Φώτο: Paul Martin

αγωνιζόμαστε να προσπεράσουμε
τις άφατες μεταμορφώσεις μας
καθώς τα πρωινά μας
ξεκινούν βουρκωμένα
και δεν είναι σίγουρο
κατά πόσο μια ηλιαχτίδα φωτός
θα μας επισκεφθεί
έστω και προσωρινά

Περιορίζω την αιωνιότητα
σε δώδεκα χαραγμένα όνειρα.
Ο χρόνος περιδίνητος
απ’ τους έλικες του σώματος
δίχως εξουσία
στον καιάδα του γκρεμίζεται
με ένα δικό μας χτύπημα στον άνεμο.
Φαντάζει η ζωή
λίγη για να μετρήσει τους σιωπηλούς αντίλαλους
της αγάπης μας.

Σ’ αυτή την παύση
ξεκινάω κι αναποδογυρίζω αριθμούς,
για να σβήσω στη σκιά σου.

*Από τη συλλογή “Έρως ονειρευόμενος”, εκδ. Γαβριηλίδης, 2012.

Stone Postcard
by Paul Magee
 John
Leonard Press, 2014

Unlike the recent Australian governmental fervour for signs of title (British, monarchist, hierarchical) and their accompanying anathemas contra entitlement (Australian, social democratic, welfarist), poetry titles struggle with self-authorization and singularisation. A poet’s title is not ‘Lord’ or ‘Lady,’ nor a state certificate legitimating territorial possession, but established by the fiat of the verse itself. Nor are poetry titles like those of narrative fiction. As Franco Moretti proves in ‘Style, Inc.: Reflections on 7,000 Titles (British Novels, 1740-1850),’ reprinted in Distant Reading (London: Verso, 2013): the ‘major metamorphosis of eighteenth-century titles is simple: in the space of two generations, they become much, much shorter … they also become much more similar to each other.’ With the development of a significant publishing ecology, novel titles no longer needed to be explanatory, but brief, attention-grabbing and memorable. Yet for poetry a title must be neither governmental nor novelistic. It must be impossible.

So, then – Stone Postcard? Magee’s previous book (John Leonard, 2006) bore a strongly oxymoronic title: Cube Root of Book. A striking phrase, drawing its provenance from a mathematical operation patently misapplied to the wrong kind of material and medium altogether: poetry as category error. As Jen Webb put it in Text (October 2008): ‘Cube root of book … in mathematical terms, roots are the inverse or opposite of powers.’ Poetry’s powers derive from its burrowing into the radicles of impotence.

Continue reading →

Εικόνα του Roberto Paletti

Λιγόστεψε το φως,
χαμήλωσε ο ουρανός το πρόσωπό του,
κρεμάστηκε το φεγγάρι μεσίστιο
στον ιστό των ματιών μου
Στο στήθος μου κατοικεί ένα πουλί,
αλαφιασμένο, χωρίς φτερά και κράζει
Μοιάζω του Σίσυφου,
φορτωμένος μια πέτρα
να τη στηρίξω προσπαθώ στην κορυφή,
μα όλο κατρακυλά
Εδώ θα σταθώ,
σε τούτη την πέτρα,
στην πέτρα που με γέννησε
Αγωνιώντας για του ανθρώπου τις ρωγμές,
λουσμένος ιδρώτα, φορτωμένος μνήμες
Σηκώνοντας το βάρος της νυκτός
Εξουσιάζοντας τη θέληση, κι ανάβοντας φωτιές
Εδώ θα σταθώ,
με το αγκάθι στο στήθος μου σφηνωμένο,
άγρυπνος μες στο σκότος που με περιβάλλει,
γυμνός από λάμψη – σαν φλόγα ασχημάτιστη,
όρθιος πάνω στον σταυρό,
καταρρίπτοντας με όνειρα τους εφιάλτες
Κι αν μέρα τη μέρα βαδίζω
σε λιμνασμένα νερά
και δρόμους φλογισμένους
Κι αν καίω το βλέμμα μου
σε αδιάβατες κορφές
Εδώ θα σταθώ,
ανάβοντας φωτιές σε πλατείες,
κτυπώντας καμπάνες
για να ξυπνήσουν του κόσμου οι γειτονιές
Εδώ θα σταθώ,
μαστιγώνοντας τον φόβο
έξω απ’τις κατοικίες της σιωπής,
με τα μάτια στραμμένα στα βέλη που με σημαδεύουν
Εδώ θα σταθώ,
στην πέτρα που με γέννησε

© Μανώλης Μεσσήνης

when they came/ for you elegies/ of resistance

by Christopher Barnett,
Wakefield Press, 2013

Christopher Barnett is an enigmatic figure: an exile and outsider, an active and proud Socialist, Australian but long based in Europe because of feeling, as Mark Roberts asserts in the book’s foreword, ‘profound disillusionment with Australian society’ (ix). This deeply aggrieved, political book is a 300-page anti-paean purporting to eulogise Furkan Doğan, the North American teenager killed alongside eight others by Israeli forces storming the Gaza Peace Flotilla in 2010.

But this book also contains the perceptions of an ageing poet grieving the loss of their own youth. Barnett’s memorialising is in the mode of a musical manifesto, in which the dramatis personae (Faust, Marx, Althusser, Apollinaire, Dick Cheney, Jeremiah, Trần Đức Thảo, Gregory Peck, et al) traverse either ideological or remembered space (Leningrad, Golgotha, Wangaratta, Babylon, Haiphong, Jerusalem, Salzburg, etc) in an effort for the poet to better display the ‘state of things// things of state’ (287) by which we are interpellated, instrumentalised, and commodified or, worse, in the way of monstrous and mobilised forces.

Continue reading →

Πες πως βλέπεις σαν σε όνειρο
το αγρόκτημα, τον ανεμόμυλο,
τη σιδηροδρομική άμαξα,
το πολεμικό αεροπλάνο, το τανκ,
τη βυζαντινή εκκλησία, τη Φάτνη, το ζέπελιν,
σαν σε όνειρο
την έξοδο του Μεσολογγίου, την Έπαυλη,
τη Χιονάτη και τους 7 Νάνους,
την Κοκκινοσκουφίτσα, τη Σταχτοπούτα,
τον Κοντορεβυθούλη, τους 40 Δράκους,
τον παπουτσωμένο Γάτο,
τις ελληνικές ενδυμασίες, το Κρυφό Σχολειό,
σαν ζωντανή οπτασία
τα 3 Γουρουνάκια, το θέρος,
τα ζώα του αγρού και του βάλτου,
τα ζώα της αυλής,
τον Λευκό Πύργο,
τον Μυστικό Δείπνο.

the landscape at night

Say you see as in a dream
the farm, the windmill,
the train carriage,
the warplane, the tank,
the byzantine church, the Manger, the airship,
as in a dream
the sally out of Messolonghi, the Mansion,
Snow-White and the 7 Dwarfs,
Red Riding Hood, Cinderella,
Tom Thumb, the 40 Ogres,
Puss-in-Boots,
greek costumes, the Secret School,
as a vision alive
the 3 Little Pigs,
summertime, animals of field and swamp,
animals of the yard,
the White Tower, the Last Supper.

*Από τη δίγλωσση συλλογή “Η εποχή των ανακαλύψεων”, εκδόσεις Futura 2002 / From the bilingual poetry collection “the age of discoveries”, Futura editions Athens 2002.

ΟΡΓΙΟ

Όλο μυστήριο φιλούσε το βράδυ

Τις μπουμπουκιασμένες πικροδάφνες

Κι εμείς παίζαμε και χτίζαμε για τον Απόλλωνα Ναό.

Και τρεκλίζαμε από πόθο μεγάλο
ο ένας μέσα στον άλλον

Κι έχυνε ο νυχτερινός ουρανός το μελανό του άρωμά

στου γκαστρωμένου ανέμου τα φουσκωμένα κύματα

και αιώνες βούλιαζαν
και τεντώνονταν

και πρόβαλλαν ξανά χρυσαφένιοι

σαν τεχνάσματα αστεριών σμιλεμένοι.

Παίζαμε με την πιο ευτυχισμένη ευτυχία

με τους καρπούς του παραδείσιου Μαγιού

και μέσα στο άγριο χρυσάφι των μπερδεμένων σου μαλλιών.

Και ο βαθύς μου πόθος τραγουδούσε

κραυγές

σαν ένα μαύρο πουλί αρχέγονου δάσους.

Και έπεφταν νεογέννητοι ουρανοί

πεντάγλυκες ευωδιές αδιανόητου πάθους

Σκίζαμε τα ιμάτιά μας
και κραυγάζαμε

από της ατμόσφαιρας το γλεύκος μεθυσμένοι.

Μ’ έδεσα στη ζωή σου

Τόσο που έλιωνε και γινόταν σκόνη

Τόσο που συνεχώς έπαιρνε πάλι μορφή

Και συνεχώς να ξαναλιώνει.
Και ένας αλαλαγμός ήταν του έρωτά μας το τραγούδι

Δυο άγριες συμφωνίες

——-

Άκου,

Τις νύχτες ληστεύω

Τα ρόδα του στόματός σου,

Ώστε κανένα θηλυκό να μην μπορεί να πιει.

Αυτή που σ’ αγκαλιάζει

Μου κλέβει τα ρίγη μου

Που τα ζωγράφισα γύρω από τα μέλη σου.

Είμαι το περιθώριο του δρόμου σου

Που σε χαϊδεύει
Σε ρίχνει καταγής.
Αισθάνεσαι τη ζωή μου
Παντού

Σαν τέρμα διαδρομής;

*Από τον κύκλο ποιημάτων “Dr Benn”.

ΤΟ ΕΡΩΤΙΚΟ ΜΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Σαν μυστική πηγή

Μουρμουρίζει το αίμα μου,

Πάντα για σένα, πάντα για μένα.

Κάτω από τη ζαλισμένη σελήνη

Χορεύουν τα γυμνά μου, ανήσυχα όνειρα,

Παιδιά που υπνοβατούν,

πάνω από θάμνους σκοτεινούς, αθόρυβα

Ω, είναι ηλιόλουστα τα χείλη σου…

Αυτά τα μεθυστικά των χειλιών σου αρώματα

με το ασήμι γαλάζιων αγάπανθων τυλιγμένα

Γελάς εσύ… εσύ..εσύ.

Πάντα το φιδωτό κελάρυσμα

Πάνω στο δέρμα μου

Πάνω και πέρα από τους ώμους

Κρυφακούω

Σαν μια ουράνια πηγή

Μουρμουρίζει το αίμα μου.

©Μετάφραση: Ιωάννα Αβραμίδου

*Η Else Lasker-Σούλερ (11 Φλεβάρη 1869 – 22 Γενάρη 1945) ήταν Γερμανοεβραία ποιήτρια και θεaτρική συγγραφέας, διάσημη για τον μποέμικο τρόπο ζωής της στο Βερολίνο. Ήταν μία από τις λίγες γυναίκες που συνδέθηκαν με το εξπρεσιονιστικό κίνημα. Έφυγε από την Ναζιστική Γερμανία και έζησε το υπόλοιπο της ζωής της στην Ιερουσαλήμ.