Author Archives: Το κόσκινο

Τάσος Λειβαδίτης, Ὀρυχεῖο

Posted by Το κόσκινο on

stelladou's avatarΨυχοναύτες

sleepwalk_6

.

Σοῦ γράφω γεμάτη τρόμο μέσα ἀπό μιά στοά
νυχτερινή
φωτισμένη ἀπό μίαν ἐλάχιστη λάμπα σα δαχτυλίθρα
ἕνα βαγόνι περνάει ἀπό πάνω μου προσεχτικά
ψάχνει τίς ἀποστάσεις του μή μέ χτυπήσει
ἐγώ πάλι ἄλλοτε κάνω πῶς κοιμᾶμαι ἄλλοτε
πῶς μαντάρω ἕνα ζευγάρι κάλτσες παλιές
γιατί ἔχουν ὅλα γύρω μου παράξενα παλιώσει

Στό σπίτι
χτές
καθώς ἄνοιξα τή ντουλάπα ἔσβησε γίνηκε
σκόνη μ᾿ ὅλα τά ροῦχα της μαζί
τά πιάτα σπάζουν μόλις κανείς τ᾿ ἀγγίξει
φοβᾶμαι κι ἔχω κρύψει τά πηρούνια καί τά
μαχαίρια
τά μαλλιά μου ἔχουν γίνει κάτι σὰ στουπὶ
τό στόμα μου ἄσπρισε καί μέ πονάει
τά χέρια μου εἶναι πέτρινα
τά πόδια μου εἶναι ξύλινα
μέ τριγυρίζουν κλαίγοντας τρία μικρά παιδιά
δέν ξέρω πῶς γίνηκε καί μέ φωνάζουν μ ά ν α

Θέλησα νά σοῦ γράψω γιά τίς παλιές μας τίς χαρές
ὅμως ἔχω ξεχάσει νά γράφω γιά πράγματα
χαρούμενα

Νά μέ θυμᾶσαι

~Ἡ πληγωμένη Ἄνοιξη, εκδ…

View original post 5 more words

μην άλλο μου μιλάς

Posted by Το κόσκινο on

nullapoenasinelege's avatarsine_lege

κοιμήσου ακόμα λίγο σύντροφε

γιατί η νύχτα ακόμα στάζει πίσσα από τα μάτια μας

καήκανε σύντροφε τα βλέφαρά μας από την αναμονή

και πάντα το αύριο που περιμέναμε δεν ερχότανε

ξεκούρασε σύντροφε τα μάτια σου

γιατί στον πόλεμο των πλανητών είδες πολλά

αστέρια να φλέγονται και γαλαξίες να ξορκίζουνε το θάνατο

ανάπαυσον σύντροφε τα χέρια σου

που χτίσανε μετερίζια λεβεντιάς πάνω στο γράμμο

αυτά τα χέρια που κοπήκανε για τριάντα αργύρια βρετανικά

μην άλλο μου μιλάς καλέ μου σύντροφε

γιατί μου στάθηκες πιστός σε μέρες που μας ξεγελούσαν όλοι

πολίτες και οπλαρχηγοί και εν αποστρατεία σοσιαλιστές

κι αυτός ο ίδιος ο ξεδιάντροπος ο ήλιος βασιλιάς

που έπρεπε στη βάρκιζα να μην ξημέρωνε

παρά να έστελνε δυνάμεις σκοτεινές καταστολής

για να ξεπλύνουν τη ντροπή κι εκείνα τα δάκρυα τα καυτά

που κύλησαν μέχρι τη θάλασσα του αργοσαρωνικού

κι ίσαμε σήμερα καίει τούτος ο κόλπος

ξεκούρασε τα πόδια τα πολεμικά σου σύντροφε

View original post 168 more words

Γεωργία Τρούλη, Ένας καιρός απών (Όταν έμειναν μόνοι στην ιστορία των κήπων)

Posted by Το κόσκινο on

14555821_960689270720525_1263895328_n

Να μετράς αλλιώς χρόνο και
Υποτακτική πορεία στο να / αποστάσεις
Να βγάζεις το τίποτα
Και πάλι από αυτό να ξεκινάς
Μικρό αλόγιστο μελάνι
Σχηματισμός
Να εκδίδεσαι σε ορισμένες επαναλήψεις
Να εκπορνεύεσαι με περισσή αθωότητα
Να γίνεσαι α λιβιδινική γραφή
Και συναίσθημα πολυεπίπεδο
Να προσδοκάς τον διάλογο
Και να βάζεις παύλες στο αριστερό διάκενο της γραφής ————

Καμιά απάντηση
Καμιά απάντηση
Να αφήνεσαι να καταπίνεις σιωπή και μανιτόλη στο λευκό
Δερματόδετο βιβλίο
Να μην βάζεις τελείες ούτε ελιές στο δέρμα
Να λες κάποια παιχνίδια πρέπει να παίζονται
Πιο παιχνιδιάρικα
Παίζουμε τώρα αλήθεια ή ψέμμα
Αλήθεια ή ψέμμα;
Οπως τόσοι κορμοί δέντρων για να πάω εκεί
Τόσοι δαχτύλιοι για να μετρήσω ηλικία
Τόσα χαραγμένα κεφαλαία σχεδιασμένα
Με λεπίδα ενός ανεπίτρεπτου ενεστώτα
Να υπηρετήσεις την διαφυγή
Να εκπορνεύεσαι με περισσή αθωότητα
Να γίνεσαι α λιβιδινική γραφή και συναίσθημα πολυπεπίπεδο
Να απαιτήσεις το πέρασμα
Να ακυρώσεις την λάμψη
Να ωφελήσεις το ανώφελο
Το αδύνατο
Το ανύπαρκτο
To A
Του Κενταύρου
Του ανθρώπου
Του ά κέντρου
Να
Πειραζόμαστε πού και πού
Να γελάμε
Να περνάει η κόκκινη μπάλα
Κάτω από τα πόδια μας
Και να μην λέμε
Να! Εγώ την έπιασα
Όχι! Εγώ!
Πάει την πάτησε
Πάει! Αυτό ήταν
Αυτός ο γίγαντας έπεσε για ύπνο
Τπάρχει και άλλος πιο πέρα θάνατος
Από την καταστροφή
Μεγάλωσε τόσο πολύ
Στο κρεβάτι του
Που δεν χώρεσε ποτέ
Να βγει από
Το όνειρο
Να
Τόσα χαλίκια για τις διαβάσεις
Τις μετατοπίσεις
Τις διαδρομές
Τόσες παραλλαγές
Για να μετράς δέρμα
Σε άνθρωπο

*Από τη συλλογή “Ποίηση σε ένα οβάλ περιβάλλον” εκδόσεις ΣΑΙΞΠΗΡΙΚόΝ, Θεσσαλονίκη, Δεκέμβριος 2015. Το σχέδιο της ανάρτησης είναι της ποιήτριας.

Ντέμης Κωνσταντινίδης, Πέντε ποιήματα

Posted by Το κόσκινο on

kvnstantinidis-24grammata-300x227

Σήμανε έφοδος!
Τα υψώματα
􏰂Να ξαναπάρουμε
Την απάτητη κορφή του ήλιου.
Θα έχουν αφήσει εκεί
Σκαλίσματα στα δέντρα
Ο􏰅ι παππούδες μας.
Θα έχουν αφήσει εκεί κουβέντες…
Σκοπούς για το αύριo
􏰄που δεν πρόφτασαν.

***

Όσοι κοιμούνται

Όσοι κοιμούνται βαριά
􏰆Κάθε βράδυ κάνουν πρόβα το θάνατο.
Δεν τους διακόπτουν όνειρα
Ούτε το αιώνιο άγχος του ξυπνήματος
Γιατί έχουν κάτι τάχα να προλάβουν.

***

Περίπολος για τους εναπομείναντες

Θάνατοι παράμετροι, περίμετροι 􏰆
Κλειστές γραμμές
Στα χαλάσματα
“􏰆Κανείς! 􏰄ουθενά…”
Μπότες, γοερές κραυγές, σκυλιά·
Περίπολος για τους εναπομείναντες.

***

Πρόμαχοι

Σκληρή, μα έτσι σκυταλοδρομεί
η 􏰀Ιστορία.
Φθίνουν οι ήχοι των αποχαιρετισμών.
􏰆Κάτω απ’ τα τσίνορα
πλέει ανονείρευτα
το τσούρμο των ανοίκειων νεκρών.

***

Χαλικόδρομος

Ν􏰂υχτερίδες, γρύλοι
Σκονισμένα λιόδεντρα

Στο τυφλό σκοτάδι
Διαβάτης σκαντζόχοιρος
Σαλεύει τα χόρτα.

􏰆Κάθε βράδυ
Τα μικρά σου χρόνια
Τραβούν προς τη θάλασσα.

*Από τη συλλογή “Περίπολος για τους εναπομείναντες”, Ψηφιακές Εκδόσεις: 24grammata.com Θεσσαλονίκη, 2016. 􏰃

Hear me Out

Posted by Το κόσκινο on

vequinox's avatarManolis

Hear Me Out_cover_Jun9.indd

Starting From the End

My love,

Once again I stayed awake all night thinking of you.
I cried that you weren’t next to me in bed then I got angry
with you, with me with the others as if it was their fault for our
situation. That we took separate ways each on their own or with
separate others; that we finally couldn’t manage it.
I don’t believe it. I refuse to accept it.
Although from another point of view it was I who drove things
that way, I who took the final decision, I who asked you to leave.
And now I spend my night before the window searching the
street with my eyes waiting to see you pass in front of the house,
come inside ring the bell and tell me you can’t live without me
and I desperately fall in your arms.
Three months have already gone…

View original post 187 more words

Κούλα Αδαλόγλου, Σε αναμονή

Posted by Το κόσκινο on

Βίκυ Παπαπροδρόμου's avatarΒίκυ Παπαπροδρόμου: ό,τι πολύ αγάπησα (ποίηση, πεζογραφία & μουσική)

Μίκης Θεοδωράκης & Δήμητρα Μαντά, Ο κύκλος του νερού
(τραγούδι: Αγγελική Ιονάτου / δίσκος: Μια θάλασσα γεμάτη μουσική (1994))

Σε αναμονή

[Ενότητα οι κόμποι και το χτένι. (1976-1979)]

Πώς να συνηθίσω στη μοναξιά
εγώ που αγαπήθηκα τόσο πολύ;
Έπαιζε το ραδιόφωνο ένα όμορφο μελαγχολικό τραγούδι
κι είχε πιάσει μια φθινοπωριάτικη βροχή–
1η του Οκτώβρη.
Και τότε έκλαψα. Η μοναξιά έρχεται.
Κι ο πόνος θα ‘ναι δικός μου
τι κι αν στέκονται άλλοι τριγύρω;
Όμως πορεύομαι. Τεντωμένο δοξάρι
ρουφώ τη ζωή – στον αγώνα και στην αγάπη.
Τεντωμένο δοξάρι – κι η μοναξιά ας φρενιάζει.
Όχι όπως εσείς
που δεν έχετε ούτε τη γεύση
από στυφό κυδώνι.
Σεις που σταυρώσατε τη νιότη
στα τεντωμένα μαλλιά
σε ρούχα μακρυμάνικα
–και τα βράδυ τα μάτια να γυαλίζουν
από επιθυμίες ανείπωτες,
κι οι ψυχές γεμάτες πάθη–
σεις που εξορίσατε τη ζωή.
Θυμάμαι το καλοκαίρι στους δρόμους του χωριού
τα πόδια μου άσπρα…

View original post 46 more words

σίγαση

Posted by Το κόσκινο on

Κωνσταντίνος Λουκόπουλος's avatarΈΛΕΥΣΙΣ - ένα ταπεινό ενδιαίτημα αθανασίας

brc3bcnnhilde-sleeps-webΣτο δέρμα που ακουμπάω τον κύκλο της βροχής,
ένα στολίδι στίξης με περιορισμένη ακρίβεια,
φυτρώνει/
ορίζω τη διάρκειά του ώστε
να διεμβολίσει
τη βεβαιότητα του σχήματος/
οι αχνές γραμμές να γίνονται σκληρότερες,
ώσπου να εντοιχιστούν μες στην φθορά,
μια τιμωρία του κορμιού προς τα αλήτικα όρια/

Η αυτοπραγμάτωσή του
αδιαμφισβήτητη:
όλες οι γενετήσιες
εκδοχές
των φυλακισμένων,
σιγούν/

View original post

Γιάννης Αλεξανδρόπουλος, Τέσσερα ποιήματα

Posted by Το κόσκινο on
Σοφία Περδίκη, Στη Λίμνη

Σοφία Περδίκη, Στη Λίμνη

Ι

Η σιωπή της σκέψης μου
δίκτυ απλωμένο πάνω από τις ηλεκτρικές πόλεις
νάρκωση χάρισμα στα μάτια

Πίσω από τους χτύπους των ρολογιών
η πανίδα των παραμορφωτικών φακών
στροβιλιζόμενες λάμψεις, γεννήματα επιληπτικά
παρενθέσεις φωτός σε θόλο αιμόπτυσης

Στον πυθμένα της θρυμματισμένης μνήμης
γραμμοσκιάσεις ταλαντώνονται
αφιλοκερδώς μουντζουρώνουν
τη σιωπή της σκέψης μου

II

Δεν αποσκοπεί το όνειρο
να τραβήξει την ελπίδα από τα βλέφαρα

Μηρυκάζει το ζώο τη βλάστηση των άστρων
σ’ ένα παιχνίδι διωγμένο από τα πλαστικά δίκτυα
της αδράνειας

Μαργαριταρένια η κόμη μας
λουλούδι μοβ σε γυάλινο κλουβί

III

Γραμμοσκιάσεις στο τσόφλι του αυγού
Μάτια ακροδάκτυλα στις διαδρομές του φωτός
Στο απόστημα του χρόνου
Στην κηλίδα της σιωπής
Κρυμμένη η μορφή σου

Σφήκες βουίζουν στο μυαλό μου
Η Περσεφόνη κατηφόρισε
το δρόμο της ψυχής μου
ματωμένο το μάτι της
έπλεκε με τη σιωπή
το εμβατήριο
του τέλους
της ερωτικής ιστορίας

IV

Κι εγώ στην ακρογιαλιά της φυγής
Να πετάω βότσαλο στο άχρονο τοπίο
Στο απόλυτο του χρώματος
Με τα σπασμένα είδωλα
Αναδυόμενα πετρώματα
Του πελάγου και της σφήκας

*Αναδημοσίευση από το 2ο τεύχος του περιοδικού της Υπερρεαλιστικής Ομάδας Αθηνών, “Κλήδονας”, Νοέμβριος 2007, σελ. 78. Η εικόνα της ανάρτησης συνοδεύει τη δημοσίευση.

José María Castrillón Suárez, Τρία ποιήματα

Posted by Το κόσκινο on

1310078032

ΧΟΡΟΣ ΚΟΝΤΑ ΣΤΟΝ ΒΑΛΤΟ

Είναι αργά πια,
και το νερό δεν αγαπάει ούτε τα φώτα ούτε τη μουσική:
ενάντια στο ίδιο τα διαλύει
όπως στο ίδιο του το όνειρο.

Οι γονείς μου αγκαλιάστηκαν για να χορέψουν.

Εγώ δεν ονειρεύομαι ακόμη με τα σώματα αλλά αγαπάω τις φωνές:
τη φωνή της μητέρας μου,
τη φωνή μου, πάνω στο στήθος της τοποθετημένη.

Χορεύουνε αγκαλιασμένοι,
και φτάνουν των βημάτων τους οι άκρες μέχρι εδώ,
όπου το νερό την τύφλωση αναπνέει.

Από εκείνη τη νύχτα, τα αποθέματα της σιωπής.

(Τα Παλιά πυρομαχικά, Εκδ. Idea, 2005)

***

ΟΙ ΓΙΟΙ ΜΟΥ

έπλυνα τα κορμιά τους
σαν μια ακόμα τελειότητα της ζωής

ήξερα τότε πως γυάλιζα την πέτρα
όπου θα πέσει
η σιωπή τους

αλλά αυτοί ακόμα αγαπάνε στις μπανιέρες του ονείρου
του πατέρα τους τα χέρια

(Γραμμάρια, Εκδ. Trea, 2010)

***

ΔΙΑΔΟΣΗ ΘΕΡΜΟΤΗΤΑΣ

Είμαστε δάνεια θερμότητας
την προσαρμόζουμε στο στόμα ψάχνουμε
την καλύτερη θέση του σώματός μας
ανάμεσα στα σώματα
ή κλείνουμε τα μάτια για να βρούμε
(από αυτή την αδυναμία η σθεναρότητα
του είδους μας) τη χλιαρή υγρασία
κάτω απ’ τα βλέφαρα

η προίκα των ζωντανών για τους νεκρούς
η σφοδρότητα των νεκρών πάνω στους γιους τους
κάθε μορφή προδοσίας
επίσης η επιθυμία
με τους χυμούς της
η ρύθμιση των συζητήσεων το σούρουπο
η μίανση των γλωσσών στα περάσματα του βουνού

πάντα είναι θερμότητα το καταδιωκόμενο

(Γραμμάρια, Εκδ. Trea, 2010)

*Ο Χοσέ Μαρία Καστριγιόν Σουάρεθ [José María Castrillón Suárez ] (Αβιλές, 1966), είναι διδάκτωρ Ισπανικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο του Οβιέδο. Έχει εκδώσει 6 ποιητικές συλλογές και έχει βραβευτεί για το έργο του. Έχει συντονίσει και διευθύνει λογοτεχνικά περιοδικά, επίσης έχει επιμεληθεί μαζί με τον Τζόρντι Ντόθε μια μονογραφία για τον Αντόνιο Γαμονέδα.
**Μετάφραση: Άτη Σολέρτη.

castri