Δημήτρης Γκιούλος, από τις «αναμνήσεις από το τέλος»

Οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες
η λυρική ποίηση
η διδακτική λογοτεχνία
το δυστοπικό σινεμά
είναι σαν το σταθερό τηλέφωνο
ανήκουν
στο άλλοτε
Τώρα
εδώ
οι μεταφορές
εκτελέστηκαν
οι παρομοιώσεις
σαν να κούρασαν
ίσως
κι εμείς
που τα ιστορούμε
Σαφώς
κι πρόκειται
περί
μιας
αναγγελίας
τέλους

ίσως
και
αρχή

Έχει σημασία από πού θα αρχίσεις μια αφήγηση

Επιλέγω να ξεκινήσω από το τέλος

……………………

Κλωστή
που ξηλώνεται
καθώς
γυρνάμε
στο χθες

……………………

Κάναμε
τον θάνατο
τέχνη
έτσι
κανείς
δεν μπορεί
παρά
να μας αποκαλέσει
καλλιτέχνες
Κατακτήσαμε
τον θρήνο

για το χειροκρότημα
θα φανεί

*«αναμνήσεις από το τέλος», εκδ. Κείμενα, 2026.

Leave a comment