Σαν χρυσοσταλίδα ανοιξιάτικης βροχής,
ροβόλησε αργά – αργά το δάκρυ
από τις κόχες των ματιών,
καθώς ζύγωνα στον τόπο της θυσίας.
Η θύμηση πέταξε στα περασμένα…
σ´εκείνη τη νυχτιά που ανάψατε
χιλιάδες καντηλιέρια και φωτίσανε
με άπλετο φως, τις καρδιές των σκλάβων.
Σ´εκείνη τη νυχτιά που ενώσατε τα χέρια
και σπαθίσατε την ένοχη σιγή, σκορπώντας
θείο τραγούδι στις γειτονιές της Αθήνας,
για τη σωστική λύτρωση.
Σ´εκείνη τη σελίδα που έγραφε:
«ΨΩΜΙ ΠΑΙΔΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!»
Σ´εκείνη τη νυχτιά που πήρατε
στα χέρια σας την καρδιά σας,
και την κάνατε πυρσό, για να φωτίσει
στους Είλωτες το δρόμο για τη λευτεριά.
Χαϊδεμένα μας μυριάκριβα παιδιά!
Ντάπιες κάνατε τα γυμνά σας στήθη,
για να ξεσκλαβώσετε το φως,
για μπει στις μανταλωμένες κάμαρες.
Χαϊδεμένα μας, χιλιάκριβα παιδιά!
Την καρδιά σας κάνατε προσάναμμα
με πάθος ανοικονόμητο και με προζύμι
τους νεκρούς συντρόφους σας, στεριώσατε
την ελπίδα, για να λυθούν απ´ τα σκυφτά κεφάλια,
τα πικρά μαντήλια και να σταθεί
η πικρή πατρίδα, ψηλά, εκεί που της ταιριάζει.
Μέσα στην ανταύγεια της τρανοφεγγαριάς,
ξεχώρισα τις μορφές του Κώστα, του Θανάση,
της Φανής, του Θοδωρή, της Αργυρώς,
να προβάλλουν με χαμόγελο
στα χείλη και με τα γυμνά τους στήθη,
βαμμένα στ´ άλικο αίμα των άφταιγων
συντρόφων τους, να χαιρετούν το θάνατο.
Χαϊδεμένα μας, αλησμόνητα παιδιά!
Δεν σας κλαίω!
Εσείς, πουλιά γλυκόλαλα γινήκατε
κι εκεί πάνω στις άλικες κορφές,
τραγούδια αντρειωμένα λέτε χωρίς σταματημό!
Δεν σας κλαίω Ακριβά μου!
Μονάχα σας θαυμάζω!
Και τριπλά σας χαιρετώ!
Ακριβά μας αδέλφια,
μείνατε ανίκητοι!
Κοιμηθείτε στο χώμα κείνο
που πολύ αγαπήσατε, σκεπασμένα
αιώνια, από τις μυρουδιές των λουλουδιών
του πολύπαθου τόπου μας, μαζί με τη
δική μας θύμηση!
Τη θυσία σας αυτή,
μενταγιόν μυριάκριβο την κάναμε
και το φοράμε μερονυχτίς
στο μέρος της καρδιάς!
*Σε όλους εμάς, που θέλαμε
μια λουλουδιασμένη Άνοιξη…
αλλά έμεινε χάρτινη…!
Κυπαρισσία, 16 Νοέμβρη 2026
