Τι είναι οι πατρίδες μας; Μην είναι τα αίματα που στιλβοστάζουν;

Πατρίς εκ του πάτριος. Πατρίς είναι το θηλυκό του πάτριος.

Πάτριος σημαίνει προγονικός, πατροπαράδοτος, άρα έχει συνάφεια με τον πατριάρχη και τους πατέρες∙ επομένως και με την πατριαρχία.

Πατριάρχης είναι ο αρχηγός πατριάς, γένους. Πατριά είναι το γενεαλογικό δένδρο, η γενιά από τον πατέρα. Η πατρίδα-πόλη-κράτος αντιπροσωπεύει την καταγωγή των ανθρώπων στην πιο εξελικτική μορφή των γενών, των φυλών, καθώς και τον τόπο (χώρο) γέννησης με όλα τα συμπαρομαρτούντα (ιδιαιτερότητες). Ήθη-έθιμα, θρησκείες που διακρίνουν τις φυλές, τα γένη, τις κατοπινές πατρίδες.

Όπως γνωρίζουμε, και οι φυλές, τα γένη με τους αρχηγούς τους, φύλαρχους, γενάρχες-πατριάρχες έκαναν πολέμους μεταξύ τους, για την επέκταση της γης τους, που εσήμαινε, περισσότερα υλικά αγαθά. Για να τιμήσουν οι άνθρωποι τους προγόνους τους πατριάρχες, όχι μόνο διατήρησαν το έθιμο των πολέμων, αλλά το τελειοποίησαν, κάνοντας αυτό πιο εξολοθρευτικό. Είμαι Έλλην το καυχώμαι! Είμαι Ιάπωνας επίσης το καυχώμαι, και σαν επίσημο κράτος της Ιαπωνίας (όπως ο Γάλλος ιστορικός, Marc Ferro, αναφέρει), γράφω στα σχολικά βιβλία ιστορίας, ότι οι Ιάπωνες είναι ανώτερη, αμιγής φυλή, ενώ οι Κινέζοι, οι Μογγόλοι, οι Κορεάτες είναι κατώτερες φυλές! Και όταν ο δειγματοληπτικός έλεγχος D.N.A που ως ιαπωνικό κράτος πραγματοποιώ, αποκαλύπτει ότι οι Ιάπωνες προέρχονται από Κινέζους, Μογγόλους, Κορεάτες, τότε αναγκάζομαι, να διορθώσω τα βιβλία ιστορίας.

Όπως φαίνεται, δεν έχουν το χάρισμα του σοβινισμού μόνο οι ‘Eλληνες ως μη βάρβαροι, οι εβραίοι ως περιούσιος λαός, οι Γερμανοί ως άριοι! το έχουν και άλλοι λαοί, αν όχι όλοι. Η καταγωγή των ανθρώπων ή του κάθε ανθρώπου, καθώς και ο χώρος-τόπος γέννησης, διαμονής του έχουν την σημασία τους, γιατί εισάγουν στοιχεία στην ιδιοσυστασία μας, τα οποία αργότερα θα αιτιολογήσουν μέρος των συμπεριφορών στην σύντομη πορεία μας. Αναπόφευκτα, είμαστε συναισθηματικά δεμένοι με τον χώρο στον οποίο βιώνουμε, αλλά και με τους ανθρώπους με τους οποίους συνυπάρχουμε στον χώρο-τόπο αυτόν, όπως θα μπορούσαμε, να ήμασταν δεμένοι με κάθε τόπο και τους ανθρώπους του, εάν και όταν βρισκόμασταν σε αυτόν, όπως οι Έλληνες της Αμερικής, της Γερμανίας, της Αυστραλίας, της Σουηδίας, του Καναδά άφησαν εκεί, πολλοί από αυτούς, παιδιά, εγγόνια, περιουσίες.

Οι έννοιες του χώρου-τόπου μαζί με την προέλευση, γένος, φυλή δικαιολογούν την μισαλλοδοξία, την μανιοκαταδιωκτική έπαρση μεταξύ των ανθρώπων; Δικαιολογούν την συγκρότηση σωμάτων ενόπλων, εκπαιδευμένων, μισθοφόρων φονιάδων, οι οποίοι είναι πρόθυμοι, να εκτελέσουν οποιαδήποτε τρομακτική διαστροφή-διαταγή των ανωτέρων τους, πολιτικών, κεφαλαιοκρατών (που πάντα οι λαοί στηρίζουν) προϊσταμένων τους; Οι θεσμοί του στρατού, της αστυνομίας (που απαιτούν την ύπαρξη της εγκληματικής πολεμικής βιομηχανίας) αποτελούν ντροπή! Αίσχος στο προικισμένο με νόηση-κριτική συνείδηση ανθρώπινο είδος!

Η ευνουχία, ο αυταρχισμός, η βία, η στρατοκρατία (μιλιταρισμός) εμπεριέχουν, ως προϋπάρχουσες, τον ναζισμό, τον φασισμό και όχι ο ναζισμός και ο φασισμός αυτές.
Η ευνουχία, ο αυταρχισμός, η βία, ο μιλιταρισμός, δηλαδή οι μάνες του φασισμού, του ναζισμού υπάρχουν σε κάθε πατρίδα. Αγαπημένη μου πατρίδα που τόσο με υπονόμευσες! Δεν υπάρχουν εχέφρονες, δημοκράτες αξιωματικοί, και γενικά, δεν υπάρχουν ισορροπημένοι ένστολοι! Όσοι καλλιεργούν αυτόν τον μύθο, κάτι φιλελεύθεροι-σοσιαλδημοκράτες και μαρξιστές είναι οι πιο επικίνδυνοι (ως ύπουλοι), εχθροί της απελευθέρωσης των ανθρώπων από τα ίδια τα δεσμά τους, πολύ πιο επικίνδυνοι από τους φασίστες, τους ναζί, οι οποίοι με την ανυπόκριτη διαστροφή τους εκθέτουν, αποκαλύπτοντας το πραγματικό πρόσωπο της οικογένειας, των σπουδών, της καριέρας, της κοινωνικής ανόδου, της επιχείρησης, του κινήτρου του κέρδους, της θρησκείας.

Ανέφερα τις βάσεις στις οποίες στηρίζονται και τα δημοκρατικά-σοσιαλιστικά κράτη-πατρίδες, και όχι μόνο ο φασισμός και ο ναζισμός` γι’ αυτό δεν ωφελεί, να ασχολείται κανείς με τους απροκάλυπτους φασίστες, πριν ξεκαθαρίσει το τοπίο από τα αδέρφια τους, τους ύπουλους, τριπλοπρόσωπους εχθρούς της αμφισβήτησης και του προτάγματος προς την ελευθερία, οι οποίοι πείθουν με το ευτελές προσωπείο τους τους ανθρώπους που απεκδυόμενοι των ευθυνών τους, βολεύονται, να πείθονται, ότι μπορούν, να υπάρξουν δίκαιοι, ευγενικοί επιχειρηματίες με σώας τας φρένας, δίκαιοι-ηθικοί δικαστές, ότι μπορούν να υπάρξουν υγιείς ένστολοι και όχι ψυχασθενείς-σαδιστές, όπως η αντιπροσωπευτική δημοκρατία των κοινοβουλίων, τους εκπαιδεύει, να γίνουν, δηλαδή μπορεί να υπάρξει καλύτερη εκδοχή ενός αιμοβόρου, καταστροφικού, εκμεταλλευτικού συστήματος που δυστυχώς καταδεικνύει την ψυχοπνευματική ασθένεια των ανθρώπων που το στηρίζουν.

Και βέβαια ο πατριωτισμός είναι φασισμός! Είναι ναζισμός!
Και βέβαια οι πατριώτες είναι φασίστες! Είναι ναζί!

Ο φασισμός, ο ναζισμός προέρχονται και εκκολάπτονται από τις διαχρονικές αξίες-ιδανικά των ανθρώπων και εμπεριέχονται σε αυτά. Όρα εκπαίδευση υποβρυχίων καταστροφών με εικονικούς, μέχρι χασίματος των αισθήσεων, πνιγμούς! Όρα εκπαίδευση καταδρομών, πεζοναυτών, αλεξιπτωτιστών!
Άκου τις κραυγές των στρατιωτών του λαού στις παρελάσεις!
Κραυγές παρανοϊκού μίσους για τον άλλον, κραυγές που για αίμα διψούν!
Αλλά χειροκροτούνται από τους νοικοκυραίους πολίτες που παρίστανται με τα παιδιά τους, πολλοί δε από αυτούς ζητωκραυγάζουν! (Aλλά δεν τολμούν να μιλήσουν για την συνουσία, ενοχοποιώντας την μάλιστα στις συνειδήσεις των παιδιών τους, ευνουχίζοντάς τα! Η Μακεδονία είναι ελληνική, εκεί κατάντησαν την ηθική)!

Εις το όνομα των πατρίδων διεπράχθησαν, διαπράττονται και θα διαπραχθούν οι πιο φρικαλέες, μαζικές εξολοθρεύσεις για την δημιουργία νέων αγορών και την ενδυνάμωσή τους! Αλλά ο Χίτλερ, ο Γκαίμπελς, ο Χίμλερ, ο Μουσολίνι ήταν οι κακοί! Ήταν οι φονιάδες! Ήταν τα διεστραμμένα μυαλά! Μόνο αυτοί!

Αυτοί που απεργάσθηκαν την άνοδό τους στην εξουσία και εκείνοι που τους ψήφισαν, εξουσιοδοτώντας τους, θα μένουν πάντα στο απυρόβλητο!

Ο Τσώρτσιλ, ο Ρούσβελτ, ο Τσάμπερλεν, ο Στάλιν, ο Τρούμαν, ο ντε Γκώλ, ο Μάο, ο Λένιν, ο Τρότσκι, ο Κένεντι, ο Αντρεότι, ο Μιτεράν, ο Χέλμουτ Σμίτ με τα λευκά κελιά, πέρασαν στην ιστορία σαν κάτι διαφορετικό από τους διεστραμμένους δολοφόνους, τους φασίστες, τους ναζί!
Οι αγκαλιές των μητέρων πατρίδων σας, με πυρηνικές φλόγες θα σας ζώσουν!

Τα βιώματά σας,
των παιδιών σας τα αίματα
δεν σας έπεισαν·
ούτε η γνώση στα σχολειά
που κι οι φτωχοί απέκτησαν·
ούτε της τεχνολογίας σας η πληροφόρηση σας προβλημάτισε.
Χτύπα απότοκο! Χτύπα στιγμή!
Άνεμε τσάκισε τους αμετανόητα δυστυχισμένους!

«Πάσα γη πατρίς ην, εξαίρετος δ’ ουδεμία!» :έλεγε ο Διογένης ο κυνικός εκ Σινώπης Πόντου. Και ο μαρξιστής ιστορικός, Γιάννης Κορδάτος, στο βιβλίο του: «Ιστορία της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας», διατείνεται ότι οι ιδέες των κυνικών, ήταν ιδέες και θεωρίες μερικών χρεοκοπημένων και ξεπερασμένων, που από την δική τους κατάντια ήθελαν, όχι μόνο να δικαιολογήσουν τον αλητισμό τους, αλλά και να κάνουν όλο τον κόσμο ένα κοπάδι που να ζει φυσική ζωή. Ασφαλώς και δεν εναποθέτω ελπίδες στους λούμπεν (αν ο Διογένης και οι άλλοι κυνικοί, μπορούν, λούμπεν να θεωρηθούν) όμως ο διεθνισμός, η ολιγάρκεια, η αυτάρκεια, η δίκαιη κατανομή των υλικών αγαθών (παρακάμπτοντας την κερδοσκοπική αγορά) η κατάργηση της ιδιοκτησίας στον έρωτα, η φυσική ζωή είναι σπόροι που, εάν ποτέ ριχτούν στο εσώτερο ενδιαίτημα των ανθρώπων, θα αποδώσουν έναν καλύτερο κόσμο.

Ι

Το φθινόπωρο
λιώνουν στις φούχτες
τα μεσημέρια
σαν μούστος

ΙΙ

Τα φθινοπωρινά μεσημέρια
είναι χρυσόψαρα στη γυάλα
είναι γατάκια κουλουριασμένα στο χόρτο
είναι σούπα που δεν καίει πια
και έχεις βυθίσει ήρεμα το κουτάλι μέσα της
είναι ένα ποίημα που ψιθυρίζεις
κάτω απ ‘ το κλήμα
με τα κιτρινισμένα φύλλα
είναι ένα παλιό άδειο πακέτο sante
που νομίζεις ότι κρατάει κάτι απ’ τη μυρωδιά του
είναι η στωϊκή αναμονή
για άγριους ανέμους το χειμώνα
πάνω στα τζάμια
και κυρίως είναι η μελαγχολία
του συντελεσμένου πάθους
που μας παγίδευσε προσωρινά

Μετά από χρόνια θα ξαναπάς
με ήσυχα βήματα θα μπεις,
μην την ξυπνήσεις.
Εκεί που κοιμότανε θα πας να δεις,
μήπως είναι ακόμα εκεί.
Μετά,
στην κουζίνα
στο υπνοδωμάτιο
στο γωνιακό γραφειάκι
στα βιβλία με το μονόγραμμά της
στην αυλή με τα απότιστα γιασεμιά
στις σκεβρωμένες φωτογραφίες.
“Μάνα”, θα πεις,
“σήμερα έπλυνα την ταφόπλακά σου”
και θα ξαναφύγεις

ΑΤΙΤΛΟ

Νύχτα άναστρη και απάνεμη
από τους δρόμους αναδυόταν
η βαριά μεσημεριανή κάψα
της αρχής του καλοκαιριού.

Περασμένα μεσάνυχτα
ησυχία κυρίαρχη παντού
τα καταστήματα κλειστά
οι πλατείες ερημωμένες.

Στο κέντρο της Αθήνας
κάτω από την σκιά
των μαρμάρινων μνημείων
μια φιγούρα αχνή
παρασυρόταν στα πεζοδρόμια
αδύναμη και ατονική
ανάμεσα στις νησίδες
και τις κολώνες ηλεκτροδότησης.
Περπατούσε χωρίς προορισμό
χαμένη στα σκοτεινά στενά
και στο βλέμμα της
ένα απόκοσμο λευκό κενό
οι κόρες της διεσταλμένες.

Καρφωμένη στο χέρι της
μία σύριγγα ακάθαρτη
και από το πληγωμένο δέρμα της
μια γραμμή πηγμένου αίματος
που έσταζε στην άσφαλτο.

Κάθε μέρα την απήγαγε ο θάνατος
και κάθε νύχτα γεννιόταν ξανά
για λίγες περαστικές στιγμές.

Το βράδι επέστρεφε καταπονημένη
έπαιρνε τον δρόμο του γυρισμού
μέσα στα νυκτερινά δρομολόγια
των λεωφορείων και των τραίνων
μοναχική στο τελευταίο βαγόνι
και έχοντας στην τσέπη της
δύο τσιγάρα και τα μουντά
κίτρινα φώτα των λεωφόρων.

Ένα πρωινό, πριν την χαραυγή
όταν ο ουρανός έλαμπε ακόμα σκούρος
υπέκυψε, αφέθηκε για πάντα
σε ένα σπασμένο παγκάκι
και τα δάκρυα δεν είχαν στεγνώσει
από το ισχνό της πρόσωπο.

Και για μουσική υπόκρουση
η κακοφωνία των σειρήνων
από τα ασθενοφόρα και τα περιπολικά
οι μεταλλικοί ήχοι των σκουπιδιάρικων
οι συναγερμοί από τα αυτοκίνητα
τα γαβγίσματα των αδέσποτων
και η παρήχηση των οδοκαθαριστών.

*

ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Νύχτα
πώς ήρθες πώς έφυγες
αφήνοντας μονάχα το βαθύ
αιμάτινό σου στίγμα
στις ανεπούλωτες χαρακιές
του σώματος και της ψυχής.

Νύχτα
σε εξαγνίζει ακόμα
το φως και το σκοτάδι

*

ΧΑΟΣ

Σπάσε το γυαλί του μελανού θόλου
πάνω απ’ τα άστρα καίνε οι ψυχές μας
τις στέγες βάφει το αίμα μας
τα χέρια μας κομμένα
από το ασημένιο σπαθί της νύχτας
στα μάτια μας ο όλεθρος.

*Από την ποιητική συλλογή «Τοπία της νύχτας», εκδόσεις Οδός Πανός, 2021.

Είμαι πολύ κακός στα ελληνικά.
Δυστυχώς δεν μπορώ να σας δώσω μια καλή ποίηση.
Αλλά είμαι πολύ καλός στο dada,
δυστυχώς δεν μπορώ να σας δώσω μια καλή ποίηση
δυστυχώς δεν μπορώ να σας δώσω μια καλή ποίηση
δυστυχώς δεν μπορώ να σας δώσω μια καλή ποίηση
δυστυχώς δεν μπορώ να σας δώσω μια καλή ποίηση
Είμαι πολύ κακός στα ελληνικά.
Δυστυχώς δεν μπορώ να σας δώσω μια καλή ποίηση.
Είναι πολύ λυπηρό, για αυτό πρέπει να πω
με τον τρόπο του dada, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα
δεν μπορείς να σκέφτεσαι, δεν μπορείς να νιώσεις
το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι να σταματήσεις.
Να μην σκέφτεσαι ποτέ τίποτα, με τον τρόπο του dada,
δεν μπορείς να κάνεις τίποτα καλά,
είναι πάντα μόνο ένα έτσι και μια μπάντα,
όλα χάνονται σε μια χαμένη αγκαλιά,
κουρασμένος και κλεισμένος μέσα στον κόσμο.
Η καρδιά μου βγήκε από την πόρτα.
Και πήγε στον δρόμο με τα πόδια μου.
Δεν ήταν πρόβλημα για μένα.
Είμαι πολύ κακός στα ελληνικά.
Δυστυχώς δεν μπορώ να σας δώσω μια καλή ποίηση.
Μπορεί να μου δώσετε μια ποίηση;
Μπορεί να είναι στα ελληνικά;
Ελπίζω ότι μπορείτε να με βοηθήσετε!
Δεν έχω μια καλή ποιότητα των λέξεων
και δεν μπορώ να σας δώσω μια καλή ποίηση.
Είναι δύσκολο να γράψεις ποίηση στην ελληνική γλώσσα
και χωρίς να ξέρεις την ελληνική γλώσσα είναι πολύ πιο δύσκολο.
Είμαι πολύ κακός στα ελληνικά.
Δυστυχώς δεν μπορώ να σας δώσω μια καλή ποίηση.
Το μόνο που μπορώ να σας πω είναι
ότι αυτός ο κόσμος είναι τρελός
και μπορείτε να μπερδευτείτε.
Το μόνο που χρειάζεται για να ζήσετε
είναι ένα σκουπίδι και ένα έτσι.
Τρελός κόσμος, τρελός κόσμος.
Κόσμος τρελός, κόσμος τρελός.
Τρελός κόσμος, τρελός κόσμος.
Δεν ξέρεις τι έχεις πάει σωστά
και μπορεί να χάσεις τον καιρό.
Τρελός κόσμος, τρελός κόσμος.
Τρυφερός, μεγάλος, και πάντα μεγαλώνει
και σκοτεινός, πουλί, βράχος, και μπάτσος
και πάντα είσαι μόνος.
Και τρέχεις και τρέχεις
και δεν πρόκειται να σταματήσεις.
Μέχρι να βρεθείς κολλημένος στο τέλος του κόσμου
κι αυτό είναι τρελό.
This world is crazy and you can be confused.

*Το πήραμε από εδώ: https://enaetsi.wordpress.com/2022/10/14/6734/

Μία ρώσικη κούκλα
μια μπάμπουσκα
κι από μέσα βγαίνει μια μικρότερη
κι από μέσα βγαίνει άλλη
ακόμα πιο μικρή
και συνεχίζει
μέχρι που βγαίνει η μικρότερη.
Η πρώτη είναι δολοφονημένη,
η δεύτερη μέσα στο σπίτι σκλαβωμένη,
βιασμένη η πιο μικρή
μόλις δώδεκα ετών.

Απέναντι της μια άλλη μπάμπουσκα,
που κρύβει μέσα της άλλες διακόσιες δεκατρείς
μπορεί και περισσότερες
όλες αρσενικές.
Η μία παριστάνει τον επιχειρηματία,
η άλλη τον γείτονα και οικογενειάρχη,
η άλλη τον νοικοκύρη,
η άλλη κάποιον, που κάθε Κυριακή εκκλησιάζεται.
Κάποια τον πολιτικό,
που σε μια θέση εξουσίας έχει βολευτεί.

Μα αν κοιτάξεις πίσω
από την πρώτη μπάμπουσκα
θα δεις από πίσω μία δεύτερη
και πίσω μία τρίτη
και ακόμα πιο πίσω άλλες
πλήθος μπάμπουσκες,
που η καθεμιά δικαιοσύνη διεκδικεί
κι ενώνονται όλες μαζί
να κατακτήσουν ολόκληρη τη γη.

ΘΕΟΔΩΡΑ ΒΑΓΙΩΤΗ

Ο Άγιος Αυγουστίνος απαντούσε συχνά, όταν τον ρωτούσαν τι είναι χρόνος, πως ήξερε τι είναι μέχρι τη στιγμή που τον ρωτούσαν. Το ίδιο συμβαίνει, θαρρώ, και με την ποίηση. Αυτό αποτελεί το μοναδικό διέξοδο που έχουμε, το πιο στιβαρό συμπέρασμα αναφορικά με το τι είναι η ποίηση ή το ποίημα, γι’ αυτό εν τέλει η επιλογή της «σχεδίας» αντί του ποιήματος ως όρου ποιητικής γραφής από έναν νέο δημιουργό που παρουσιάζει για πρώτη φορά το έργο του, μας καθησυχάζει.

Ο Ρογήρος Δέξτερ (Ρ.Δ.) εκδίδει τον Μάιο του ’22 την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο που φέρει την ατμόσφαιρα μίας φαντασιακής ιστορίας των τελών του 19ου αιώνα στο Λονδίνο, μια και Ο Δόκτωρ Τζέκιλ και ο κύριος Χάιντ (1886, Ρόμπερτ Λιούις Στήβενσον) είναι η πρωτότυπη πηγή έμπνευσης γι’ αυτόν (τον τίτλο). Ο Τζέκιλ βέβαια είναι ο παράτολμος γιατρός που πειραματίζεται με τον εαυτό του προσπαθώντας να διαχωρίσει το καλό από το κακό, ενώ ο Χάιντ είναι φυσικά ο κακός εαυτός του. Τόσο το πείραμα όσο και ο ίδιος έχουν άδοξο τέλος: αποτυχία – αυτοκτονία. Μια και οι Τζέκιλ και Χάιντ είναι ένα και το αυτό πρόσωπο, τι ακριβώς συνεπάγεται η επιλογή της δολοφονίας («μαχαίρωσε»), αν όχι και πάλι αυτοκτονία; Μα και η αποτυχία δεν είναι τίποτε άλλο παρά αποτυχία διάσπασης του κατεξοχήν διπόλου «καλού-κακού».

Δύο ακόμη πράγματα για τον τίτλο: πρώτον, η αναφορά στη γνωστή νουβέλα δημιουργεί και συντηρεί τον μύθο γύρω από το πρόσωπο του ίδιου του Ρ.Δ. που έχει επιλέξει δια της ανωνυμίας να δημοσιεύει το έργο του εδώ και κάποια χρόνια ξεκινώντας από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και χωρίς να δείχνει ουδεμία διάθεση αποκάλυψης. Δεύτερον, η χρήση του όρου «σχεδία» αντί του ποιήματος (πράγμα που αντιμετωπίζω με κατανόηση, ενδεχομένως και συμπάθεια) μπορεί να ερμηνευτεί ως άποψη που θέλει την ποίηση στο υψηλό άπιαστο βάθρο ή ως αποδοχή της γνωστής αδυναμίας όλων να αποσαφηνίσουν την ποίηση, τουλάχιστον στον βαθμό που η «σχεδία» το πετυχαίνει δίνοντας μάλιστα στο σύνολο της συλλογής ένα πολύ συγκεκριμένο ύφος. Η σχεδία βέβαια προέρχεται από το αοριστικό θέμα του ρήματος «έχω» (σχ-) και σχετίζεται με το «σχεδιάζω», «σχεδιασμός», «σχέδιο». Όλα συντείνουν στην επινόηση του σχεδίου μιας κατασκευής και στη γραφική του απόδοση. Περαιτέρω, η «σχεδία» είναι μία πρόχειρη κατασκευή που προορίζεται να πλεύσει, αλλά όχι στα βαθιά νερά. Ο Οδυσσέας είδε τη σχεδία του να καταστρέφεται ολοσχερώς από την οργή του Ποσειδώνα, ενώ χρειάστηκε η θεϊκή παρέμβαση (Λευκοθέα) προκειμένου να τον σώσει.

Οι 57 σχεδίες, λοιπόν, εκτείνονται σε σύνολο 103 σελίδων (7-110) και χωρίζονται σε δύο διακριτά μέρη, εκ των οποίων το πρώτο -άτιτλο- αποτελεί τον κορμό της βασικής συλλογής και το δεύτερο μέρος, που τιτλοφορείται “Carmina Tristia” (Ποιήματα της Λύπης), είναι μικρότερο σε έκταση. Είναι συνήθης η χρήση ξένων λέξεων (αμερικανική και λατινική γλώσσα), η αναφορά σε ξένα ονόματα και τοπωνύμια, ενώ οι επιμέρους τίτλοι (των σχεδιών) συχνά έχουν διαζευκτική μορφή (είναι επί της ουσίας διπλοί). Τα λατινικά και αμερικανικά στοιχεία προκύπτουν από σχετικές σπουδές του συγγραφέα (ή τουλάχιστον αυτή είναι η μοναδική πληροφορία που έχουμε κάτω από το πέπλο της ανωνυμίας) που όμως αντιστρέφει το «κλασικιστικό ύφος» με την προσήλωση στον κόσμο των παρακμιακών και μη bars. To bar είναι ιερός τόπος. Είναι και το κολαστήριο. Είναι ο τόπος που δημιουργεί τις προϋποθέσεις της ποίησης, είναι όμως και ό,τι κατατρύχει τον Ρ.Δ.

Οι περισσότερες σχεδίες απλώνονται μπροστά μας σε αρκετά μεγάλη έκταση με στίχους στοιχισμένους αριστερά (ας πούμε ορθόδοξα). Το περιεχόμενό τους ισορροπεί μεταξύ του storytelling και των λυρικών στοιχείων. Ο Ρ.Δ. χρησιμοποιεί κατά κύριο λόγο α’ πρόσωπο ενικού οριοθετώντας κατά κάποιον τρόπο την ποιητική του στο εύρος των αρχών της βιωματικότητας, ενώ είναι εμφανείς οι επιρροές από το πεδίο της αμερικανικής ποίησης του 20ου αιώνα, της μπιτ λογοτεχνίας ή της χειμαρρώδους ενδόμυχης, σαρκαστικής και κυνικής σκέψης ενός Μπουκόβσκι. Οι παραλληλισμοί αυτοί δεν αντικατοπτρίζουν, κατά τη γνώμη μου, την ουσία των σχεδιών του Ρ.Δ., αλλά περισσότερο τις αναγνωστικές του τάσεις, καθώς οι σχεδίες του ούτε μπιτ είναι ακριβώς ούτε ομοιάζουν με τα ποιήματα του Μπουκόβσκι σε τέτοιο βαθμό που να τα χαρακτηρίσουμε «μπουκοβσκικά». Από το πρώτο κιόλας ποίημα, ο συναισθηματικός κουρνιαχτός δεν μπορεί παρά να σηκωθεί στον αέρα, να απεγκλωβιστεί μέσα από αυτή την αμερικανική περιβολή που δεν τη μιμείται ανεπιτυχώς ο Ρ.Δ., αλλά ούτε την κατακτά, αφού τελικά το αποτέλεσμα είναι ένα προσωπικό ύφος που, κατά τη γνώμη μου, πασχίζει εσφαλμένα να παγιωθεί πάνω σε αλλότρια ερείσματα.

Στρεφόμενος στον ίδιο του τον εαυτό και μπαίνοντας στο αέναο «παιχνίδι» της συγγραφής («Μοιάζει να κύλησαν μάταια τόσα χρόνια/Στο κούφιο από ιδέες κεφάλι μου»), ταλανίζεται από τη ματαιότητα της ανάγκης για έκφραση, για πλήρωση. Γιατί ό,τι είναι πρόσφορο να μεταφερθεί στο χαρτί είναι ταυτόχρονα και ένας βαθμός απώλειας. Αυτή η χαρακτηριστική ενδογενής ρήξη που γεννά έμπνευση φέρει το ανάλογο κόστος («Μόλις πιάσω κουπί στα ξένα κάτεργα/ Και ξαναγίνω/Το παλιό κορμί/Χαμένο στα κράσπεδα της Βαβυλώνας·»). Ο Ρ.Δ. «σερβίρει» ποτά στα πιο καταραμένα πλάσματα της νύχτας, σε ανθρώπους που τους απαρνήθηκε η ίδια η ζωή, που παραδομένοι στο αλκοόλ ψάχνουν διεξόδους. Οι ήρωές του είναι όμως επί της ουσίας εγκλωβισμένοι μέσα σε αυτόν τον μικρό-απέραντο δεξτερικό κόσμο και δεν λυτρώνονται παρά συνδυάζοντας πράγματα που συνιστούν ταυτόχρονα μεγαλείο και πτώση.

Το ίδιο διπολικό μοτίβο διέπει όλη τη συλλογή και ως προς το στυλ γραφής∙ ο Ρ.Δ. κινείται από τη λυρικότητα, όταν καταπιάνεται με θέματα που αφορούν την τέχνη [πχ. «Άμουσος (μπροστά στο δέος των χρωμάτων)»], το μεταφυσικό στοιχείο και τον θάνατο (π.χ. «Αυτοσχέδιο για τη Jill Ή Όνειρο στο Everglades (B’)”, «Η κυρά-Γραφτώ» ή όλο το δεύτερο μέρος) στον ακραίο ρεαλισμό (π.χ. «Οι δύο όψεις [στο ίδιο νόμισμα]» ή «TENDER IV» κλπ.). Η διπλή διάθεση απέναντι στο καθετί είναι σαν το παιχνίδι της διελκυστίνδας, παρόν ακόμη και μέσα στο πεπερασμένο σύμπαν της μίας ή της άλλης σχεδίας, κυρίως διακριτό στο θέμα του έρωτα∙ η γυναίκα είναι «νεράιδα», είναι πλανεύτρα, είναι ο αδιαφιλονίκητος πόθος, είναι αυτή που τροφοδοτεί το σώμα με ζωή. Η απουσία της γυναίκας (ή του έρωτα) ισοδυναμεί με θάνατο και ο θάνατος σημαίνει παύση της διέγερσης και της ερωτικής επιθυμίας. Ως εκ τούτου, το σώμα αποθεώνεται: στη σχεδία «Λόγια στο Outnet Ή Pseudo-Blues [prose song “written on a toilet roll”]», η γυναίκα και η ηδονή συνυπάρχουν μέσα στην καρδιά μιας έννοιας που παρουσιάζουν στοιχεία ομαδοποίησης, ομοιότητας και εξάρτησης («Τα γυμνά όταν το θέλουν κορίτσια της ερημιάς/ Να σε φωνάζουν στη λιακάδα τους/Και σε καλούν στον οργασμό τους/Να γαμηθείτε μέχρι να ξημερώσει»).

Ο Ρ.Δ. χρησιμοποιεί μία γλώσσα που παρουσιάζει ποικιλομορφία. Ήδη αναφέρθηκα στη χρήση πολλών αμερικανικών και λατινικών λέξεων. Συναντούμε επίσης πολλούς ιδιωματισμούς, τυπικές προφορικές φράσεις και αργκό όρους. Η αργκό γλώσσα είναι το «ένδυμα» του ηρώων του υποκόσμου και του αλκοόλ: «δεν κάθεται στα ζάρια», «χάνω προπάντων στα χαρτιά και στην αγάπη», «τ’ αρσενικά να κόβουν τον κώλο της», «Ένα βράδυ έκοψε ξαφνικά φτερό στο μπαρ» κλπ. Ενίοτε η χρήση τέτοιων φράσεων μοιάζει εξεζητημένη ή υπερβολική, αν και αυτό το συναίσθημα πρέπει να δημιουργήθηκε μέσα μου από την αίσθηση ότι ο δημιουργός εγκλωβίζεται πρώτον στη γενικευμένη θεματολογία που διέπει την underground λογική του Μπουκόβσκι και δεύτερον ότι -εισχωρώντας τώρα βαθιά στην ποιητική- ακόμη περισσότερο ο δημιουργός εγκλωβίζεται στο ποιητικό υποκείμενο.

Προσπαθώντας τώρα να εξηγήσω λίγο πιο αναλυτικά την τελευταία μου φράση, πιστεύω πως η ποιητική εδώ είναι προσωπική – εξομολογητική και χειμαρρώδης. Αυτό το γεγονός είναι ένας ευχάριστος συναισθηματικός κόλαφος για τον αναγνώστη τουλάχιστον στις δέκα πρώτες σχεδίες, ίσως και παραπάνω. Περαιτέρω, όμως παρουσιάζει ένα μοτίβο αρκετά αναγνωρίσιμο, που δεν χάνει τίποτε σε ποιότητα, όμως επιτελεί τον ίδιο ή έναν παρόμοιο σκοπό στο σύνολο της συλλογής. Χωρίς να είναι διακριτά τα όρια του ποιητικού υποκειμένου από τον δημιουργό, ενεργεί, μαθαίνει, παθαίνει, βιώνει, κάνει έρωτα, υποφέρει, συλλογίζεται σχεδόν πάντα σε α’ πρόσωπο (όπως προανέφερα). Ελάχιστες φορές παρατηρείται η χρήση πρώτου πληθυντικού προσώπου, συγκεκριμένα μόνο όταν ο δημιουργός προσπαθεί να καταστήσει κοινωνούς τους αναγνώστες στη γενική ηθική κοσμοθεωρία του. Και αυτό δεν είναι μεμπτό, αν και σπάνια αντιμετωπίζω με συμπάθεια τις ηθικοφιλοσοφικές διαπιστώσεις που διατυπώνονται με αυτόν τον τρόπο. Στην περίπτωση του Ρ.Δ. πολύ συχνά η χρήση τους εντάσσεται στο πλαίσιο της προσωπικής εμπειρίας, της αναγκαίας βιωματικότητας που επιβάλλει η ποιητική του, ωστόσο -κατά τη γνώμη μου- πρέπει να βρει έναν άλλο τρόπο να καταστήσει ελκυστική την όποια ιδεολογία του.

Κλείνω το κείμενο αυτό με τη γενική διαπίστωση πως η συλλογή του Ρ.Δ. φέρει τη σφραγίδα των συνειδητών ποιητικών επιλογών. Φέρει ακόμη τη σφραγίδα του ιδιότυπου χαρακτήρα που κρύβεται πίσω από την ανωνυμία, την προσωπική αισθητική, την εμπειρία, τη γνώση, την πεποίθηση γύρω από τον άνθρωπο και την ύπαρξή του. Ο Ρ.Δ. με την πρώτη του συλλογή δείχνει αναμφισβήτητα το ιδιαίτερο ύφος του, το οποίο όμως μπορεί να απελευθερώσει εντελώς από πρότυπα που λειτουργούν «κανονιστικά» και να ανάγει τις σχεδίες του σε ποιήματα που μπορούν «να πλεύσουν στα βαθιά νερά».

Οι 2 όψεις
[στο ίδιο νόμισμα]

Βγήκε έξω απ’ το μπαρ
Φωνάζοντας τα ξημερώματα
Και ο θόρυβος ακούστηκε πιο μακριά
Σα να έσπαγε το τσόφλι ενός αβγού
Και ύστερα
Ότι έπεσε νόμιζες στο πλατύ ποτάμι
Που θα τον ξέβραζε
Στη θάλασσα με τα ποντοπόρα καράβια
Και τις νεράιδες των ωκεανών· αλλά
Στην πραγματικότητα ίσως να ήταν άλλος
Ένας μεθυσμένος που χάθηκε
Στα βρόμικα νερά μια νύχτα κραιπάλης
Ξοδεύοντας και το παραμικρό του νόμισμα
Ξοδεύοντας και τον τελευταίο του χρόνο
Στα ποτά στα χαρτιά στις γυναίκες
Ευτυχισμένος μέχρι λίγο πριν πνιγεί
Γιατί δε βρέθηκε κανείς μπροστά του
Να τον εμποδίσει
Από τους φιλήσυχους πολίτες
Που κοιμόντουσαν ατάραχοι
Και δε θα ήθελαν ποτέ
Αν ξυπνούσαν ξαφνικά
Να μοιραστούν μαζί του ούτ’ ένα κέρμα
Από εκείνα που ρίχνουμε ψηλά
Όταν γυρεύουμε μάταια
Παίζοντας στην τύχη τις ελπίδες μας
Παίζοντας στα ζάρια όλο το μέλλον
Να στείλουμε στα τσακίδια μια θλίψη·

*Ρογήρος Δέξτερ, Τη νύχτα που ο Τζέκιλ μαχαίρωσε τον Χάιντ [και άλλες σχεδίες], Εκδόσεις Στίξις, Αθήνα – Ρέθυμνο 2022.