When the sun spills out
diamonds upon the world,
then I breathe in all the flowers,
I see you in all the trees,
and I possess you tumbling,
intoxicated with love,
on the lawns of fragrant grass.
And when the moon gives
its humble blessing to men,
I see you gigantic, silhouetted
by the sharp edges of a lightning bolt;
I see you enormous,
confused with the immortal,
scattering your indulgence
over the world,
soothing the desperation
of so many suffering castaways;
I breathe you in the atmosphere,
I imagine you in the mystery,
I extract you from nothingness.
It seems to me that the world was only made
to help me evoke you,
and the sun to serve me as a lantern
over the rugged path.

Όταν ο ήλιος χύνει
διαμάντια πάνω στον κόσμο,
τότε εισπνέω όλα τα λουλούδια,
σε βλέπω σε όλα τα δέντρα,
και σε κατέχω καθώς κυλιόμαστε,
μεθυσμένοι από αγάπη,
στους χλοοτάπητες με το αρωματικό γρασίδι.
Και όταν το φεγγάρι δίνει
την ταπεινή ευλογία του στους ανθρώπους,
σε βλέπω γιγαντιαίο, με τη σιλουέτα σου
να σκιαγραφείται από τις αιχμηρές άκρες μιας αστραπής·
σε βλέπω τεράστιο,
να συγχέεσαι με το αθάνατο,
να σκορπίζεις την επιείκειά σου
σε όλο τον κόσμο,
να απαλύνεις την απελπισία
τόσων πολλών βασανισμένων ναυαγών·
σε εισπνέω στην ατμόσφαιρα,
σε φαντάζομαι μέσα στο μυστήριο,
σε εξάγω από το τίποτα.
Μου φαίνεται ότι ο κόσμος δημιουργήθηκε μόνο
για να με βοηθήσει να σε ανακαλέσω,
και ο ήλιος για να μου χρησιμεύσει ως φανάρι
πάνω από το δύσβατο μονοπάτι.

*Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.