Βουβό το πάθος μου για σένα
σιωπηλά τα δάκρυα
Κι όταν χαμογελούσα με ό,τι έλεγες
κι όταν σε θαύμαζα
και πάλι τα κρατούσα
από σένα κρυφά

Όποτε σ’ έβλεπα να περνάς
όποτε θαύμαζα την κορμοστασιά
και τα κυματιστά σου τα μαλλιά
Μέσα μου πόσο σ’ αγαπούσα
απέξω όμως όλα έμεναν κρυφά

Κρυφό το πάθος μου
βουβή η αγάπη
Και δεν μιλούσα ούτε όταν
το φεγγάρι φαινόταν πίσω σου
Τότε που σ’ αγαπούσα
κι από κείνο πιο πολύ
Που το παρατηρούσα
όλη νύχτα 
μέχρι που έκλεινε τον κύκλο του
και χανόταν
μέσα στο σπίτι τού ήλιου

Κι εγώ να στέκω
πάντα σιωπηλός 
Ακίνητος
Αιώνιος θαυμαστής τής ομορφιάς
Γιατί όποιος με ζωγράφισε
τόσο παραστατικά
τόσο αληθινά
μού έδωσε γνήσια αισθήματα
αλλά όχι
ανθρώπινη λαλιά