Ι.
Δείτε παιδιά
Ο ψηλός κύριος
Με τις πελώριες πατούσες
Τα φαρδιά χέρια
Τα πλατάνια στα μάτια
Κι αυτή τη γατίσια ουρά
Είναι ποιητής
Ο ποιητής των ποιητών.

Εάν τον κρατήσετε απ’ τα πόδια
Φουσκώνει κι ορθώνεται ψηλά
Ολόκληρο σοβιετικό αερόστατο
Με το τεράστιο αστέρι
Των προλεταρίων στο μέτωπο
Και το σημειωματάριο των αιώνων
κολλητά στα σπλάγχνα.

Είναι ο Μαγιακόφσκι
Ο υπερβολικός των υπερβολικότερων
Αυτός είναι ο ποιητής

Βλέπετε πως κατεβαίνει δρασκελώντας
τα πεζοδρόμια της Μόσχας
Κι απ΄ την πλατεία με το όνομά του
πηγαίνει προς το μέλλον
Εκεί που κλείνουνε τα μουσεία οι τσάροι
γιατί τρέμουνε στα οράματά του
Κι ακόμη πιο πέρα στη θάλασσα των κεραυνών.

Δείτε παιδιά
Θαυμάστε τον τόν κύριο αυτόν
Είναι ποιητής
Να τον προσέχετε
Θα πεθάνει για εσάς
Γιατί δε διστάζει σε κανένα φόβο
Αγαπά τη ζωή του ο ποιητής γι΄ αυτό τη χάνει.

*Από τη συλλογή “στον Βλαδίμηρο Μαγιακόφσκι”, αυτοέκδοση, 2019.

Η άκρη του κόσμου
είναι στην άκρη του δρόμου

κι ο δρόμος πάει μέχρι που;

*

Στην άλλη άκρη είναι η ευτυχία

Και η άλλη άκρη
είναι ακόμη μακριά;

*Το ποίημα αναδημοσιεύεται από εδώ: https://christinehag.wordpress.com/2022/09/24/to-monopati/

Είναι εκείνη η ασπιρίνη
Που βρίσκω κάθε πρωί
Πάνω στο τραπέζι
Τυλιγμένη
Μέσα σ’ ένα κομμάτι
Χαρτί εφημερίδας
Είναι εκείνη η υποψία
Που με κάνει να προτιμώ
Τον πονοκέφαλο
Απ’ τα ναρκωτικά.

*Από τη συλλογή “Σκοτεινός θάλαμος” (1975).

**Πηγή: Χειροκροτήστε ποιητική τριλογία 1972-1980
https://www.translatum.gr/forum/index.php?topic=9084.0

ΓΙ’ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΣΚΑΒΟΥΝ ΒΑΘΙΑ

Τον κέρδισε η σιωπή.
Είχε πολύ
μέσα στην ποίηση βαδίσει.

*

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΕΝΑΝ ΝΕΟ ΠΟΙΗΤΗ

Λιτοί,
και υποβλητικοί οι στίχοι του.
Μπροστά τους οι δικοί μου ωχριούν.

Μου λείπει το θάρρος να τους παινέσω.

*

ΕΠΙΜΕΝΩ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΛΛΟ ΚΟΣΜΟ

Επιμένω σε ένα άλλο κόσμο.
Τον έχω τόσο ονειρευτεί,
τόσο πολύ έχω σεργιανήσει μέσα του

που πια
είναι αδύνατο να μην υπάρχει.

ΝΑ ΣΥΝΤΡΕΞΕΙΣ

Αγάπη της αλήθειας
και περιπάθειάς μου
έλα να με συντρέξεις.
Λύπες σκληρές σαν λόγχες
στραγγίζουν το σθένος μου.
Αγάπη της περιπάθειας
αντιπαλεύω με φοινικές λύπες,
στείλε την παρηγοριά σου.

*

ΜΟΝΑΔΙΚΟΤΗΤΑ

Κάλυψε με τα χείλη του τα δικά της.
τα άρπαξε και τόσο δυνατά τα έσφιξε,
την ανάσα της έχασε.
Η γλύκα από το σμίξιμο στα χείλη
την ψυχή και τις αισθήσεις ανασταίνει.
Της χρωστούσε αυτό το φιλί,
χρόνια το περίμενε.

Έχουν και τα φιλιά τη μοναδικότητά τους.

*Από τη συλλογή “Ντελικάτη γυναίκα”, εκδ. Πόλις, 2021.

ΣΤΟ ΛΟΥΝΑ ΠΑΡΚ

Δύο γιγάντιες χελώνες
από μακρύ ταξίδι έφτασαν
ατο λούνα παρκ
περιμένουν το παιδί
να κατέβει
απ’ τα περιστρεφόμενα αλογάκια
να το πάρουν μαζί τους
η μητέρα του έχει
σύννεφα στους ώμους
στο στήθος βροχή
χαιρετά το παιδί
οι χελώνες το παίρνουν
πάνε στη θάλασσα

*

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΩΡΑ

Το παιδί κρυμμένο
πλέκει τις ώρες με τα πόδια
υποχωρεί μαζί με τον τοίχο
ώσπου χάνεται εντελώς

κάποτε εμφανίζεται

σκουπίζει τη στάχτη απ΄ τα μάτια τους
τοποθετεί ένα καντηλάκι
στο κέντρο τους

μέσα είναι τώρα φωτεινά
και παντού κρέμονται
χριστουγεννιάτικες κάλτσες

*Από τη συλλογή “Χρήσιμα Παιδικά Παιχνίδια”, εκδ. Αντίποδες, 2018.

ΕΝΑΣ ΗΛΙΟΣ ΟΠΩΣ ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ

ένας ήλιος
όπως ξημερώνει ο κόσμος πρώτη φορά
η γυναίκα με στάχυα δάχτυλα
άρπαξε το φρέσκο φως του

το κάρφωσε στο κεφάλι της
μη γείρει και πέσει
μη χάσει το ολόισιό του ακτινοβόλημα

η τελευταία της στάση
η στάση του μετανοημένου
το γόνατό της έσταζε αίμα
μα γυμνό μάτι δεν μπόρεσε να δει

αργά κάποτε
όπως ξημερώνει ο κόσμος πρώτη φορά
στεκούμενη ελιά γερμένη

μόνο οι ανοίξεις
τη σοφή της εικόνα διαθέτουν
την εγκράτεια που θέριεψε
στα προηγούμενα χέρια της

*

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ

ο σταυρός στον ουρανό
ένας τάφος στερεωμένος

μα το υδρόφυλλο σύννεφο
χειρονομίες φτιάχνει
του κόβουν στη μέση το γιορτινό της μέρας

λίγο πιο κάτω ο άνθρωπος
ν’ αφαιρεί από το βάρος του

*Από τη συλλογή “Τα εύφορα μέλη”, εκδ. Εκάτη, 2020.

Η ΛΑΘΟΣ ΣΚΙΑ

Μια μεσολάβηση
δεν είναι παρά
το φως από σκοτάδι σε νύχτα
και πάλι πίσω

όπως τα πιο μελανά χρώματα
του φάσματος
αποβάλλονται απ΄ τα μάτια
στερούν τις κόρες
διασταυρώνονται με την πανσέληνο

πιο φωτεινή από σώμα
ενώ σώμα ουράνιο
πιο στρογγυλή από σφαίρα
ενώ πεδίο
συγκεντρώνονται όλα
στην επιφάνεια της ίριδας
λίγο
πριν
γίνουν
ρομάντζο

*

ΑΘΗΝΑΪΚΟ ΡΟΜΑΝΤΖΟ

Η νύχτα άφαντη
απ΄ το ανελέητο φως
και η Αθήνα στη φιλόξενη φιλοξενία της
κι εμείς να πετάμε
μεταξύ μας άμμο
-την είπαν αφρικανική σκόνη-
αφού έτσι κι αλλιώς
διακοπές
δεν μπορούσαμε
να κάνουμε
μας άφηναν
να φυλάμε το σπίτι

Κι ο Αύγουστος
Καίσαρας

*Από τη συλλογή “Με λάθος σκιά”, εκδ. Κουκκίδα, 2021.

Τώρα, ο τοίχος με το μεγάλο μέτωπο’
σοβάδες τα νιάτα και πέφτουν.
Η νύχτα που δεν φτάνει στα παράθυρα.
Σχεδόν βραδιάζει, σχεδόν ακούω τη φωνή
μου και τη σιωπή που έρχεται απ’ τα δέντρα.

Στις εννέα το βράδυ ένα χέρι ζεστό
-τρυπημένο φεγγάρι στα σκοτεινά-
ψαχουλεύοντας με δάχτυλα δανεικά στον αέρα.
Τόσα στόματα τριγύρω, μα τίποτα να πουν
ή να ζητήσουν’ πως υπομένουν τρίζοντας τα δόντια.
Οι φωνές μας που έφυγαν και πίσω δεν γυρίζουν,
ψάχνοντας για καινούργια καλοκαίρια στον ήλιο.

Στις φλέβες μου δεν τρέχουν προσευχές.
Ένας ακόμα στίχος – περισσότερο φως:
ας ήτανε ο ουρανός να μου άγγιζε τα χείλια.
Σήμερα που σταυρώνω τα χέρια και φύλλο
δεν κουνιέται στα κλαδιά – αίμα γυρίζει
το νερό’ ένα κορίτσι κάπου μ’ αγαπά.
Τώρα σου βγάζω χώμα απ’ το στόμα
τα αμέτρητα φιλιά και τα αφιλόξενα σώματα
με καθαρή συνείδηση κοιμάμαι.

*Από τη συλλογή “Το Μερίδιο”, εκδ. Θράκα, 2022.

Το αχνιστό κεφάλι του στον δίσκο,
ο ίδιος με φράκονα το προσφέρει.
Το κεφάλι με μουστάκι ελαφρώς στριμμένο,
ο ίδιος ξυρισμένος προσεκτικά.

Να μετακινηθούν οι κάμερες.
Το φως να πέσει στην ανέκφραστη πλάτη.
Στου μουστακιού τον σαρκασμό
και στων χειλιών την πριονισμένη θλίψη.

Όταν πέσει μαχαιρωμένος,
ηΣαλώμη να προβάρει το κεφάλι χορεύοντας.
Να προβάρει τοκεφάλι με όση
Προσοχή της απομένει.

*Από τη συλλογή “ερωτοπαίγνια”, εκδ. Κέδρος, 2019.