Νύχτα βαθιά σαν πίσσα,
δίχως μια στάλα φως.
Ταιριάζει με την μαύρη πόλη, 
που χει το πρόσωπο μιας χήρας. 
Το σώμα αφυδατωμένο 
και η γλώσσα διψασμένη πιο πολύ από ποτέ.
Η δύναμη εξαντλείται 
και η πίστη παραμένει μισή. 
Η μετακίνηση του βράχου
φέρνει μαζί του ματαίωση.
Μα πρέπει να βγει το φως. 
Να σπάσει το κέλυφος της πέτρας. 
Να ξυπνήσουν τα σώματα απ’ τον λήθαργο.