“Γυμνές στο αίμα οι νοσταλγίες απάνθρωπες”
“Παίζουν τ’ αγόρια σας
Παίζουν τ’ αγόρια σας
Σώματα καταποντισμένα
Σώματα γιορτινά
Παιχνίδια του θανάτου”
“Χάος σκιά ερωτική
Σε τέτοιες πάλι οδύνες παρασύροντάς μας
Δίχως μνήμη”
“Κι ανατέλεις παλίμψηστη
Στις στροφές των αιώνων”
Στραβοπάτησε το απόγευμα
κι εμφανίστηκαν απ’ όλες τις γωνιές της γειτονιάς
μυρμήγκια από ενοχές
σφήκες από πληγές
και κομμάτια αντίδωρου
νοτισμένης πίκρας
Φταρνίστηκε το σύννεφο
και οι νεραντζιές τυλίχτηκαν
στων ανθρώπων την αβεβαιότητα
και ποτίστηκαν τη ματωμένη τους αγωνία
Από τη γωνία ξέφυγε το κορμί της πόλης
όπως γλιστράει η δεντρογαλιά
στην κόχη της σκοροφαγωμένης θύρας
Πίσω άφησε
την άχνα της να μυρίζει
νυχτολούλουδα, διαβεβαιώσεις
και στραγγισμένη υπομονή
9.4.12
ΝΕΚΡΟΣ ΚΕΙΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ
Τιμή και Δόξα
Ορκιστείτε ‘σεις οι Ζωντανοί.
Αίμα Νεκρού
πότισε αυτό το χώμα,
φυτέψτε σπόρο Τώρα
να φυτρώσει το Δέντρο της Ζωής,
το Αίμα του Νεκρού
στα φύλλα να κυλίσει,
οι Καρποί του να χορτάσουν
τους πεινασμένους αυτής της Γής.
ΝΕΚΡΟΣ ΚΕΙΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ
Φοβισμένες άγνοιες
συνεδριάζουν στα μέγαρα και στα γραφεία
την Ψυχή αναρωτιούνται πώς θα ξεστοιχιώσουν,
μα πώς να ξεστοιχιώσει μια Ψυχή;
«Γενηθήτω το θέλημα της
μόνον έτσι.»
ΝΕΚΡΟΣ ΚΕΙΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ
«Τιμή και Δόξα.
Αυτό ταιριάζει στην ηρωική την πράξη
στα γόνατα να πέσω.
Προσκυνώ».
ΝΕΚΡΟΣ ΚΕΙΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ
«Σήκω πάνω Γιε μου
και ‘συ Κόρη,
να σας κοιτώ στα μάτια
αυτό είναι το σωστό.
Άνθρωπος που σκύβει το κεφάλι
καλύτερα να του το κόψουν».
ΝΕΚΡΟΣ ΚΕΙΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ
«Κοιμήσου τώρα Πατέρα
θα ‘ρθει καιρός που θα ξυπνήσεις.
Ο θεός «λένε», ξυπνάει
με την Ανάσταση,
ο Άνθρωπος όμως,
ξυπνάει με την
Επ-ανάσταση.
Αμήν».
Ηλιοκύματα γέρνουν ανάλαφρα στη δύση τους,
πάθη σύγκορμα που λαμπαδιάζουν.
Δέσμες φωτός χρυσίζουν στις αφρισμένες δίνες
και πλένονται στην αρμύρα τους.
Οι σκέψεις μου με τέτοια διάχυτη πανδαισία
ξέφρενες σαν άτια,
αγωνιούν ν’ αγγίξουν αυτές τις εικόνες.
Ακόμα κι ο χρόνος δεν ξεπερνιέται εδώ
με το να χάσεις την αίσθησή του.
Αυτός ο ήλιος που φεύγει
είναι οι δικές μου σκέψεις,
αυτά τ’ αφρισμένα κύματα
είναι οι δικές μου ερμηνείες για το απέραντο,
είναι οι δικοί μου σύντροφοι
κρυμμένοι πίσω από μοναχικούς ορίζοντες
κι οι τελευταίες ματιές τους ακολουθούν
αυτή τη δύση που θα εκραγεί
από στιγμή σε στιγμή.
Καθετί το τελευταίο έχει μια δόση μελαγχολίας
όπως οι τελευταίες ελπίδες που στερεύουν,
ο τελευταίος ασπασμός μιας αγάπης.
Ίσως και να χαθώ απρόσμενα
έτσι όπως απρόσμενα βρέθηκα
σ’ αυτούς τους δρόμους.
*Από τον κύκλο ποιημάτων “Ηλιοβασιλέματα” που γράφτηκαν στην Ικαρία τον Ιούλη του 1990.
Μπαίνουν και βγαίνουν πάντα αθόρυβα
δεν ενοχλούν κανένα.
Βρίσκω πολλές φορές μια τούφα από μαλλιά
σε μία βούρτσα μες στο μπάνιο
ή υγρά χνάρια στον διάδρομο.
Πιάτα με αποφάγια στην κουζίνα
αποτυπώματα στο πόμολο μιας πόρτας,
ρούχα που σκόρπισαν στο πάτωμα
ένα ραδιόφωνο που κάποιος άνοιξε για λίγο
και το ξέχασε θαρρείς να παίζει αιώνια.
Ω, πόσο αγαπώ τους ξένους της οδού Καραολή.
Χρόνια τώρα ζω μαζί τους.
Κάποιες μέρες σχεδόν τους νιώθω.
Κάθονται απέναντι μου όταν γράφω.
Είναι σαν να με κοιτούν μέσα από γυαλί.
Σαν να απλώνουν το χέρι να χαϊδέψουν.
Σχεδόν σαν κάποιος κάποτε λίγο να με αγάπησε
και ξέχασε μετά τον δρόμο και το νούμερο.
Πόσο διακριτικοί είναι οι ξένοι της οδού Καραολή.
Αφήνουν πάντα το κλειδί κάτω απ’ την ψάθα.
Και μία μπαλκονόπορτα ανοιχτή
μήπως κάποιος θελήσει να πηδήξει.
* Δημοσιευμένο στο περιοδικό “Πάροδος”. Εδώ το ποιημα και η φωτογραφία της ανάρτησης πάρθηκαν από το http://chloekoutsoumpeli.blogspot.com
Κοίτα το κατσίκι πώς ανεβαίνει
κοίτα το κατσίκι πώς κατεβαίνει!
Θα σε λέω κατσίκι!
Δεν ξέρω καμιά τάδε
ν’ ανεβοκατεβαίνει στο κεφάλι μου
καθώς το αίμα μου στο κάτω κεφάλι μου!
Τέτοιες ώρες εγώ τ’ απάνω κεφάλι μου
το στέλνω να κάνει τουρισμό!
Είναι να κρυβόμαστε;
Είσαι κατσίκι ελληνικό
κ’ εγώ
ελ-
ληνικό κατσάβραχο!
* Από το βιβλίο: Θωμάς Γκόρπας, «Τα ποιήματα [1957-1983], Κέδρος, Αθήνα 2006, σελ. 79.
Θα πάρω την ομπρέλα μου, τον ενικό μου
τα παλιά μου παπούτσια την μαύρη πέτρα μου
τον ήλιο που φόρεσα, το φεγγάρι
που επιθυμούσα
και θα φύγω για άλλον παράδεισο…
Και θα σε συναντήσω εκεί που οι ορτανσίες
πάλι επαναστατούν και χρώματα κι αισθήματα σημαίνουν.
Έλα πίσω από τον τοίχο του παλιού σπιτιού- έλα να πάρω
τα φιλιά σου
και ξέγραψε κάθε που είπα λόγο που δεν σ’ άρεσε.
Όταν γευτείς την μοναξιά που ξέρω
θα θέλεις να συνομιλείς μ’ αυτόν τον άγγελο
που σου προσφέρει τώρα ανθοδέσμη εφτά πολύχρωμων
δακρύων…
* Ποίημα και εικόνα της ανάρτησης από το http://stratisparelis.blogspot.com
Δεύτερο βιβλίο στη σειρά «Ποιητικές φωνές»
των Εκδόσεων Ακτίς
Με τη δεύτερη ποιητική συλλογή του Ιάσωνα Σταυράκη, «Το τσίρκο των
στοχασμών», ανανέωσαν την εκδοτική τους δραστηριότητα οι νεοσύστατες
Εκδόσεις Ακτίς.
Τα 46 ποιήματα του βιβλίου εκφέρονται με την ορμητικότητα της ιδιαίτερης
ποιητικής γλώσσας του Σταυράκη, εμφανής ήδη από την πρώτη ποιητική του
συλλογή «Delirium Tremens», που δημοσιεύθηκε το 2010. Αιρετικός, σύγχρονος,
νεωτερικός, ο Σταυράκης αξιοποιεί τους μύθους της παγκόσμιας λογοτεχνίας για
να συνθέσει το ποιητικό του σχέδιο.
Οι γλωσσικές του αναζητήσεις φανερώνουν το πλούσιο θεωρητικό υπόβαθρο του δημιουργού, που αξιοποιεί την παράδοση των Γάλλων συμβολιστών και υπερρεαλιστών, ή ακόμα και των ισπανόφωνων μετα-αναρχικών, για να αποκαλύψει την απόλυτα δική του προοπτική πάνω στον έρωτα, την απώλεια ή το πένθος των μικρών καθημερινών θανάτων. Παράλληλα, οι γλωσσικοί δρόμοι που ακολουθεί ο Σταυράκης καθιστούν τον αναγνώστη κοινωνό της υπαρξιακής αγωνίας του καλλιτέχνη στη δημιουργική πορεία του ανάμεσα στις λέξεις και την έμπνευση. Το εξώφυλλο του βιβλίου, καθώς και τους πίνακες που κοσμούν τις σελίδες της συλλογής φιλοτέχνησε ο Ανδρέας Μακαρίου.
Ο Ιάσωνας Σταυράκης γεννήθηκε στην Πάφο το 1982 και εργάζεται στη Μέση Εκπαίδευση. Συνεργάζεται με εφημερίδες, λογοτεχνικά περιοδικά και ιστοσελίδες, όπου κατά καιρούς δημοσιεύει ποιητικά και πεζά κείμενά του. Είναι ενεργό μέλος της Ένωσης Λογοτεχνών Κύπρου και της Εταιρίας Λογοτεχνών Πάφου.
«Το τσίρκο των στοχασμών» μπορείτε να το παραγγείλετε από τις Εκδόσεις Ακτίς (Γρίβα Διγενή 117, Τ.Κ. 3101 – Λεμεσός) στα τηλέφωνα 25587071 και 99313889 ή στην ηλεκτρονική διεύθυνση ekdoseis.aktis@hotmail.com. Το βιβλίο είναι επίσης διαθέσιμο στα βιβλιοπωλεία: Μετροπόλιταν (Λευκωσία), Μόρφωση (Λεμεσός), Academic and General (Λάρνακα) και Ιφιγένεια (Πάφος).
Το τέλος του ελληνικού εμφυλίου πολέμου το 1949 μπορεί να σηματοδοτεί τη στρατιωτική ήττα της αριστεράς και την αποκατάσταση στοιχειωδών κανόνων πολιτικής και κοινωνικής ζωής, ταυτόχρονα, όμως, οριοθετεί και την αρχή μιας περιόδου αντιπαλότητας. Η πνευματική ζωή φάνηκε ιδιαίτερα ευάλωτη στις επενέργειες της ιδεολογικής αυτής διαμάχης και χρειάστηκε να περάσει μεγάλο διάστημα μέχρι να αναδρομολογήσει τον προσανατολισμό της.
Τα δύο άκρα του συγκρουσιακού πνευματικού περιβάλλοντος εξέφραζαν αφενός εκείνοι που, σε γενικές γραμμές, στρατεύονταν σε μια λιγότερο ή περισσότερο ιδεαλιστική άποψη για την τέχνη και τη λογοτεχνία και αφετέρου εκείνοι που θεωρούσαν την τέχνη ως παράγωγο των σχέσεων ή της διαπάλης των κοινωνικών τάξεων. Ιδιαίτερα φιλόξενοι χώροι για την αντιπαράθεση αυτή αποτέλεσαν το περιοδικό Νέα Εστία και η εφημερίδα Η Καθημερινή για την πρώτη ομάδα, το περιοδικό Επιθεώρηση Τέχνης και η εφημερίδα Η Αυγή για τη δεύτερη.
Και στου κορμιού το σπάραγμα
και στων χειλιών το κρίμα
το είναι μου ολάκερο
ζητά να αφεθεί
σέρνει η ζωή μου με στοργή
το τελευταίο βήμα
πριν μέσα μου για πάντοτε
ο χρόνος γκρεμιστεί.
Και στα ερείπια των στιγμών
είναι μαζί μου
μου δίνει θάνατο με ένα της φιλί
έλα ψυχή μου
να πνιγείς στο αγριεμένο κύμα
για του κορμιού το σπάραγμα
για των χεριών το άγγιγμα
για των χειλιών το κρίμα….
22/01/2011
* Ο πίνακας της ανάρτησης είναι του Franz von Stuck και έχει τίτλο “The Kiss of the Sphinx” (1895).
