Κυλήστε τ΄ουρανού ποτάμια στα μαύρα πέταλά μας.
Έχουν γεμίσει οι ίσκιοι τη γη που μας αντέχει.
Τους δρόμους μας ανοίξτε στα φορτωμένα των
αστεριών σας κάρρα.

Φωτίστε μας, συνοδέψτε μας με τις φάλαγγές σας,
με τις αργυρές σας λεγεώνες, στην οδό της
θνητότητας
που την περπατάμε στης νυχτός το κέντρο.
Έτσι μιλάει ο κήπος στο χείλος της παλίρροιας.
Το δε ψυχρό των αγίων σας κιόνων μέταλλο,

ώ μίσχοι, έχει ήδη δονηθεί. Ιδού η νύχτα που
προσφέρει
το συμπάντειο των κεράτινων πυλών της κλειδί
στων απελευθερωμένων ψυχών τις εκπορεύσεις

*Περιλαμβάνεται στο βιβλίο “Τα μάτια σου δυό πυροβολισμοί στα τυφλά – Αναγνωστικό υπερρεαλιστικών ποιημάτων”, Εκδόσεις Ρώμη, 2019. Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Αυτή η Μαρία δεν έζησε ποτέ.
Μπήκε σε γλάστρα
και σκεπάστηκε με χώμα.
Την πότιζαν με ανάμα
μέθυσοι ιερείς.
Έμπηζαν κεριά
σε κάθε της βλαστό.
Τα μάτια της
κοκκινόμαυρα φιτίλια
καψαλισμένα ευχές
τρεμόπαιζαν μέχρι θανάτου.
Απ’ τα άκρα της
στράγγιζε το αίμα
που η μοίρα
της είχε υποσχεθεί.
Αυτή η Μαρία
έζησε όσο ζει μια προσευχή.

*Από τη συλλογή “Απ’ την Εμμανουήλ Μπενάκη ως τα μεσάνυχτα”, Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2019.

Ι

Πώς μουσκεύτηκε
το επανωφόρι της –
άνοιξης μπόρα

ΙΙ

Τραβάει κουπί
και κοιτάει μακριά –
μόνο γαλήνη

ΙΙΙ

Πετάνε ψηλά
ψαλιδίζουνε το μπλε
τα χελιδόνια

IV

Ο Μάης φυσά
το ζεστό αεράκι
μες στο δωμάτιο

V

Μικρά βατράχια
κοάζουν ασύστολα
που να κοιμηθείς!

VI

Μα ξεμυτίζει!
είν’ το νέο χορτάρι –
ανοιξιάτικο

VII

Οι παπαρούνες
κοκκινίσανε τη γη

VIII

Στητή προχωρεί
Τρεμουλιάζουν οι λεύκες
στο πέρασμά της

Επάνω απ’ το Παρίσι το φεγγάρι
μενεξεδιά τα χρώματά του έχει
που κιτρινίζουν και χλωμιάζουν όμως
επάνω από τις πεθαμένες πόλεις.

Υπάρχει κι ένα πράσινο φεγγάρι
και σ’ όλους μέσα θα το δεις τους θρύλους-
σαν της αράχνης τον ιστό φεγγάρι,
σαν πετροβολημένη τζαμαρία’
στη μοναξιά και στις ερήμους όλες
βαθύ είναι και σταλάζει μαύρο αίμα.

Μα τι τα θεις! Το λευκό φεγγάρι…
αυτό φεγγάρι αληθινό είναι μόνο
και λάμπει μοναχά μες στη γαλήνη
σε όλα τα κοιμητήρια των χωριών μας!

*Περιλαμβάνεται στο βιβλίο “Τα μάτια σου δυό πυροβολισμοί στα τυφλά – Αναγνωστικό υπερρεαλιστικών ποιημάτων”, Εκδόσεις Ρώμη, 2019. Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

Δεν υπάρχουνε παράδεισοι χαμένοι
Ο παράδεισος είναι κάτι που χάνεται καθημερνά
Όπως καθημερνά χάνονται η ζωή
Η αιωνιότητα κι ο έρωτας.
Έτσι επίσης χάνουμε την ηλικία
Που, ενώ φαίνεται ν’ αυξάνει
Λιγοστεύει κάθε μέρα
Γιατί είν’ αντίστροφη η μέτρηση
Ή έτσι χάνεται το χρώμα κάθε όντος, σα γυμνασμένο ζώο κατεβαίνοντας
Σκαλί σκαλί
Ώσπου να μείνουμε άχρωμοι
Και αφού ξέρουμε εξάλλου
Πως δεν υπάρχουνε ούτε μελλοντικοί παράδεισοι
Δεν απομένει πλέον άλλη σωτηρία
Απ’ το να γίνει ο καθένας μας παράδεισος.

*Μετάφραση: Αργύρης Χιόνης.

ΜΟΝΟΣΑΝΔΑΛΟΣ

Ο θόρυβος μιας μικρής πυγολαμπίδας
το σώμα στην αποσύνθεση αναδεύει
Από έλλειψη πίστης στην απώλεια
ίσως από υπερβολική ελπίδα
στην επιστροφή του απωθημένου
την κάσα κουβαλάει μονοσάνδαλος
Εκλιπαρεί για το άλλο του σανδάλι
να βει γυαλιά, καθρέφτες και νυστέρια
π’ αστράφτουνε μονάχα σκάβει

Πώς ακονίζουνε τις γάγγραινες θυμάται

*

ΤΟ ΚΟΥΜΠΙ

Μας περιμένουν ώρες οι νεκροί στα ξύλινα κρεβάτια
με το χαμόγελο του λύκου Τη δαντέλα της φωτιάς
Απέριττοι Αυτάρκεις στη ζέση του εσχάτου ασπασμού
Την προδοσία σαν άχνη ξεφυσούν απ’ τα ρουθούνια

Λάζαροι πλαστικοί μ’ ένα κουμπί στα χείλη αιωρούνται
ραμμένο νήμα σ’ αυταπάτες Ξηλώσανε οι λέξεις

Άδικα οι προδότες δεν αναστήθηκαν στη γη

*Από τη συλλογή “Σκαντζόχοιρος με παπιγιόν”, Εκδόσεις Σμίλη, 2019.

Την ολοσκότεινη ο έρωτάς μου προσεγγίζει
κηρύθρα που εντός της μιαν ενσαρκωμένη
σκιά κρύβει και που ερμητικό ένα ρόδι μένει,
το κοίλο τοίχωμά της πάντα να σκαλίζει.

Τον εαυτό μου εκεί κοιτώ να διυλίζει
τη δίψα του σιωπώντας που ‘ναι ξαναμμένη
και ακόρεστη, και τη φυλάω παγωμένη,
στο μέλλον μήπως θέλω να με ανακουφίζει.

Μπορεί ένα στόμα αλλότριο, ένα στόμα ξένο
να εμφανιστεί αύριο μες στον πόνο μου τον κρύφιο
και το αίμα μου να συναντήσει-χορτασμένο-,

τη σάρκα μου σκληρή και κρύα σαν καμίνι’
και μέσα μου στυφή μια γεύση, σαν ζωύφιο
τη δίψα της με τη δικιά μου ν’ αποσβήνει.

*Περιλαμβάνεται στο βιβλίο “Τα μάτια σου δυό πυροβολισμοί στα τυφλά – Αναγνωστικό υπερρεαλιστικών ποιημάτων”, Εκδόσεις Ρώμη, 2019. Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής.

ΑΓΙΟΙ

δε θα ξεχαστούν ποτέ
τα λερωμένα όμορφα
πρόσωπα τους
οι γεμάτες αγωνία
ματιές
τα αιωρούμενα χέρια
και οι φωνές τους
καθώς καιγόντουσαν:

«πάρτε μας γρήγορα από εδώ!
Αυτός ο κόσμος είναι
για τους πετυχημένους!»

*

ΜΙΑ ΜΙΚΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

«δε μου βγαίνει πια»
του είπε
εκείνος πήγε να τρελαθεί
εκείνη έκλεισε το τηλέφωνο
εκείνος θυμήθηκε τις στιγμές τους
εκείνη μπήκε στο μπάνιο
εκείνος έπινε όλο το βράδυ

όλα τα άνθη
οι μέλισσες
οι θηλιές
τα κλειδιά
του κόσμου εισέβαλαν στο κεφάλι του
ούρλιαξε μα η πόλη είχε
ήδη κοιμηθεί

το επόμενο πρωί
οι φωνές του μανάβη τον ξύπνησαν
σηκώθηκε
πλύθηκε
έγραψε άλλο ένα ποίημα
δάκρυσε λίγο
και η μικρή ιστορία
αυτού του κόσμου
συνεχιζόταν

*Από τη συλλογή «Αντιηρωικό», 2016.

Είναι μια μικρή ευτυχία που ζω∙
στα χέρια μου κρατάω το άσπρο ρίγος της ζωής
στα χέρια μου κρατάω το μαύρο ρίγος του θανάτου,
τα χρόνια μου περνούν κι ανθίζουνε όπως τριαντάφυλλα την άνοιξη
μαδιούνται το χινόπωρο,
αγαπάω τον κόσμο, πονάω για τον κόσμο,
σκέφτομαι και λέω ζωή είναι αγάπη,
σκέφτομαι και λέω θάνατος είναι αγάπη,
δακρύζω από χαρά όταν πυρπολεί τα δέντρα
το ερωτιάρικο αηδόνι,
δακρύζω από τη λύπη που σταμάτησε
στη ράχη του χελιδονιού,
χαίρομαι την αυγή, θλίβομαι τη δύση…

Είναι μια μικρή ευτυχία που ζω∙
και που πεθαίνω.

*Aπό τη συλλογή “Πριν από τον θάνατο” (1958).

*Το πήραμε από εδώ: https://poiimata.com/2022/05/22/mikri-eutyhia-markos-meskos/

Ένα πρωί μια γραμμή καμένο μελάνι
στο σημειωματάριο του βοτανολόγου.

Μετά την εισβολή, ένας κήπος φυτεμένος στο Κάιρο.
Ο γαλλικός στρατός να καταγράφει την απόσταση

μεταξύ κτήνους και βαμβακοσπόρου.
Ο Ναπολέοντας είχε φτερά, πέταξε σαν τον Ερμή
πάνω απ’ τις πυραμίδες

Ένα κλωνί γαλάζιου να επινοεί την ατμόσφαιρα.
Το κείμενο το αρθρώνει κι έτσι γίνεται

εικόνα και κάν’ το εικόνα και ο λαός από κάτω’
δεξαμενή στατικών ρημάτων να σφυροκοπούν
ξέρω ήξερα ξέρω ήξερα.

Ένα πρωί η γέννησή μου είναι μια γραμμή από μελάνι
στη γλώσσα των φυτειών.

Μεγαλώνοντας παρακολουθώ τη μνήμη να με συναρμολογεί:
μια μυθοπλασία από παπαρούνες και ειδωλολατρία,

επικλινής σε πλεονάζουσα ζέση,
αίμα στην υποσημείωση. Υπάρχει μια πόρτα
που αναμεταξεί εμένα και το τότε,

οι συγγραφείς λένε η πόρτα είναι πάντοτε ανοιχτή,
τα φαντάσματα λένε η πόρτα δεν είναι για μας.

*Από την Ανθολογία “Αραβίδες ντίβες”, έκδοση Τεφλόν / Αρχείο 71, 2021. Μετάφραση: Πίτερ, Ράνια, Ελένη.

**Η Zaina Alsous είναι ποιήτρια προερχόμενη από την παλαιστινιακή Διασπορά που διαμένει στη South Florida των ΗΠΑ. Η πρώτη της ολοκληρωμένη συλλογή με τίτλο “A Theory of Birds” κέρδισε το Βραβείο Ποίησης Etel Adnan και εκδόθηκε από University of Arkansas Press το 2019.