Ένας καιρός ερείπιο
κι η σκάλα που ανεβαίνω πότε να τυλίγεται στα πόδια μου σαν φίδι
και πότε να βυθίζεται σαν βίδα στο μυαλό…

Αθώο ξεκίνημα, μοναχικέ λυγμέ πάνω απ’ τη θλίψη
με μολυβένια τώρα τα φτερά
χάνοντας ολοένα ύψος – όπως τόσες
απόπειρες αθανασίας που κατακάθισαν σ’ ένα επιτύμβιο χαμόγελο
αθώο ξεκίνημα, πού μ’ έφερες, πού μ’ έφερες…

Ίλιγγοι και στροφές
τρεκλίσματα μες στους λαβύρινθους
χειρονομίες σακάτισσες
σκέψεις γριές σερνάμενες πιασμένες απ’ τους τοίχους
μια υγρασία πανικού ως το κόκαλο κι όλοι γυρεύουν να σωθούν
κρεμιούνται απ’ τα καλώδια κι απ’ τις φλέβες τους
κυκλοφορούν μ’ ένα μαχαίρι στην καρδιά σαν φυλαχτό
κλειδώνουνε τις πόρτες ψάχνονται για τη χαμένη αφή τους
– άλλοι στους τοίχους κολλημένοι κάνουν τα παράθυρα
κι άλλοι τρέχουνε, τους ανοίγουν και πηδάνε στο κενό.

Και τι μπορούμε εμείς να κάνουμε, και τι μπορούμε
μέσα στο στοιχειωμένο αυτό οικοδόμημα
κεριά που σβήνουμε στο βάθος των διαδρόμων
στίχοι που κλαίμε σαν παιδιά στα σκαλοπάτια…

Του θανάτου
καπέλο
τρίχινο
η πάχνη
η αδελφή
μ’ ένα λυγμό
ευχαριστημένος

*

Η ασπρίλα της θάλασσας
και του φωτός η χλωμάδα
γλύφουν τα γυμνά σκόρπια κόκαλα
η απουσία του θανάτου
χαμογελά.

*
Σιχάθηκα
τον αραχλιασμένο ετούτον ουρανό
τα μελίγγια μου
σωμένα απ’ την αδυναμία
φέγγουν
είμαι νεκρός
και τα κρίνα
αποπνέουν τα διηθημένα υγρά
οι λέξεις λείπουν
λείπω επιτέλους κι εγώ.

Μετάφραση: Νίκος Κοντομήτρος

Νομοτέλεια είναι το χέσιμο
Νομοτέλεια είναι το τέλος του έρωτα
Νομοτέλεια είναι η τήξη
Νομοτέλεια είναι ο θάνατος

Τα διασκορπισμένα μυαλά στους τοίχους μετά την εκπυρσοκρότηση του ρεβόλβερ,
τα σκοροφαγωμένα πνευμόνια μετά την επίσκεψη του καρκίνου,
η ήρεμη θάλασσα μετά την τρικυμία,
τα μουσκεμένα κορν φλέικς μετά τη βουτιά στο γάλα,
όλα αυτά έρχονται νομοτελειακά.

Και άλλα τόσα. Κι ακόμα τόσα. Και πόσα άλλα.

Η πείνα όμως, δεν έρχεται νομοτελειακά.
Η ήττα επίσης.
Το ξέσκισμα της τελευταίας ρανίδας ψυχής δεν έρχεται νομοτελειακά.

Οι τέσσερις τοίχοι που σε στενεύουν όλο και πιο πολύ,
και τα δάχτυλα,
που ξεφυτρώνουν απ’ τα πορτραίτα της φορμόλης και σου δείχνουν τα κάγκελα
και σχηματίζουν σήματα άρνησης στον αέρα,
και το βουητό,
που ανασκολοπίζει τ’ αυτιά σου
και σχηματίζει σήματα κατάθλιψης στο αριστερό ημισφαίριο του εγκεφάλου σου,
όλα αυτά δεν οδηγούν νομοτελειακά σε κάτι συγκεκριμένο.
Δεν οδηγούν νομοτελειακά στην τρέλα, ούτε στην εξέγερση.
Αλλά, δεν οδηγούν επίσης νομοτελειακά ούτε και στην παραίτηση.
Τη γαμημένη παραίτηση. Τη γαμημένη απουσία.

Η θλίψη είναι η μετάβαση.
Το γαμοσταυρίδι στην άδεια καρέκλα που σε κοιτάζει ειρωνικά είναι η υπενθύμιση της φουσκαλίτσας που βράζει.
Τα τσιμπήματα δε φεύγουν ποτέ.
Φουρνίζεται μέσα το ψωμί σιγά-σιγά.
Μόνο να μη ξεχάσεις, να μην ξεχάσω,
πως είσαι φούρνος, πως είμαι φούρνος.
Και τ’ όνειρο που χτίσαμε κόντρα στην πιο απρόσωπη εσχατιά θα έρθει.
Νομοτελειακά.

Νομοτέλεια είναι η εκδίκηση της υποτιμημένης εκκεντρικότητας
Νομοτέλεια είναι η μπόσα νόβα που χορεύουν μια χούφτα σχιζοφρενείς επάνω στα πτώματα των λοβοτομημένων ψυχιάτρων τους
Νομοτέλεια είναι το χρρρρκ που κάνει το μαχαίρι της μαριονέτας επάνω στη σάρκα του μαριονετίστα
Νομοτέλεια είναι η ελαχιστότητα

Κι όμως,
τα λέω όλα αυτά για να τα πιστέψω.
Να τα πιστέψω εγώ κι ο ίδιος μου ο εαυτός.
Μπας και πιαστώ απ’ την ουρά κάποιας τίγρης, που θα ‘χει κόκκινο σημάδι επάνω της,
και θα με σύρει,
και θα με πάει στη μπασταρδεμένη μου έξοδο,
από όλο αυτό, από όλα αυτά,
σε έξοδο που ονειρεύομαι κρυφά κάθε ξημέρωμα,
καθώς η νύχτα ξεβρακώνεται απ’ τα μουχλιασμένα της παραπετάσματα και η ψυχή τραβιέται,
τραβιέται στην άκρη,
και δίνει τη θέση της σ’ ένα ρυάκι από αίμα,
που τρέχει μέσα στους δρόμους της πόλης,
κι έχει στο διάβα του ξεσκονίσει από κάθε σκατο-ύπαρξη των ακέφαλων τις πιο γλυκές μας ουτοπίες,
και μπαίνω κι εγώ μες το ρυάκι,
καβαλάρης της καινούργιας μου ψυχής,
μαζί μ’ εκείνους που μοιραστήκαμε έστω και μια μικρή γωνίτσα από τις ίδιες ουτοπίες,
κι αυτοί καβαλάρηδες,
στο ματοβαμμένο ρυάκι, στην ίδια ψυχή,
που θα μας πάει στον υπόνομο, μαζί με τους αρουραίους,
δεν πειράζει,
δεν είναι και για να στεναχωριέσαι,
τα παιδιά μας, θα ζήσουν τουλάχιστον σε καθαρή ουτοπία,
έστω θα ζήσει μια γενιά,
κι εμείς θα έχουμε ρουφήξει λίγο αέρα ελευθερίας,
πριν μας ρουφήξει ο βόθρος της μαμής.

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το http://tokavli.wordpress.com/2011/11/18/%CE%B7-%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CE%AF%CF%89%CF%83%CE%B7-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B1%CF%81%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B1%CE%AF%CF%89%CE%BD/ Ευχαριστίες στη Βασιλική Βαρουξή πυο το ανέσυρε στο facebook.

Για να υπάρξεις είναι αρκετό να αφεθείς να είσαι,
αλλά για να ζήσεις πρέπει να είσαι κάποιος,
πρέπει να έχεις ένα ΚΟΚΑΛΟ,
να μη φοβάσαι να δείξεις το κόκκαλο,
και να διακινδυνεύσεις να χάσεις τη σάρκα.

Ο άνθρωπος από πάντα αγαπούσε περισσότερο τη σάρκα από τη γη των οστών.
Και τότε δεν υπήρχε παρά γη και ξυλεία από κόκαλα,
και αναγκάστηκε να κερδίσει τη σάρκα του,
δεν υπήρχε παρά σίδερο και φωτιά
κι από σκατά ούτε ίχνος,
κι ο άνθρωπος φοβήθηκε μήπως χάσει τα σκατά
ή μάλλον πεθύμησε τα σκατά
και γι’ αυτά θυσίασε το αίμα.

Continue reading →

το αιγαίο είναι μία υγειονομική βόμβα
οροθετικές πόρνες
παιδιά με τυμπανισμό
μουσουλμάνοι φυματικοί
ροφοί με ουλίτιδα (ή στα κάρβουνα
στο νησί «φιλοξενία παράνομων μεταναστών» ο δήμαρχος είναι επιχειρηματίας,
ο παπάς είναι επιχειρηματίας,
ο μπάτσος είναι επιχειρηματίας,
ο χρυσαυγίτης είναι επιχειρηματίας,
ο επιχειρηματίας είναι επιχειρηματίας,
ο ροφός είναι επιχειρηματίας
(όλοι ολίγον τι φασίστες επιχειρηματίες 28ος μεσημβρινός
(ο σκληρός
27ος μεσημβρινός (ξηρά εμπρός
26ος μεσημβρινός (ύφαλος!
25ος μεσημβρινός (το καΐκι μπάζει νερά
24ος μεσημβρινός και 36ος παράλληλος γωνία
(στα βαθιά στο νησί «πνίξτε τους σύριους»
κάθε χωριό είναι κι ένα περιστατικό δυσκοιλιότητας,
κάθε στρατόπεδο συγκέντρωσης και μια ευκαιρία για μπάρμπεκιου,
κάθε κρατητήριο και ένας χώρος γυμναστική,
η ελευθερία δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα μεταφραστικό λάθος
(τούρκικα μόνο μιλάει ο ροφός
το καΐκι μετέφερε 60 άτομα
30 άντρες
26 παιδιά
τελικός προορισμός ήταν η βρετανία
(κάτι δεν πάει καλά με τα μαθηματικά στο νησί
«διακτινίζουμε λαθρομετανάστες στο άπειρο»
το λιμενικό κάνει την πάπια,
οι αριστεροί κάνουν την πάπια,
η πάπια κάνει την πάπια,
οι φασίστες τρώνε την πάπια,
οι μπάτσοι κάνουν μάκια,
τα ψάρια τρώνε πακιστανάκια
(δεν μπορείς να κατηγορήσεις ένα ροφό για ρατσισμό
τα στρατόπεδα γίνονται χώροι φιλοξενίας
οι αποθήκες γίνονται χώροι φιλοξενίας
τα γυμναστήρια γίνονται χώροι φιλοξενίας
οι ντίσκο γίνονται χώροι φιλοξενίας
η φιλοξενία γίνεται άμισθη εργασία) στο νησί
«θα σας γαμήσουμε τα πρέκια»
όποιος δεν βρέξει φασίστα ψάρι δεν τρώει,
οι τοπικοί παράγοντες συντονίζουν τη μεταναστευτική ροή,
στο αίμα βουτάνε το ροφό,
για τα μάτια της frontex ψιλοκόβουν μαϊντανό,
οι οϋκάδες δοκιμάζουνε κατάδες, σιρόπι ο ιδρώτας των μεταναστών)
στο αιγαίο
οι έλληνες
υποδέχονται
φιλοξενούν
επαναπατρίζουν
ενδιάμεσα
γαμούν
πουλούν
βασανίζουν
ύστερα γονατίζουν στον σταυρό
(στην πρόκα καρφώνουν το ροφό στο αιγαίο ο φασίστας
και το ψάρι την τρίτη μέρα βρωμάνε

*Με αφορμή τα γεγονότα των ημερών στο λιμάνι της Μυτιλήνης – 30 Ιούνη 2013 – Από το περιοδικό ΤΕΦΛΟΝ, τεύχος 8

Στη Βάλια

H σκόνη που τινάζεις την ώρα που καθρεφτίζεσαι
το κοκκινάδι στα χείλια
η μπλούζα με τα αινιγματικά ξέφωτα
γίνονται άγρια αναμονή
γι’ αυτούς που σε ακολουθούν
ready-made
“αίνιγμα ενός φθινοπωρινού απογεύματος”
η κραυγή
“Από το σάπιο σώμα μου θα ανθίσουν λουλούδια
και θα είμαι μέσα τους και αυτή είναι η αιωνιότητα”

Αξίζει να πλημμυρίζεις το πάτωμα
ξερνώντας χρώματα

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το ιστολόγιο του ποιητή στη διεύθυνση http://conbra.blogspot.com

Σα να μην ήρθαμε ποτέ σ’ αυτήν εδώ τη γη,
σα να μένουμε ακόμη στην ανυπαρξία.
Σκοτάδι γύρω δίχως μια μαρμαρυγή.
Άνθρωποι στων άλλων μόνο τη φαντασία.

Από χαρτί πλασμένα κι από δισταγμό,
ανδρείκελα, στης Μοίρας τα τυφλά δυο χέρια,
χορεύουμε, δεχόμαστε τον εμπαιγμό,
άτονα κοιτώντας, παθητικά, τ’ αστέρια.

Μακρινή χώρα είναι για μας κάθε χαρά,
η ελπίδα κι η νεότης έννοια αφηρημένη.
Άλλος δεν ξέρει ότι βρισκόμαστε, παρά
όποιος πατάει επάνω μας καθώς διαβαίνει.

Πέρασαν τόσα χρόνια, πέρασε ο καιρός.
Ω! κι αν δεν ήταν η βαθιά λύπη στο σώμα,
ω! κι αν δεν ήταν στην ψυχή ο πραγματικός
πόνος μας, για να λέει ότι υπάρχουμε ακόμα…

*Από τη συλογή “Ελεγεία και σάτιρες”, 1927.

Το έργο του ποιητού Κ. Π. Καβάφη δεν έχει μελετηθεί ακόμη από την άποψι της τεχνικής. Μια τέτοια μελέτη, που αναγκαστικώς θα γίνει μια μέρα, θα ήτο πολύ ενδιαφέρουσα. Γιατί, απέναντι στο έργο του αλεξανδρινού ποιητού είναι σαν να πούμε εξαναγκασμένος ο καλός κριτικός να θέτει συνεχώς δύο ερωτήματα, να λύει δύο ζητήματα: το πώς και το γιατί.

Δεν αρκεί να ξέρομε το πώς γράφει ο Καβάφης τα ποιήματά του, τι ρυθμό μεταχειρίζεται αίφνης, ποια στίξη, ποιο λεκτικό κ.λπ. κ.λπ. Αλλά και γιατί διαλέγει κατά προτίμησιν τον τάδε ρυθμό, τον δείνα τρόπο εκφράσεως κ.λπ. Με άλλα λόγια —αν ο Καβάφης επέτυχε στο έργο του και έχει πρωτοτυπία, που εγώ δεν αμφιβάλλω— ο Καβάφης είναι maitre, δημιουργεί σχολήν. Το έργο του είναι και αυτοκριτική και κριτική —σιωπηλή κι αθόρυβη— άλλων σχολών, ή μάλλον άλλης σχολής, της σχολής της ρητορικής και του εύγλωττου (!) λυρισμού.

Continue reading →