά
δειλό σήμα κινδύνου

ώρες ατέλειωτες ακρόασης
μια ολόκληρη ζωή
μέχρι να γίνει αυτό που πάντα ήταν
μια ολόκληρη ζωή

στην πόλη συνηθίζω να κοιτάω χαμηλά
τα σκουπίδια με ωθούν να συνεχίσω

δεν είμαστε αμοιβαίες αυτοεπιβεβαιώσεις
ηλίθια ναρκισσιστική ευφορία

μες στο στόμα μου σκατά και τρίχες
το καλό μου πουκάμισο

παλιές πέτρες πλάθουν το φρέσκο ποτάμι

*Το πήραμε από εδώ: https://enaetsi.wordpress.com/2024/12/10/8288/#like-8288

ΚΑΛΟ ΒΟΛΙ

κλέφτες και όχι αρματωλοί
όλο πληγές
με τσακισμένα καρυοφίλλια στήριγμα
ριζώνουμε χειμώνα ματωμένο
αδελφοί πόθων κρυφών
γονατίζουμε μπρος στο κενό σώμα
λάβαρο
της λευτεριάς ερωμένης
σφαγής

*

ΞΑΡΜΑΤΩΤΟΣ
(εμβατήριο ηρωικό)

και να γυρνάς ξαρμάτωτος μάχη να περιμένεις
να τριγυρνάς σαν άγνωστος στη μια ζωή να μένεις
κι ίσως να θες ανέρωτο κρασί να σε ποτίσει
ο χάνοντας κι απέραντο φόβο να σου χαρίσει
και λίγο-λίγο να βρεθεί η έρημη η καρδιά σου
χαμένη μορφή σαν νεκρή στη δόλια τη θωριά σου

πάντα οι καιροί σε μαγεύαν κρατώντας σου τον ήλιο
όσο οι καημοί σε στέρευαν γυρεύοντάς σου δίκιο.

*

και μόλις δείτε αυτούς τους έλληνες
δεμένους με δαντελένιες κορδέλες
άσπρες – καρδιές σαν πέτρα
καν’ τε τους εικόνισμα
όσο είναι καιρός
αγκαλιάστε την αγάπη τους
φεύγουν

*Από τη συλλογή “Φωνές γράφουν ‘ιστορίες”, εκδ. Anakestan Gallery, 2024.

Απόκληροι σε άχρονο καιρό
μιας άχαρης συγκυρίας
δίχως σπίθα αναμονής
προσμονής χρυσό φτερό σαν άλλοτε

Με το ’να βήμα στην ολόφωτη αχτίνα
και τ’ άλλο στη σκιά του εαυτού
ισορροπία μεστή, άνευρη

Εντός και εκτός του παρόντος ταυτόχρονα
κομματιών παλιών και νέων του Εγώ
του αόριστου Εσύ που εναγωνίως απευθυνόμαστε
του Άλλου

Ένα ποίημα είναι μια αίσθηση
που ξυπνάει Κυριακή πρωί
έντεκα του Δεκέμβρη
με τον ήλιο στα δόντια
και το τσιγάρο στο φίλτρο

και εξαπλώνεται στην πόλη
σαν μάστιγα πυρηνικού ολέθρου
γεμάτη αρώματα, βλασταίνει
απ’ τις θηλές στο στήθος σου
εξοργισμένη από τον ήχο
των αυτοκινήτων γίνεται κισσός
αναρριχώμενος που καταπίνει
κάθε ερειπωμένο αρχοντικό

μα παρασύρεται μετά,
μέσα σε κόκκους σκόνης της πλατείας
με τα βρώμικα πλακόστρωτα,
και γίνεται τροφή
των ταχυδρομικών περιστεριών,
στέλνει μηνύματα πολέμου
και κραυγές πρωινής άνοιξης
στο μέσο του χειμώνα

—μιας άνοιξης που όλο υπόσχεται πως θα ‘ρθει—

και ύστερα
—όχι πολύ μετά— προβάλλει
μέσα απ’ τα ρουθούνια μου
(επίμονος τρυποκάρυδος), πιάνει
τα κέρατα του τάρανδου
στο έλκηθρο του χρόνου,
λεηλατεί τον χρυσό κανόνα
των γραμμών του τρένου,
σέρνεται στη λάσπη
του λιμανιού, για να φτάσει
λουσμένη στ’ αρώματα του πολιτισμού,
στα μάτια σου.

τρομάζεις;

μη φοβάσαι —σου λέει
ήρθα σαν κλέφτης να πάρω
τη θλίψη τους, σχεδιάζω
να κάνω μαζί της το ταξίδι
του μεγάλου μεταξιού• άκου
το σχέδιό μου:

θα καταδυθούμε
στην τάφρο των μαργαριταριών
στον κάτω κόσμο
με τις κόκκινες πορσελάνες,
θα γίνουμε λάβα πράσινη ηφαιστείου,

θολωμένοι απ’ το αέριο των μηχανών
και την ευσπλαχνία των πιγκουίνων.

υπόσχομαι,
μόλις μεθύσουμε για τα καλά
να κάνουμε έρωτα
σε σπηλιές υποσιτισμένων κομητών
φορώντας μάσκες δαιμονισμένων
αερίων, γλείφοντας
μέλι και οξύ λευκών μανιταριών

και να πεθάνουμε —μαζί
στο ορκίζομαι— βυθισμένοι
στον ζεστό καρκίνο της ματαίωσης
του κύκνου στο χορό των τρυπανιών
βαμμένοι με χρώμα κλεμμένο
από το δάκρυ του κλόουν.

*Από τη συλλογή “Η ιερουργία της Άνοιξης”, Εκδόσεις Κουρσάλ, 2016.

He walks his dog
other side of the street
fierce wind exhausts itself
among tree branches, dancing leaves
when the old man suddenly stops
focusing eyes on the ground
he slowly leans
over cement sidewalk
even more slowly he gets up
straightening aching back
holding by its stem a dry maple leaf
which he brings close to
his eyes and observes carefully
turning it to the other side
examines in detail
the curled ribs of the leaf
its hunched body
bereft of flexibility
just like his

*From “Wheat ears – Selected poems”.