LACANDONA

φύγε
να δούμε τι θα καταλάβεις

φύγε
χωρίς άγχος

έτσι κι αλλιώς
αποκλείεται να σε βγάλουν υπέρβαρη στο check-in
με τόσα κενά στις αποσκευές σου

“μέσα υπάρχει το όχι
έξω κοχλάζει το ναι”
Ν. Καρούζος

εσύ πάντως
χαμπάρι δεν πήρες

μέσα-έξω

Ο ΕΙΛΙΚΡΙΝΗΣ έΜΠΩΡ

οφείλει να το γνωρίζει
κάθε μελλοντικός αγοραστής
που τη βλέπει στη βιτρίνα
και δακρύζει

ο αισθητήρας της
δεν αντιλαμβάνεται
όλα τα χρώματα
εντελώς σωστά
(ιδίως τις αποχρώσεις του κόκκινου)

και το κλείστρο τηε
αργεί ν’ ανταποκριθεί
στις απότομες αλλαγές του φωτός

αν μιλάμε βέβαια για την canon fx2

*Από τη συλλογή “Είκοσι τέσσερα σονέτα – για την πολιτική διαχείριση της ερωτικής απελπισίας” (και είκοσι τέσσερις μηχανές για το ίδιο περίπου πράγμα), Θεσσαλονίκη 2006.

Κοινοποιώ τον οίκτο μου απόψε
γι’ αυτούς που αρνήθηκαν τον πλούτο των προγόνων τους
κι άρχισαν να διαλογίζονται πάνω από άψυχα κορμιά
στοιβάζοντας ενοχές
και τα κρυφά τους χάχανα
Κοινοποιώ τον εμετό που έκανα πάνω στο
πορφυρό ιμάτιο του ψηφιδωτού βασιλιά
πάνω στις κρυφές πανουργίες, τις αποπλανήσεις,
το μολυσμένο αίμα
Κοινοποιώ τη λύπη μπροστά στα άδεια βλέμματα
στα σώματα που δεν γρηγορούν
στα χέρια τα ξερά που δεν σφίγγουν
στην πρώτη χειραψία
Κοινοποιώ τη θλίψη του πολέμου
κι εκείνη την άχαρη ειρήνη
που δεν μου δίνει τίποτε να κοινοποιήσω
το διαλυμένο χέρι που εξέχει κάτω από το σεντόνι
τις απαγγελίες των χιμπατζήδων
μαζί με
τη δημοσίευση του φίλου μου που πήγε στην Αλάσκα
το κρασί που ήπια στα γενέθλια
το φόρεμα που φόρεσα στα γενέθλια
τον κρυφό μου πόθο
την άρνηση
τον βιασμό μου
Κοινοποιώ την ήττα μου απόψε
τη ρητή λέξη
τη μία
την ποίηση
που γράφω στα πλήκτρα χτυπώντας σαν
σεβαστιανό σόλο
Κοινοποιώ εμένα κι εσένα
το ψεύτικο φως που ρίχνει τις σκιές τους
στη σπηλιά μας
τις φωνές τους στ’ αυτιά μας
τα λόγια τους και τα δικά μας
τη ματαίωση κοινοποιώ
και την απελευθέρωση
από τα αόρατα δεσμά μου

[Εκδοχή τρίτη]

Το αύριο είναι κάτι με το οποίο

σκουπίζω τα χέρια μου.

Περιπλανώμενη αδελφική καρδιοσύνη,

αυτή η διάσειση η κουβέντα

πέφτει κάποιες στιγμές προξενώντας

μια βαθιά θλίψη που είναι άλαλη,

αυτή που από καιρό έχει λείψει –

σαν οι νεκροί ξέρουν

κι οι ζωντανοί δεν μπορούν

σ’ έναν κόσμο χωρίς επιφάνεια που μοιάζει

τόσο, όσο δεν είναι παρά μια εικόνα,

σε μια αγιογραφία παραξενιάς.

Οι νεκροί μιλούν ασταμάτητα

σαν παρενέργεια μιας αγάπης μέσα μας.

Των νεκρών τα λόγια μας

στα μαύρα περπατώντας

που τα νομίζεις ακόμη

παντελόνι και σακάκι

με της απλής λογικής το σκοινί

και το σαπούνι.

Είσαι η αλήθεια που γράφεται καθώς

παύει να ισχύει κι αντηχεί,

με το λευκό της γάντι αφήνει

μελανιές στου ουρανού το κρέας

νυχιές που οργώνουν

μια εφήμερη καλλιέργεια:

οργή σφυγμοί και σιγανές ρυτίδες,

απομεινάρια είναι οι αιώνες κι αυτή

είναι η αλήθεια γιατί

το σύμπαν διοικείται

μέσα απ’ ένα μουντό καφενείο –

η εποχή με πεθαίνει γιατί έχω ψυχή

για σώμα και για σώμα

δεν υπάρχουν άλλες θέσεις·

και τι ευτυχία να ακούω

καπνίζοντας το καρμικό τσιγάρο μου

βρισιές       κατάρες        ματαιότητες

συριγμούς υπογραφών, αφιερώσεων,

ταχυτήτων που επιτρέπουν

σε κάποιον να παρατηρεί τα διατηρητέα

της λογικής αποξένωσης.

Γδύνομαι και βλέπω να με καλύπτει

μια ψυχή ειμαρμένη

πρέπει να δείχνω φυσιολογικός:

χτυπούν την πόρτα μου χαράματα ανοίγω κι εμφανίζεται

μία στοά από κίονες που οδηγεί

σ’ ένα φως ελεγειακό –

είναι μονάχα μια ζωή καρτεσιανή·

βάζω τα χέρια μου στη φωτιά

που ανάβει η τριβή της ανεξαρτησίας μου

αυτός ο άνθρωπος υποτίθεται

αυτή η ποίηση πωλείται.

Μαχαπαλίκα Μαργκ, Βομβάη 1990

ΧΩΡΙΣ ΜΑΡΤΥΡΕΣ

Πες μου
πού θα ‘σαι
μόλις πέσει το σκοτάδι
Θα ΄ρθω
να σε βρω
κι ας μην έχει αστέρια
κι ας κλειδώνει το φεγγάρι

Έτσι τη θέλω τη νύχτα –
κρυφή κι αφώτιστη
σαν εξορία
χωρίς μάρτυρες

*

ΣΩΜΑ ΜΕ ΣΩΜΑ

Για σένα γράφω
σε σένα γράφω
σώμα με σώμα

Προφητεύω
τον πόθο
και γίνομαι κομμάτια

Θυσιαστική πράξη
Εξ αμελείας
αποφαίνεται ο ιατροδικαστής
και τραβάει το δέρμα
μέχρι το κεφάλι

*

ΑΠΑΣ

Σε αγγίζω
Ορατός
Σε θωπεύω
Άπας
Γεροδεμένος κορμός
όρθιος
σαν τα περήφανα δέντρα
Έτσι σε βρίσκω
όταν σε χάνω
Με χάδια στα χέρια

*Από τη συλλογή “μάχιμα χείλη”, Εκδόσεις Σοκόλη, 2014.

They didn’t prepare you for the sky
in the simulator
where they taught you how to kill

They didn’t prepare you for the sun

No one can prepare you for beauty

Before you press the button
close your eyes
and feel the warmth on your eyelids

Before it’s too late
open them again
and look into the ticking light

They didn’t prepare you for the fact
that the others cannot die

They didn’t prepare you for the weeping
that wakes you up, night after night,
when you fall like a drop into the ocean of tears
as you merge with them
become them

Nothing can prepare you for the enemy

But you don’t know that yet
so, look now
look into the ticking light

You yourself will die today

Ωραία μέρα για αεροπορικές επιδρομές

Δεν σε προετοιμάσαν για τον ουρανό
στον προσομοιωτή
όπου σου μάθαν να σκοτώνεις

Δεν σε προετοιμάσαν για τον ήλιο

Μα για την ομορφιά ποιος θα μπορούσε να σε προετοιμάσει;

Προτού πατήσεις το κουμπί
τα μάτια κλείσε
και νιώσ’ τη ζεστασιά στα βλέφαρά σου

Προτού να είν’ αργά
ξανάνοιξέ τα
και κοίταξε το φως που ρυθμικά χτυπάει

Δεν σε προετοιμάσαν για το ότι
οι άλλοι δεν μπορούνε να πεθάνουν

Δεν σε προετοιμάσαν για το κλάμα
που σε ξυπνάει κάθε νύχτα,
σαν πέφτεις σ’ ωκεανό δακρύων σαν σταγόνα
καθώς μ’ εκείνους γίνεσαι ένα
γίνεσαι εκείνοι

Μα τι μπορεί για τον εχθρό να σε προετοιμάσει;

Αλλά δεν το ’μαθες ακόμα
οπότε κοίτα τώρα
κοίταξε το φως που ρυθμικά χτυπάει

γιατί εσύ ο ίδιος σήμερα θα πεθάνεις

*Μπορείτε να δείτε τη ζωντανή απαγγελία του ποιήματος στα ελληνικά εδώ: https://www.facebook.com/messenger_media/?thread_id=100004670019905&attachment_id=336733898507279&message_id=mid.%24cAABa9Gm7s_eFyai2l1_mGN3ByTbC

**Μετάφραση Χαρίτα Μήνη, http://www.hmeenee.com