ΧΧΧΙ ΄
Ομορφη φύση
Μα … αλληλοτρώγεται.
Κορνίζα κενή.
XXXII
Του νταλκά ζητά
τραγούδια για ν’ ακούσει.
Μαζί του κι εγώ.
XXXIII
Φαίνεται καλός,
μα σαν μένει μόνος του
τροχίζει νύχια.
XXXIV
Αγαπά το γιο
η μάνα, μα πεθαίνει
για τον εραστή.
XXXV
Θαύμα η φύση,
είπε, μα τους ανθρώπους
βάζει χωριστά.
ακουμπώ σε τούτη την ξερολιθιά
μια νότα κλαίει μέσα μου
βιολί που γρατσουνάει παράτονα
καταμεσήμερο καλοκαιριού
δεν έχω άλλο στήριγμα
από αυτή την παράξενη μονωδία
άλλη μουσική δεν ξέρω
όταν ακούς ήχο μονότονο
καταμεσήμερο καλοκαιριού
να ξέρεις
είμαι εγώ που κλαίω
ανάμεσα στα άλλα τζιτζίκια
αυτού του πεύκου
δίπλα στην ξερολιθιά και τ’ αγριόχορτα
*Από τη συλλογή ‘Φυσικό αντίδοτο”, εκδ. Μανδραγόρας 2013.
Καληνύχτα, κι ίσως καλημέρα..
Κι ίσως μια διαφορετική αρχή,
κάπου στη μισοσκότεινη σκηνή, κάπου στο βεστιάριο της θλίψης σου…
Εκείνης της μοναδικής χαρμολύπης του χαμόγελού σου…
Καταχωνιασμένη και πάλι,
ανάμεσα σε φορέματα και ψεύτικα μαλλιά…
Καταχωνιαμσένη και πάλι,
ανάμεσα σε παρελθόν και σε μέλλον…
Δίχως απάντηση καμιά σε ερώτηση αιώνια…
Τρομαγμένη, μαζεμένη στη γωνία,
σαν μια γάτα που αναρωτιέται αν πρέπει να επιτεθεί…
Άγνοια κι απελπισία…
Φόβος και οικειότητα…
Έλξη και αμαρτία…
Λόγια μεγάλα, σημαντικά, ίσως και ψεύτικα…
Λόγια σαν μαστίγια στ’ αυτιά μας…
Επαγρύπνηση… και πόνος…
*Από τη συλλογή “Ό,τι μας στοιχειώνει”, εκδ. Νυχτερίδας http://www.nyxteridas.gr
Οι γνώσεις σου για την ποίηση της Ανατολικής Γερμανίας εξαντλούνται στον Μπέρτολτ Μπρεχτ; Αναρωτιέσαι αν υπάρχει ποίηση μετά τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό; Ο μόνος Μπάντερ που ξέρεις είναι αυτός της Μάινχοφ; Πιστεύεις ότι «Η μηχανή Άμλετ» είναι σίκουελ του «Άμλετ»; Αναρωτιέσαι πόσοι ποιητές χωράνε σ’ ένα αυτοκίνητο Trabant; Αν τα καίρια αυτά ερωτήματα σε ταλανίζουν σφόδρα, τότε υπάρχει λύση!
Το περιοδικό Τεφλόν και ο σύλλογος γραφέων και κηδεμόνων «Έριχ Χόνεκερ» σε προσκαλούν στην εκδήλωση:
«Όποιος πίστευε σε κάτι εκτελούνταν»: Η αυτόνομη ποίηση της Ανατολικής Γερμανίας (1979-1989)
την Παρασκευή 27 Ιουνίου, στις 8μμ, στην αυλή του Αρχείου 71, Καλλιδρομίου και Ζωσιμαδών, Εξάρχεια.
Στα τέλη της δεκαετίας του ’70, η τρίτη –και τελευταία– γενιά Ανατολικογερμανών ποιητών αρνήθηκαν το ηθικό και παιδαγωγικό καθήκον της τέχνης, το οποίο υπηρέτησαν οι δύο προηγούμενες γενιές, και απέρριψαν την ηθική της εργασίας, η οποία αποτελούσε έναν από τους βασικούς πυλώνες του σοσιαλιστικού οικοδομήματος. Έχοντας συνείδηση του γεγονότος ότι η εξουσία διαιωνίζεται και διασφαλίζει την κοινωνική ειρήνη κυριαρχώντας στο πεδίο της γλώσσας, ήρθαν σε ρήξη με τον κυρίαρχο λόγο υπονομεύοντας τους γλωσσικούς και συντακτικούς κανόνες του και προκρίνοντας τους λεκτικούς πειραματισμούς, την πολυσημία, την ειρωνεία και τους συνειρμούς.
Ενάντια στη λογοκρισία και την καταστολή, οι νεαροί ποιητές και ποιήτριες δημιούργησαν μαζί με εκατοντάδες άλλους καλλιτέχνες τη δική τους δημόσια σφαίρα και, πιο σημαντικά, τον δικό τους δημόσιο λόγο στα σύνορα του καθεστώτος και ενάντια σε αυτό.
Η εκδήλωση, μεταξύ άλλων, θα περιλαμβάνει ξεπεσμένα ερωτικά ποιήματα, κατεστραμμένα νεγκλιζέ, λένιν χέβι μέταλ, σώβρακα-μπακούνιν, ρώσικη ρουλέτα, ακέφαλα σκουλήκια της αυγής, βιομήχανους λαμόγια και καρπούζια με τη βούλα! Έκτακτη εμφάνιση από τους Ντιγκ, Νταγκ και Ντιγκεντάγκ. Θα σερβιριστεί φρέσκια μαυράδα.
Λες ότι αγαπάς τη βροχή
Όταν η βροχή πέφτει ανοίγεις ομπρέλα
Λες ότι αγαπάς τον ήλιο
Όταν είναι ηλιόλουστη η μέρα,
βιάζεσαι να βρεις τη σκιά κάτω από τον ήλιο
Λες ότι αγαπάς τον άνεμο
Όταν τ’ αεράκι του θεού φυσήξει
εσύ ερμητικά κλείνεις τα παράθυρα
Όταν λες ότι με αγαπάς
ο μορφασμός του μετώπου σου
στηρίζει τον παγετό.
ΑΝΤΙΓΟΝΗ IV
Τώρα γνωρίζει
Ήρεμη γνώση, πάγος
Δεν ήταν ο Κρέοντας ο εχθρός
Ήταν εκείνο το ελάφι μέσα της
που λαχταρούσε υποταγή
Μ’ αυτό αναμετρήθηκε στη σκοτεινή σπηλιά
ΠΗΝΕΛΟΠΗ IV
Της έλειπε πολύ
Όχι γιατί ήλπιζε ή φοβόταν
Αλλά γιατί κάποια βράδια το ίδιο το νησί
ξεκολλούσε από το σώμα της
και χανόταν στη μαύρη θάλασσα που άχνιζε
*Από τη συλλογή “Στον αρχαίο κόσμο βραδιάζει πια νωρίς”, εκδ. Γαβριηλίδης 2012.
Καμιά φορά το δεξί μου χέρι ξεκολάει απ’ το μπράτσο
μου στο ύψος του καρπού και πάει να ενωθεί με
το αριστερό. Το σφίγγω με δυναμη για να το εμποδίσω
να πέσει, γιατί θα μπορούσε να χαθεί. Πρέπει να
έχω ακατάπαυστα την προσοχή μου σ’ αυτό, για να
προφυλαχτώ από κάποια στιγμή αφηρημάδας την ώρα
της ανασυγκόλησης, μην το τοποθετήσω απ’ την
ανάποδη με την παλάμη γυρισμένη προς τα έξω.
*Μετάφραση Ανδρέας Ταρνανάς. Από το βιβλίο “Η πέτρα της τρέλας”, εκδόσεις Αιγόκερως, 1989.
Δεν είσαι εδώ να μοιραστείς το βιος μου.
Αλλοτινά όνειρα
χωρίς εσένα εξαργυρώνονται.
Μες στους αγρούς,
τους στάβλους και τα κοτέτσια.
Στις αποθήκες
που σκοτώνουν γέρικα γουρούνια
και τα σκυλιά
γλύφουν τη βυζανιάρικη κοιλιά τους.
Μες στα χέρια μου τα ταξιδιάρικα.
Ένα βιος ακατάδεχτο,
άλαλο,
χωρίς σώμα να το προστατέψει.
Δεν είσαι εδώ.
Ξοδεύτηκε μια ανατολή
στο ικρίωμα του απίστευτου.
Μια εποχή πρωί.
Που πάντα σιχαινόμουν.
Ημέρα,
που τότε με είχε αρπάξει από το σβέρκο
με αποκαθήλωνε από το πράγμα που λεγόταν συντροφιά.
Όλα τελικά πρόθυμα
για μια κτηνωδία.
Όλα.
Ακόμα και το στήθος μου,
αλέτρι ψεύτικο για σένα.
*Από τη συλλογή “Άννα”, εκδόσεις Εριφύλη, Αθήνα 2005.
Κοντά ογδόντα χρόνια πέρασαν, μια ολάκερη ζωή, από τότε που οι τσιγγάνοι του Αλμπαϊσίν προσπαθούσαν να καθαρίσουν τους αιμάτινους λεκέδες από τους ασπροβαμμένους τοίχους των σπιτιών τους κι οι νάρδοι σιγομουρμούριζαν πένθιμα τραγούδια, τα τραγούδια που συντρόφεψαν την ταφή του ποιητή Λόρκα, την ταφή της Ισπανίας…
Από τότε πέρασαν κοντά ογδόντα χρόνια. Η λήθη απλώθηκε πάνω σε δικαίους και αδίκους κι αυτοί που χάθηκαν φύγανε με την πίκρα στα χείλη κι οι τοτινοί νικητές είναι και τώρα νικητές και τα χρόνια πέρασαν κι οι πληγές κρύφτηκαν κάτω από καινούργια ρούχα. Ογδόντα χρόνια μια ολάκερη ζωή κι η Ισπανία της εφηβείας και του ονείρου κείτεται νεκρή στην αγορά.
Καθώς ο ήλιος, λίγο πριν χαθεί πίσω από της Γρανάδας τον ορίζοντα, βάφει χρυσοκόκκινα τα σπιτάκια του Αλμπαϊσίν, οι γεροτσιγγάνοι σιγοτραγουδούν την μπαλάντα της ταφής του ποιητή τους Λόρκα:
Απ’ την Ρεάλ ντε Καρντούχα
και τον λόφο Αλχακάμπα
μες’ απ’ το Αλμπαϊσίν και την πλατεία Λάργκα
στους ώμους έξη τσιγγάνων
πορεύεται κατά τους εφτά λόφους
ο Φεντερίκο Γκαρσία καθώς χαράζει η αυγή
στους ώμους έξη τσιγγάνων.
Τον πάνε για να τον θάψουν στο Τσέρο ντε Αϊσεϊτούνο
Και μόνο τσιγγάνοι είναι γύρω του,
μπρος και πίσω, στα πλάγια τσιγγάνοι
ενώ στον αέρα ακούγεται
να παίζει η σολέα.
Η σολέα, ω σολέα, η παγωνιά της αυγής
Διαπερνά τα κόκαλά σου με τον θρήνο της
Σολέα σολέα Μοντόγια *
*Από το http://parallhlografos.wordpress.com/2014/06/05/solea-montoya/
Στη μνήμη της πρόσφατα χαμένης Δήμητρας
Ντόμινο
Πρόβατα της θάλασσας
οι κάτασπροι γλάροι.
Βόσκουν στο πελώριο γαλάζιο λιβάδι.
Με το εύστοχο ράμφος τους
αδράχνουν σπαρταριστά αφρολούλουδα.
Τα καταπίνουν αμάσητα μαζί με τα λέπια.
Αναρωτιέμαι:
Μήπως τ΄ άσπρα φτερά κρύβουν λύκους;
Ο ερημίτης
Μην αγναντεύεις τη ζωή
με πρεσβυωπικό φακό μέσα σε τόμους δερματόδετους.
Κατέβα σε στενά και σε πλατείες
να σπρώξεις, να σπρωχτείς και να πονέσεις
να λερωθείς και να βραχείς
να νιώσεις στο πετσί σου την αλήθεια.
Κι όταν γυρίσεις μουσκεμένος σαν παπί
σ’ άγραφη κόλλα εξομολογήσου.
*Από τη συλλογή “Γρήγορα στις οθόνες σας” (34 ποιητικές προειδοποιητικές βολές). Εκδόσεις Αρκαδικός Κήρυκας, Αθήνα 2013.
