Οι μέρες τους χτυπούσαν στο πρόσωπο.

Έπεφταν πάνω τους, άφηναν χαρακιές,
κόκκινα σημάδια· φλογίτσες της μνήμης.

Το αναιδές ανεπίληπτο δεν αιτείται πρόσκληση για ακρόαση.

Εισβάλλει ακαριαία.

*

Αργά το απόγευμα πως οι αναμνήσεις μετεωρίζονται
στο χείλος του χρόνου.
Στάζει η αντανάκλασή τους στο νερό της βροχής.

Σχήματα ακαθόριστα
Θολώνουν οι σκέψεις
Βραδιάζει.

Δεν βρίσκει έναν λόγο να στέκεται εκεί,
να αφήνει λόγια, στιγμές
να μουσκεύουν τα μαλλιά της.

Επιστρέφει στο σπίτι.
Κλείνει την πόρτα.
Κλείνει τα μάτια.

Φθινοπώριασε. Οι σκιές πληθαίνουν:
στους δρόμους, στους τοίχους,
πίσω από τα βλέφαρα.

Τραβάει την κουρτίνα.
Ανάβει όλα τα φώτα.
Αρκεί να αγγίξεις έναν διακόπτη.