Χαμόγελο χωρίς σκιά βλέμμα μειλίχιο
διαλύει το γκρίζο που ολόγυρα ζυγώνει
τη φλύαρη ανοησία που άθελα μας περιβάλλει

Ο δρόμος γνώριμος πιο μακρύς σαν την πρώτη φορά
πιο οικείος σαν το τώρα που κοντεύω στο τέρμα

Αντάμωμα αγαπημένο μας περίμενε
θαλπωρή που δεν μας ξάφνιασε
μα την είχαμε ανάγκη σαν την αρχική στιγμή