Η Δήμητρα δεν είναι πια εδώ – Εις μνήμην

karafy1

Καλές μου φίλες, καλοί μου φίλοι, ανέθεσα στον σύντροφό μου Χάρη Μελιτά,
μια δυσάρεστη αποστολή. Να σας αναγγείλει ότι από τις 8 το βράδυ μιας βροχερής μέρας του Ιούνη δεν βρίσκομαι πια κοντά σας.
Άφησα την τελευταία μου ανάσα σε νοσοκομείο των Αθηνών. Ελπίζω ο Χάρης να αναρτά ποιήματά μου στο δικό του τοίχο από δω και στο εξής. Γι’ απόψε το ποίημα ΕΠΙΠΕΔΗ, αφιερωμένο στον ίδιο.
Να είστε όλοι καλά και να με θυμάστε…

ΕΠΙΠΕΔΗ
Επίπεδη.
Ροζ πέταλο κρυμμένο στις σελίδες πολύτιμου βιβλίου
του βιβλίου μας
που προδίνεται από ελαφρότατο άρωμα
το άρωμά μας.
Ροζ πινελιά στο μάγουλο, στο στήθος, στο λαιμό σου.
Διακριτικό τατού στο αριστερό σου μπράτσο
από τη μέσα μεριά
ξυπνώ τις Κυριακές στο πλάι σου
και βρίσκομαι. Επίπεδη.
Μωβ πέταλο φυλαγμένο στις σελίδες του βιβλίου μας.
Όταν το άρωμα θα έχει ξεθυμάνει
όταν η ροζ πινελιά θα έχει σχεδόν σβήσει
όταν το μικρό τατού θα έχει ξεθωριάσει
όταν πια δεν θα βρίσκομαι στο πλάι σου
θα με θυμάσαι.

*Από τη συλλογή μου ”Στο βάθος κήπος”, εκδ. Αρκαδικός Κήρυκας 2011.

Continue reading →

Νεκταρία Μαραγιάννη, Ανέκφραστα χαμόγελα

εκπα

(Με αφορμή την υπουργική απόφαση περί διαθεσιμότητας των διοικητικών υπαλλήλων των Πανεπιστημίων και τις ολέθριες συνέπειες της εφαρμογής αυτού του μέτρου, «ακρωτηριάζοντας» το σύμβολο της Δημόσιας Δωρεάν Ανώτατης Παιδείας της χώρας)

το μαύρο πανί καλύπτει τη λάμψη της παιδείας
που αιμορραγεί κατά το διάβα της στο χωροχρόνο της εξόντωσης

οι πληγές επουλώνονται από μικρά χεράκια,
μα τα χεράκια μεγαλώνουν και φεύγουν
και φορούν τα γυαλιά της αιωνιότητας
βρίσκοντας καταφύγιο στις σελίδες τους..

οι πληγές ανοίγουν κι αυτή ματώνει ξανά
χύνεται στους δρόμους
για να την πατήσει το τανκ που προπορεύεται

…τη διαλύει,
όπως διέλυσε όσα χτίστηκαν κάτω από τα σεντόνια όλων μας
όλα αυτά τα χρόνια
που η λάμψη ήταν ακόμη άφατη

τώρα πια, φημολογείται πως το τανκ δεν υποχωρεί,
εν αντιθέσει, προχωρά πιο γρήγορα ένεκα του καυσίμου
μιας -δήθεν- αναπόφευκτης αναγκαιότητας

πλέον οι “σελίδες” κατέβηκαν στη γη,
προσπαθούν με τα άγουρα μικρά χεράκια να σηκώσουν το πανί,
δε μπορούν, αδυνατούν∙
(το) σάβανο ασήκωτο
με χαμόγελα θανάτου

Νέττα, 9/10/2013

Γιώργος Β. Μακρής, Άλλοτε

ΜΑΚΡΗΣ+ΓΙΩΡΓΟΣ+Β+2.JPG

Άλλοτε
κι ας ήταν τ’ όνειρο πικρό
σαν το σπασμένο γέλιο στον κήπο
και σαν το κυνηγητό των άγριων παιδιών
και σαν την πρόσοψη που χάνεται
γλιστράει και δεν έχεις πού να κρατηθείς.
 
Θα ήθελα να ζήσω τη ζωή για τη ζωή
άλλοτε
στην ίδια νύχτα με το φεγγάρι και με τη λεμονάδα
κι ας ήταν τα φώτα πικρά
σαν τα κόκκινα σκουλαρίκια σου όταν φεύγεις
ή όταν φεύγω.
 
Θα ήθελα νά πεθάνω το θάνατο για το θάνατο
άλλοτε
φωνάζοντας τα μαύρα κύματα και χτυπώντας τη σημαία
κι ας ήταν το σκοτάδι πικρό σαν τσάι
και σαν σπασμένη λόγχη
σαν μάσκα αδειανή και σαν πνιγμένο πουλί.
 
Τώρα
τη νύχτα αυτή δεν μπορώ να μιλήσω
για επιθυμίες.
Όταν κοιμάμαι ιδρώνω και βλέπω να περνάει
μια σεβαστή κυρία κρατώντας ένα πηρούνι
έναν εσταυρωμένο, ένα μανιτάρι και λέει:
«Εγώ ειμί», και γελάει για να φοβηθώ.
Τη νύxτα αυτή περπατάω με το στόμα ανοιχτό.
 
 Ο θάνατος στην κάθε ώρα της ζωής
και συ στην κάθε ώρα του θανάτου.
Αχ! κάποια μέρα θά ’ρθει που τα κόκκινα σκουλαρίκια
ποτισμένα στα άνοστα φώτα που ρουφάν το άνοστο σκοτάδι
θά ’ναι για μένα άνοστα άνοστα άνοστα
σαν το τίποτα…

[1944;]

*Από το βιβλίο: «Γραπτά Γιώργου Β. Μακρή», Βιβλιοπωλείον της Εστίας, Αθήνα 1986, σελ. 93-94.
**Το ποίημα και η φωτογραφία της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από το Αλωνάκι της Ποίησης στη διεύθυνση http://alonakitispoiisis.blogspot.com

Αλέξης Αντωνόπουλος, Η θυμωμένη γυναίκα

283640_489367807756355_805734276_n%CE%9F

Μια γυναίκα σπρώχνει ένα μικρό παιδί.
Πριν το παιδί προλάβει να καταλάβει,
η γυναίκα το αγκαλιάζει·
ίσως τώρα οι σφαίρες να μη φτάσουν το κορμί του.

Όμως τα κορμιά τους είναι σαν τις καρδιές τους
και οι σφαίρες και τα χέρια πίσω από τις σφαίρες
δεν ακούνε την ποίηση
και ενώ η γυναίκα κοιτάζει το παιδί
και το παιδί κοιτάζει τη γυναίκα

ενώ όλα τελειώνουν
η γυναίκα είναι θυμωμένη.

Νομίζει ότι απέτυχε,
αλλά δεν απέτυχε.

Το παιδί πεθαίνει σε μια αγκαλιά.

*Για περισσότερα ποιήματα και κείμενα του συγγραφέα επισκεφθεότε την ιστοσελίδα του στο http://www.alexantonopoulos.com

Τέσσερις ποιητες δημοσιεύουν στο www.vakxikon.gr

10320406_1456033141302261_4961859238346940443_n

Ντέμης Κωνσταντινίδης, 


One click away




Πόσο κάνουν μια καριέρα

Και δυο εύηχα πτυχία;

Πόσο κάνει η επιτυχία;



Πόσο κάνουν οι  αναγνώστες

Του καινούργιου σου βιβλίου;

Πόσο η ευγνωμοσύνη

Του φιλόπτωχου ταμείου;



Πόσο κάνει η βενζίνη

Της ferrari που οδηγείς;

Πόσο η αγορασμένη πόρνη

Και εκπάγλου καλλονής;




*Ο Ντέμης Κωνσταντινίδης έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές Διαθέσεις (University Studio Press 2009), Ιχθύων λόγος (University Studio Press 2011), Κι όμως, γελούν καλύτερα οι τζίτζικες (University Studio Press 2013). Ζει κι εργάζεται στη Θεσσαλονίκη.




Λουκάς Λιάκος


, Ένιωσα




Ένιωσα μια παγωμένη νύχτα

το αποτύπωμά σου

μια υπόσχεση

πάνω σε βαριά χείλη

άκουσα τη προφορά σου

διάφανη σα νεογέννητο
ύ
ύπαρξη

μέσα σε μπουκάλι

είχα πάψει πια

να σε εξοντώνω

είχα πάψει

Ένιωσα.




*Ο Λουκάς Λιάκος έχει εκδώσει την ποιητική συλλογή Στο δεύτερο κόσμο η μοίρα (Ενδυμίων 2011). Ζει κι εργάζεται στη Λειβαδιά.




Χρήστος Ντικμπασάνης, 


Ελευθέρωσα τον εαυτό μου

Τον εαυτό μου είχα ρίξει σε μαύρη τρύπα

Χρόνια κεριά έσβηνε

Η ζωή κυλούσε σα ρολόι

κι αυτός έμαθε ν’ αγαπά και να χάνεται

Με την υγρασία των ματιών του

να ξυπνά το σκοτάδι

διώχνοντας των μεταλλαγμένων

μορφών τα βήματα

Έμαθε να νιώθει την ανακούφιση

μέσα στην κοσμική νύχτα του πόνου

Έμαθε να ζει λεύτερος




*Ο Χρήστος Ντικμπασάνης έχει εκδώσει τα βιβλία (ποιητικές συλλογές, μυθιστορήματα, διηγήματα, δοκίμια, μελέτες): Ο Υπομνήμων (ποίηση 1984), Απόδραση στην πολιτεία του ανθρώπου (δοκίμιο, Σφακιανάκης 1986), Θρύψαλα από πράσινο γαλαξία (ποίηση, Πύρινος κόσμος 1991), Συναυλία στην άκρη της νύχτας (ποίηση, Μπίμπης 1994), Οφιολατρεία (μελέτη, Αρχέτυπο 2002), Ηθοκυβερνητική (δοκίμιο, Ερωδιός 2003), Απόκρυφος Αδάμ (δοκίμιο, Ερωδιός 2005), Τέρατα και δράκοι (μελέτη, Άγνωστο 2011), Η αποστροφή και το προσκύνημα (ποίηση, Συμπαντικές Διαδρομές 2011), Ζώα – θεοί, ζώα ιερά (μελέτη, Ερωδιός 2012).




Λαμπριάνα Οικονόμου


, Από το φινιστρίνι




Φαίνονται τα λευκά κατάρτια των ιστιοφόρων

ο φάρος που ανάβει.

Πράσινος



Οι υπερήλικες επιβάτες ενθουσιώδεις

«καλή διαμονή», «καλές γιορτές», «να γυρίσετε γρήγορα».

Οι λοιποί απολαμβάνουμε το λιγοστό φως 

κρύβοντας τα νυστέρια μας, στον πάτο της βαλίτσας.

*


Η Λαμπριάνα Οικονόμου ζει κι εργάζεται στη Χίο.

*Αναδημοσίευση από το http://www.vakxikon.gr

Μ. Αναγνωστάκης: Η απέριττη υπαρξιακή διάσταση της ποίησης

154210-manolis_anagnostakis

Του Δ. Χλωπτσιούδη

Ο Μανόλης Αναγνωστάκης θεωρείται ως η πλέον εμβληματική φυσιογνωμία της ποιητικής αριστεράς και ένας από τους σημαντικότερους μεταπολεμικούς ποιητές. Άφησε πίσω του λίγα ποιήματα και λιγοστά κείμενα. Του Δήμου Χλωπτσιούδη

Αν και η καλλιτεχνική του σιωπή ήρθε εκούσια πολύ νωρίς, πριν ακόμα προλάβει να ακολουθήσει φθίνουσα πορεία, κυριάρχησε στη συνείδηση της γενιάς του και κατάφερε όσο λίγοι να εκφράσουν τον σύγχρονό τους κόσμο.

Η αμεσότητά του, η κοινή εμπειρική διάσταση των στίχων του, η ευστοχία στη διατύπωση και η απέριττη γραφή του βοήθησαν στην εποχή του να αναγνωρίσει το δικό της τέκνο. Ήταν ο ποιητής της μελαγχολίας που εξέφρασε ολόκληρες γενιές. Ποιητής της μοναξιάς, ένα νέο για ένα νέο είδος μοναξιάς, τη συλλογική μοναξιά, τη “φοβερή ερημία του πλήθους”. Είναι η απόσταση από τα κέντρα εξουσίας. Ένα βαθύ -και τόσο επίκαιρο- πολιτικό μήνυμα, που αποδόθηκε τόσο δημιουργικά, με έναν ιδιότυπο λυρισμό χωρίς να υποκύπτει το ποιητικό στο πολιτικό. Η κοινωνική απογοήτευση βρίσκεται ακόμη στη ρομαντική της περίοδο.

Αυτό που διακρίνει τον Αναγνωστάκη από άλλους ποιητές είναι ότι κατάφερε συνθέτοντας -υπό την υψηλή αισθητική του αντίληψη- να εμφιλοχωρήσουν στοιχεία της πολιτικής του συνείδησης χωρίς αυτό να καταλήξει ποιητική ρητορεία. Ο ίδιος, άλλωστε, δήλωνε ότι «ο λογοτέχνης δεν έχει, ή δεν πρέπει να έχει, καμιά δέσμευση ή υποχρέωση ή οφειλή. Καμιά οδηγητική αρχή δεν μπορεί να επηρεάσει γόνιμα τη δημιουργική δουλειά. Αρνούμαστε την ταύτιση ιδεολογίας και έργου τέχνης». Απελευθερωμένος από την ποιητική ρητορεία παραδόθηκε στο λογοτεχνικό ακτιβισμό με οδηγό την κοινωνική του ευαισθησία, αλλά ξεπερνώντας τις δυσλειτουργίες που η σύζευξη αυτή γεννούσε. Αρνήθηκε τον τίτλο του “ποιητή της Αριστεράς” και απέφυγε το έπος και το θρήνο προς όφελος των υπαρξιακών κοινωνικών αγωνιών και του λυρισμού.

Continue reading →

Νανά Τ., το μαύρο, νύχτα

10390424_10152457471904483_2326040899984582156_n

[ … ]

το μαύρο, νύχτα
και φιλί που δεν μου ’δωσες˙

… το γαλάζιο, πουλί σπάνιο
και το κόκκινο, από μακριά.

[ … ]

(Όλο το ποίημα, διαβασμένο σε 1 λεπτό και 26 δεύτερα)
Χρώματα: http://soundcloud.com/nana-t/colours-poem

Κατερίνα Γώγου, Εγώ, η Κατερίνα…

Εγώ, η Κατερίνα…
Κόρη του πατέρα μου Θάνατου – Ουρανού…
Και της γυναίκας του, μητέρας μου Ζωής – Γης…
Λιπόταχτη, ομογάλακτη αδελφή, της αδελφής μου Σελήνης…
Και με άνομο ζωοποιό έρωτα για τον υπέρλαμπρο αδελφό μου Ήλιο…
Χωρίς φόβο, γράφω αυτά…
Γιατί τον πατέρα μου Θάνατο, πιο πολύ από τη μητέρα μου ζωή
αγάπησα…
Και εκ φύσεως αιρετική, τη λογική αντέστρεψα…
Και με πίστη βαθιά πίστεψα, πως από τον πατέρα μου Θάνατο – Ουρανό αρχίζει
η Ζωή…
Και πως τελειώνοντας, τότε μόνο θ’ αρχίσω…
Γι’ αυτό ο πατέρας μου, το πέρασμα με τους
εφτά αγγέλους της μέρας και τους εφτά αγγέλους της νύχτας μου έδειξε…
Πως από την ερημιά του πλήθους να βγαίνω…
Και στον ουρανό ξανά κάνοντας κίνηση κυκλικά ανοδικά πάντα να μπαίνω…
Εγώ, η Κατερίνα…
Χωρίς ιδιοτέλεια γράφω αυτά…
Έτσι τη δοκιμασία της δόξας και της ταπείνωσης τα λιμνάζοντα νερά πέρασα…
Χωρίς να μ’΄ακουμπήσουνε, χωρίς να τ’ ακουμπήσω…

*Από τη συλλογή “Νόστος”.

10256986_331126253709383_748798970154088517_n

Poetry@fedsquare – Saturday, 21 June 2014- Featuring Western Union Writers

10422241_10204179059060012_736715564870633488_n

Poetry@fedsquare – Saturday, 21 June 2014 – 2-4pm

The Atrium Federation Square, Melbourne

Featuring Western Union Writers

Dear fellow poets and poetry lovers.
We are coming once again to our monthly appointment with you this time bringing WUW or Western Union Writers.

WUW have been meeting as a writing group in the western suburbs, mainly in Werribee for more than 25 years; one of the longest running groups with continuous members in Victoria, if not Australia. They have published several anthologies and have been featured in various reading events and literary festivals around Melbourne.

WUW’s aim is to support local writers and writing in the western suburbs, facilitate creative writing events and stimulate creative written and literary expression in the City of Wyndham community. Inclusive, they are a multicultural group, open to all fiction and non-fiction writers–poets, prose writers, novelists, historians, biographers, published, new and young writers.

Founders of the group, Kip Singh Chauli, Bronwen Hickman and Helen Cerne are still active as Secretary, Treasurer and Coordinator. Margaret Campbell facilitates the young writers group called Imagination Creation which continues to organise a writing competition for young writers throughout Australia and a published book with the winning entries annually.

We have the pleasure to feature three poets from WUW:

Helen Cerne, Margaret Campbell and Chris Ringrose

HELEN CERNE is a Melbourne writer whose stories and poems have appeared in Meanjin, Overland, The Age, the ABC, Hecate and other lit mags. A coordinator of Western Union Writers, a Werribee writers group, active in the local arts community and tutor at Victoria University, she has co-written and published a local history, a poetry collection Just Heart Work and a novel Those who Can’t. In 2007 she established Vanark Press for new local novelists. Her recent work explores women’s creativity, relationships and heterosexual artistic collaborations. Last year she completed a PhD writing a novel about Melbourne artists of 1940-50s

MARGARET CAMPBELL’s poetry and short stories have been published in literary magazines and newspapers in Australia and NZ. Her books include poetry, a young adult novel, a verse novel, a collection of stories and poetry and several oral histories including a volume of first person accounts recording migration to Werribee/Wyndham. She has won many writing awards and was a co-editor of Poetrix for its twenty years of publication.

CHRIS RINGROSE is a writer of fiction and poetry. He was born in East Yorkshire and is a graduate of the University of Cambridge. He has taught literature at Dalhousie University in Nova Scotia, and at Monash University in Melbourne. Chris has lived in Williamstown since 2012, and is a member of Western Union Writers. He was the winner of the “People’s Choice” competition at the Williamstown Literary Festival in 2013.

Open mic readers from WUW will include, Bronwen Hickman, Richard Dove, Bernadette Smallwoood, Bridh Hancock, Janet Howie, Angela Murnane and Jonathan Griffiths.

Poetry@fedsquare is coming to you the third Saturday of every month (except December and January) under the Federation Square and the auspices of Multicultural Arts Victoria.

Contact details
Dimitris Troaditis
poetryfedsquare@gmail.com
troaditisdimitris@gmail.com
http://www.facebook.com/PoetryAtFedSquare
http://twitter.com/poetryfedsquare

10369980_10204179059540024_6613313811288477986_n

10441275_10204179059700028_4171187442488108436_n