El sol, el poema

Barcos sobre el agua natal.
Agua negra, animal de olvido. Agua lila, única vigilia.
El misterio soleado de las voces en el parque. Oh tan antiguo.

Ο ήλιος, το ποίημα
Πλοία πάνω στο γεννημένο νερό.
Μαύρο νερό, ζώο της λησμονιάς. Νερό λουλακί, μοναδική αγρύπνια. Το ηλιόλουστο μυστήριο των φωνών στο πάρκο. Ω, τόσο παλιό.

*

En un ejemplar de “Les chants de Maldoror”

Debajo de mi vestido ardía un campo con flores alegres como los niños de la medianoche.
El soplo de la luz en mis huesos cuando escribo la palabra tierra.
Palabra o presencia seguida por animales perfumados; triste como sí misma, hermosa como el suicidio; y que me sobrevuela como una dinastía de soles.

Σε ένα αντίτυπο “Των ασμάτων του Μαλντορόρ”

Κάτω απ’ τη φούστα μου φλέγονταν ένας κάμπος με χαρούμενα λουλούδια όπως τα μικρά παιδιά το μεσονύχτι.
Η πνοή του φωτός μες στα κόκαλα μου όταν γράφω τη λέξη γη.
Λέξη η παρουσία συνοδευόμενη από αρωματισμένα ζώα;
θλιμμένη όπως η ίδια, όμορφη σαν την αυτοκτονία ; και υπερίπταται πάνω μου σαν μια δυναστεία από ήλιους.

*Μετάφραση: Στέλιος Καραγιάννης.