Μαρία Κεΐσογλου


, Καταιγίδες




Καταιγίδες
χαρακώνουν τα νερά της θάλασσας

και αλλάζουν το χρώμα της.
Τη μαστιγώνουν και την αλλάζουν.

Ας μπορούσε μια φορά

να μας δώσει μόνη της τη χαρά

των εκπληκτικών αλλαγών της

χωρίς να τις προκαλέσουν άνεμοι,

σύννεφα και καταιγίδες.

Ας μπορούσα κι΄εγώ να σ΄ απαρνηθώ

για τα μάτια του κόσμου..!




*Η Μαρία Κεΐσογλου ζει κι εργάζεται στην Αθήνα.




Στάθης Κομνηνός


, Δερματοφίλητη απορία



Του Γιάννη Τσουκαλά




Κάτι πιο Θάλασσα πλάθεται

Πιo Κύμα κάτι ροχθώντας γίνεται



(Ωτακουστής καημός
            
στα μαύρα σεντόνια του άφωνου 
                    
μαρτυρεί)

Κάτι που πριν τη χαραυγή                 

Στα αλμυρά χνώτα 

Και στα 

μελτέμια του 
                   
ως ανθέμιο
                                              
μάς έχει βυθίσει.



Να είναι 

Πιo Άλτης το χώμα 



Πιo Ουρανός υπόγειος 



Και άνθη πιo  





                              

Ο ρόλος μας παίζει κάτι άλλο 
                
Από κείνο που η δεινή υποκριτική μας εκτελεί




*Ο Στάθης Κομνηνός έχει εκδώσει την ποιητική συλλογή Τριάς εξαπατήσεων (Δόμος 2009). Ζει κι εργάζεται στην Αθήνα.




Βαρβάρα Κώνστα, 


Βρόχη




Απελπισμένα προσπαθώ

να αδράξω το φως,

να διαλύσω τις σκιές,

να στεγνώσω τα δάκρυα.



Πόνεσα, πονώ και θα πονέσω ξανά.

Τίποτα πιο προβλέψιμο,

τίποτα πιο αναμενόμενο.

Ζωής δεδομένο ο πόνος.



Χάρηκα, χαίρομαι και θα χαρώ ξανά.

Τίποτα πιο απροσδόκητο,

τίποτα πιο ανέλπιστο.

Ζωής έκβαση το απροσδόκητο.



Βροχή! Βροχή, τώρα θα κάνω το Σύννεφo!

Μου κρύβει τον Ήλιο!

Βροχή! Βροχή, τώρα θα κάνω τα πάντα!

Όλα μαράθηκαν!



Βροχή… νερό… μύρο!

Βροχή… νερό… φίλτρο ερωτικό!

Να εξαγνισθεί η καμένη γη!

Να βγάλει επιτέλους άνθη!

*


Η Βαρβάρα Κώνστα ζει κι εργάζεται στη Θεσσαλονίκη.

**Από το Vakxikon.gr

Woodsmoke
by Todd Turner

Black Pepper Publishing, 2014

The poetry in Todd Turner’s debut collection Woodsmoke explores topographies of land and memory. Comparable to the approach of Australian poets such as Philip Hodgins and Brendan Ryan, many of Turner’s poems explore human interactions with rural landscapes. Turner’s biographical note indicates that his ‘parents were from farming families in the town of Koorawatha, situated on the Western Plains of New South Wales’ (v). Like Hodgins and Ryan, Turner is unafraid to include autobiographical references within many of his poems.

The collection opens with ‘Shelling Peas’, a poem that may be read metapoetically for the way it details the poetic qualities of the quotidian. The speaking ‘I’ in the poem, presumably Turner, refers to a childhood memory of shelling peas, a monotonous task the poet ‘hardly tired of…just eased into a certain / order, felt a kind of rhythm at hand’ (1). This ‘rhythm at hand’ puns on the crafting of poetry and also emphasises the cadences of domestic labour, the obligatory cycles that can inform our imagination.

Continue reading →

Έργο του Toronn

Διαφορετικές οι γωνίες λήψης
Σταθερό το πλάνο
Δυο μικροί ερωδιοί
Στη μέση των ματιών σου
Τόσα χρόνια αντιστέκονται

Ερωτεύονται τη συνέχεια
Το μόνο κάδρο της αιωνιότητας

The shooting angles are different
The plan is stable
Two small herons
In the middle of your eyes
So many years resisting

Fall in love with continuity
The only frame of eternity

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το ιστολόγιο της ποιήτριας στη διεύθυνση http://purplestigmes.blogspot.gr/ Μετάφραση: Δημήτρης Τρωαδίτης / Translation: Dimitris Troaditis.

άνεμοι
καυσαερίων
και το αίμα των αναπνοών,
κοκκινίζει τη γη,

αγαθοί,
με σκιές θηρίων,
μας κυνηγούν

και οι λέξεις,
ήσσονος σημασίας,
γυμνές στη κόψη:
στο προπύργιο του φόβου,
με στόματα
βουβά,
τη ζωή ανακυκλώνουν,

και τα φέρετρα,
στενά

και οι αφίσες,
μαντίλια αποχαιρετισμών,
στους πεταμένους
δρόμους,
τους χρόνους διηγούνται
των άψυχων ψυχών,

περπατούν
τα μάτια μου,
λερωμένα σε αναμνήσεις,
με δάκρυα,
σταματημένα από εφήμερες αγάπες,

ψηλαφώ
τα μηνύματα:
ένορκοι με σπρέι,
θεούς ζωγραφίζουν:

τους βλέπω,
αδημονούν

και κρύβομαι στο φόντο,
πλανόδιος,
σε δωμάτια με άρρωστες πόρτες,
μιλώ με τη σιωπή
των ξεναγών,
και τις κλωστές κοντράρω,
που με κρατούν
ζωντανό

AlexMil 8-5-2014

Τα λόγια μου φύλαξε για πάντα σαν γεύση δυστυχίας και καπνού,
Για την πίσσα της κυκλικής υπομονής, για το έντιμο κατράμι της δουλειάς . . .
Σα το νερό των πηγαδιών του Νόβγκοροντ που πρέπει να ‘ναι μαύρο και γλυφό,
Ώστε τα Χριστούγεννα να καθρεφτίζονται οι επτά θαλασσοπόροι τ’ αστεριού.

Και για τον πατέρα μου, τον φίλο μου και τον βοηθό μου τον τραχύ,
Εγώ – ο νόθος αδελφός, ο απόκληρος της οικογένειας του λαού –
Υπόσχομαι να φτιάξω τέτοιες πυκνές ξυλωσιές,
Ώστε σ’ αυτές, οι βρωμοτάταροι τους πρίγκιπες να κρεμούν.

Μόνο να μ’ αγαπήσουνε τούτα τα βρωμερά ικριώματα,
Όπως, στοχεύοντας τον θάνατο, οι πόλεις τα μπήγουνε στους κήπους –
Εγώ γι’ αυτό, όλη μου τη ζωή θα ζήσω, φορώντας την πράσινη πουκαμίσα
Και για τον απαγχονισμό του Πέτρου στο δάσος τσεκούρι να βρω.

3 Μαΐου 1931

*Μετάφραση από τα ρωσικά Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης ©
Πηγή: samizdat project

Μετάφραση: Νίκος Βουτυρόπουλος

Τα ποιήματα του Φραντς Κάφκα, που παρουσιάζονται εδώ, προέρχονται από την επιστολογραφία και τις ημερολογιακές σημειώσεις του Φραντς Κάφκα. Η κατανομή του υλικού έγινε σε δυο άξονες: χρονολογικά και ειδολογικά, δηλαδή με βάση την ημερομηνία συγγραφής και την πηγή προέλευσης. Με τον όρο επιστολογραφία δεν εννοούνται αυστηρά και μόνο τα γράμματά του, αλλά περιλαμβάνονται ακόμη: γράμματα που δεν έστειλε – όπως την Επιστολή προς τον πατέρα – καρτ ποστάλ, αφιερώσεις σε βιβλία, τηλεγραφήματα κ.ά. Οσον αφορά τα ημερολόγια, από το 1917 και μετά, όταν η υγεία του χειροτερεύει, έχει διαπιστωθεί μια αλλαγή στο περιεχόμενο των σημειώσεών του. Από τη μια γίνεται πιο κρυπτικός και μετριάζει το ατέρμονο παράπονό του, γράφοντας αφορισμούς και φιλοσοφώντας, από την άλλη τα «σκόρπια κείμενα» εκείνης της περιόδου τα βρίσκουμε όχι μόνο σε σχολικά τετράδια, αλλά σε άδετα φύλλα, σε μπλοκ και σε όποια άλλη χαρτική ύλη έβρισκε πρόχειρη.

Η αλληλογραφία του Κάφκα περιλαμβάνει γύρω στις 1.500 επιστολές, οι περισσότερες ήδη γνωστές εξαιτίας της φροντίδας του Μαξ Μπροντ να συγκεντρώσει κάθε γραπτό κατάλοιπο του φίλου του. Η πρώτη έκδοση των επιστολών του έγινε το 1937, στον τόμο TagebücherundBriefe, ενώ μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ακολούθησαν εκδόσεις και άλλων, οι οποίες βρίθουν από ποιητικές συλλήψεις, κάτι που διαπιστώνεται αντίστοιχα και στα ημερολόγιά του. Αυτό ακριβώς συνιστά και τη μέγιστη δυσκολία στην παρούσα μεταφραστική προσπάθεια […] Οπως τα διηγήματα και τα μυθιστορήματά του, αντίστοιχα και τα ποιήματά του παραμένουν ανοιχτά και ανεξιχνίαστα, προκαλώντας μια ακραία αίσθηση αποξένωσης που συνορεύει με τον τρόμο.

Continue reading →