ΠΑΡΑΣΙΤΑ

Ποτέ δεν πίστεψα πως ο Θεός έχει ένα σχήμα
Απόλυτη η ζωή του, και ο νόμος του απόλυτος.
Μάτια ποτέ δεν είχε: κοιτάει με τ’ αστέρια
Χέρια ποτέ δεν είχε: χτυπάει με τις θάλασσες
Γλώσσα ποτέ δεν είχε: με αστραπές μιλά
Στο λέω, μην εκπλήσσεσαι:
ξέρω, έχει παράσιτα: τα πράγματα, τους ανθρώπους

*

ΦΟΒΟΣΟΥΝ ΤΗ ΘΝΗΤΗ ΜΟΥ ΣΑΡΚΑ

Φοβόσουν τη θνητή μου σάρκα και μέσα της έψαχνες
την αθάνατη ψυχή. Για να τη βρεις, μου άνοιγες
πληγές μεγάλες με λέξεις σκληρές.
Τότε έγερνες πάνω τους εισπνέοντας,
φριχτέ, την οσμή του αίματος μου.

*

ΓΑΛΗΝΗ

Πάμε προς τα δέντρα… Η ουράνια χάρη
θα ανοίξει μέσα μας το όνειρο.
Πάμε προς τα δέντρα, η νύχτα μας
θα είναι τρυφερή, η θλίψη ανεπαίσθητη.
Πάμε προς τα δέντρα, της εξοχής τα μύρα
κοιμίζουν τη ψυχή. Μα, δείξε καλοσύνη,
σώπα και μη μιλάς. Να μη ξυπνήσουν τα πουλιά
που αφέθηκαν στον ύπνο.

*Από το βιβλίο “Alfonsina Storni, Ποιήματα”, εκδ. Θράκα, 2014. Μετάφραση: Στέργιος Ντέρτσας.