Elisabeth Hames-Brooks, Kangaroo dreaming time

Whilst her hungry joey awaited under the shade of a gum-tree,
the bandah kangaroo mother searched for water,
with risk of dingos and eagles ever near.

Along her path she offered assistance,
to a partially blind old wombat named wum wirambi,
pushing and steering him to a waterhole.
After checking her joey,
she patiently led the wombat to grass.

When a hungry hunter arrived,
the kangaroo sensed danger,
and drew him away.
Then again she checked her joey.

Upon her return she found the wombat had disappeared.

Then the Great Spirit of Baiame spoke –
to discover the kindest of all animals,
it had pretended to be an old, thirsty hungry wombat,
and offered to reward the kangaroo’s consideration of others.

So her joey would be with her at all times,
she requested a pouch,
as well as one for all her marsupial sisters.

LHB

Γιώργος Βέης, Δύο ποιήματα

3neo4

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ

Η σταθερή επέτειος του σώματος
υπόμνηση ή ανακύκληση γενεθλίων στιγμών
πάντως ένα εργαστήριο σκέψης
ανοικτό στο μέλλον: 18/10.

Η ανενδοίαστη αυτοπεποίθηση του ημερολογίου
η κυριαρχία των μηνών
ίσως θα καταρριφθεί κάποτε
από το κορμάκι όλων των συγκινήσεων
που θα εμφανισθεί ακέραιο
όπως ποτέ πριν,
ρομφαία.

*

ΠΡΟΝΟΙΑ

Τα γράμματα δεν του φτάνουν
δεν παραιτείται, φτιάχνει κι άλλα
ο πλούσιος του λόγου
εκατομμυριούχος στο παραλήρημα είναι
παίρνει φωτιά για ένα και μόνο σύμφωνο
για ένα βολικό φωνήεν ψωμί
τα έχει ανάγκη όλα τα γράμματα
την κάθε στιγμή
δεν μπερδεύει ακόμη αηδία – αΐδιον
Unzerstoerbarkeit
ή έτσι νομίζει

άνοια, ο όλεθρος.

*Από τα “Δέκα ποιήματα για τις 10 Φεβρουαρίου 2014.”

Αργύρης Χιόνης, Η φωνή της σιωπής, Ποιήματα 1966-2000

dtbok220314

Το βιβλίο αυτό είναι συγκεντρωτική έκδοση των ποιητικών συλλογών του Αργύρη Χιόνη “Απόπειρες φωτός” (1966), “Σχήματα απουσίας” (1973), “Μεταμορφώσεις” (1974), “Τύποι ήλων” (1978), “Λεκτικά τοπία” (1983), “Σαν τον τυφλό μπροστά στον καθρέφτη” (1986), “Εσωτικά τοπία” (1991), “Ο ακίνητος δρομέας” (1996), “Ιδεογράμματα” (1997) και “Τότε που η σιωπή τραγούδησε” (2000) και μας έρχεται από τις Εκδόσεις Νεφέλη.


Για τον ποιητή και μοναχικό δρομέα της ζωής Αργύρη Χιόνη, εμείς δεν έχουμε να πούμε τίποτα. Ας αφήσουμε να μιλήσει ο ίδιος: “Αν και είμαι μόλις 63 ετών και έχω εκτίσει μόνο 40 χρόνια ποίησης, αποφάσισα να προβώ στη συγκεντρωτική αυτή έκδοση των ποιημάτων μου, φοβούμενος ότι, επειδή οι Θεοί αγαπούν τους νέους, δεν θα έχω τον απαιτούμενο χρόνο για να δώσω στη δουλειά μου τη μορφή που θα έπρεπε να έχει, πριν παραδοθεί στην αιωνιότητα. Αν δεν το κάνω αυτό εγώ, θα το κάνει, ίσως, κάποιος συμπαθής τυμβωρύχος (βλέπε φιλόλογος), όταν δεν θα ‘μαι πια εδώ και δεν θα μπορώ να του τραβήξω το αφτί για τις τυχόν αυθαίρετες (τι άλλο θα μπορούσαν να είναι;) αναπαλαιώσεις. Στον τόμο αυτόν («Η φωνή της σιωπής», εκδόσεις Νεφέλη 2006) περιλαμβάνονται οι δέκα από τις ένδεκα ποιητικές συλλογές μου που έχουν εκδοθεί μέχρι σήμερα. Η ενδέκατη («Στο υπόγειο», εκδόσεις Νεφέλη 2004) δεν συμπεριελήφθη για δύο λόγους που, στην ουσία, συνιστούν έναν και μοναδικόν: θεωρώ ότι το βιβλίο αυτό προοιωνίζεται μια νέα στροφή στη δουλειά μου και, συνεπώς, το κρατώ ως μαγιά για την επόμενη συγκεντρωτική έκδοση, εφόσον, βέβαια, υπάρξει συνέχεια ζωής και έργου. Στις σελίδες της συλλογής «Οντα και μη όντα» (εκδόσεις Γαβριηλίδης 2006) αναμιγνύονται όλα σχεδόν τα είδη του λόγου, καταργώντας τα μεταξύ τους όρια. Το παραμύθι σμίγει με το δοκίμιο, το δοκίμιο με την ποίηση, η ποίηση με τη φυσική ιστορία…

Continue reading →

Το θέμα της ενιαίας τιμής του βιβλίου από την πλευρά των εργαζομένων

ΣΥΒΧΑ-11-300x235

Ανακοίνωση του Συλλόγου Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου Αττικής

Με αφορμή τη συζήτηση που έχει προκύψει στο χώρο του βιβλίου για το θέμα της επαπειλούμενης κατάργησης της ενιαίας τιμής των νέων σε κυκλοφορία βιβλίων, που προβλέπει η λεγόμενη «εργαλειοθήκη» του ΟΟΣΑ για την άρση των περιορισμών σε διάφορα προϊόντα και επαγγέλματα, ο Σύλλογος Υπαλλήλων Βιβλίου – Χάρτου Αττικής εκφράζει την αντίθεσή του στο σύνολο των μέτρων αλλά και στη λογική από την οποία εκπορεύονται.

Την ώρα που οι εργοδότες φέρνουν στην επιφάνεια επιλεκτικά το θέμα της ενιαίας τιμής των νέων σε κυκλοφορία βιβλίων εμείς ως σωματείο και ως εργαζόμενοι είμαστε ενάντια στο σύνολο των μέτρων της «εργαλειοθήκης» για το γάλα, τα φάρμακα, την κατάργηση των «εισφορών υπέρ τρίτων» (που αποτελούν πηγή εσόδων για ασφαλιστικά ταμεία και για τους ΟΤΑ), αλλά και την «οριζόντια» κατάργηση της κυριακάτικης αργίας στο λιανεμπόριο που λεηλατούν τις ζωές μας. Τα μέτρα αυτά, που προωθούνται με τη συναίνεση της συγκυβέρνησης ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, της τρόικας και της ΕΕ, έρχονται ως συνέχεια και συμπλήρωμα της αντιλαϊκής πολιτικής που εφαρμόζεται τα τελευταία χρόνια, με αφορμή την κρίση. Στόχος των μέτρων είναι η ολοκληρωτική ισοπέδωση κάθε έννοιας εργατικού και κοινωνικού δικαιώματος, η πλήρης κυριαρχία του «κέρδους» και της «αγοράς» σε κάθε πτυχή της ζωής μας, η ενίσχυση της θέσης των μονοπωλιακών επιχειρηματικών ομίλων.

Continue reading →

Σπύρος Μαρούλης, Ήμουν ένα σύννεφο

1966778_663880497001674_984001394_n

Ήμουν ένα σύννεφο
που πάντα νόμιζε ότι χρωστά ένα ποίημα
Ήμουν ένα σύννεφο, γκρι σαν το σπίτι μου,
που οδηγούσε τα πουλιά, στην αποστολή τους
προς το θλιμμένο ηλιοβασίλεμα.
Ήμουν ένα σύννεφο,
που από σεμνότητα δεν έχανε τα λουλούδια,
και τα άφηνε να καυχιόνται ότι στιγμιαία
συνέλαβαν τη σκιά μου.
Ήμουν ένα σύννεφο,
η συνοδεία αναψυχής στο αεράκι
και η παρηγοριά στη στεναχώρια του ουράνιου τόξου
που με τρυπούσε…
Και μια μέρα με Χάσμα,
ήρθε αγγελιοφόρος το φθινόπωρο
σηκώνοντας περίτεχνα, μαζί με τα φύλλα,
κι ένα στυλό
που τρύπησε την καρδιά μου.
Και μου είπε
ότι ήρθε να εκπληρώσει το Χειμώνα μου…
Ζωγράφισα ένα ήπιο μειδίαμα στο πρόσωπό μου
-στη πραγματικότητα ήθελα να ξεχάσω
πώς είναι να γελώ.-
Ναι…
Από τότε
κάθε στιγμή αισθάνομαι ένα συννεφιασμένο ποίημα
που θέλει να ξεχάσει να χαμογελά.

Μάρκος Μέσκος, Περιγραφή

Το Βραβείο Ποίησης (Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας 2013) απονεμήθηκε κατά πλειοψηφία στον Μάρκο Μέσκο για το έργο του με τίτλο «Τα λύτρα», εκδόσεις Γαβριηλίδης (2012), από όπου και το μικρό ποιητικό δείγμα που ακολουθεί.

20120324143205

Τώρα μετράει τό βιός του
πόσα χαράματα πόσες αφιλόξενες νύχτες πόση ξενιτιά
και πόση αντίδωρη αγάπη
χάθηκε στη ζωή του.

*Το Κόσκινο είχε δημοσιεύσει το Σεπτέμβρη του 2012 τρία ποιήματα απο τη συλλογή “Τα Λύτρα” του Μάρκου Μέσκου, που βρίσκονται εδώ: https://tokoskino.wordpress.com/2012/09/09/%CE%BC%CE%AC%CF%81%CE%BA%CE%BF%CF%82-%CE%BC%CE%AD%CF%83%CE%BA%CE%BF%CF%82-%CF%84%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1/

98cfd288-d934-4f0f-97cf-4c2ffe4586db

Χρήστος Αρμάντο Γκέζος, Τα παιδιά του χρόνου

Ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος απέσπασε Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Συγγραφέα κατά πλειοψηφία στα Κρατικά Βραβεία Λογοτεχνίας για το 2013 για το έργο του με τίτλο «Ανεκπλήρωτοι φόβοι», εκδόσεις Πολύτροπον.

1798617_539038436210941_1758180951_n

Είμαστε όλοι μας παιδιά του χρόνου.
Αυτός μας θρέφει,
αυτός μας σκεπάζει με σύννεφα το βράδυ,
σ’ αυτόν λέμε τα μυστικά,
τα όνειρά μας,
και μας φιλά στο μέτωπο, χαμογελά,
λέει:
όλα θα γίνουν, θα σας γεμίσω δώρα,
θα σας πάρω αγάπες και φωτιές,

ύστερα μας φορτώνει στους ώμους του
και τρέχει για τον ήλιο.

Κοιμόμαστε στο ίδιο κρεβάτι,
μέσα στην αγκαλιά, πάνω στο στήθος του
γελάμε.
Ξεχνάμε
πως ο χρόνος τρώει τα παιδιά του.

*Ο Χρήστος Αρμάντο Γκέζος γεννήθηκε στη Χειμάρρα της Βορείου Ηπείρου το 1988 και είναι απόφοιτος της Σχολής Αγρονόμων Τοπογράφων Μηχανικών του ΕΜΠ. Ποιήματα και πεζά του έχουν διακριθεί σε πανελλήνιους διαγωνισμούς και έχουν δημοσιευθεί στον τύπο και στο διαδίκτυο. Η ποιητική συλογή “Ανεκπλήρωτοι Φόβοι¨-απ’ όπου και το ποίημα της ανάρτησης- είναι το πρώτο του βιβλίο (εκδ. Πολύτροπον).

Γιώργος B. Μακρής, Εμείς

DSC06273GIORGOS-MAKRIS-autobiogr-BLOG

Εμείς
που δε μας κούρασε να λέμε ολοένα
και τι θα γίνει αύριο
και τι έγινε χτες
που δε μας έγινε ακόμα βαρετό
ν’ αθροίζουμε ολοένα τις μέρες μας
και να ‘ναι πάντα πενιχρό το άθροισμα
σαν το συμπέρασμα που βγαίνει από τις συμβουλές˙
που θεσπίσαμε πια νόμους από πάνω μας
κι έχουμε πια τα μικρά μας έθιμα
πόσο ποτέ μας δε θ’ ανοίγαμε πανιά
πόσο δε θα λιμάραμε συρματένια κιγκλιδώματα
αν μας δινόταν ευκαιρία.
Είμαστε πια ένας μικρός λαός
ο πιο μικρός λαός…
Δε ζητάμε άλλα δικαιώματα
γιατί ξεχάσαμε πια το χειρισμό τους.
Δε ζητάμε πιο πολλή επιείκεια
γιατί δεν ξέρουμε καλά τον εαυτό μας.

1942

Ζήσης Δ. Αϊναλής, Από τη “Μυθολογία”

images

Κρέμασα έναν ήλιο στο κεφάλι μου
κι έγινα ήλιος
έστρεψα προς τα ένδον το βλέμμα φωτιά
κι έγινα θάνατος

Μες τα φεγγάρια διασπαθίστηκα
νύχτα
κι ιδού γυμνός αλώνω σελήνης λαγόνες
τη μήτρα

Χώμα κορμί πληγή και συντριβάνι σπέρμα

Πόθος
φυσά στο κατώφλι της ήβης φεγγάρια

Άρχοντας αιρετός του σκότους
μόνος

Είδα τη γη γυάλινη
να σπάει στα χέρια μου
το κεφάλι μου
…………………………

*Από τη συλλογή “Μυθολογία”, εκδ. Πανοπτικόν, 2013.