Δεν επαναπαύομαι. Αργά βλασταίνει ο βολβός
κι εύκολα τραυματίζονται τα άνθη.
Λοξοδρομώ, εφευρίσκοντας πάντα την επιστροφή
άσωτος και διψασμένος. Καταβροχθίζουν βουνά.
Φωτογραφίζονται αισιόδοξοι και αλαζόνες.
Αφού αυτοί δεν θα πολεμήσουν – κι ας προκαλούν –
την πραγματική της φρίκης του αιώνα.
Εκτάσεις θανάτου για την ενέργεια.
Φαράγγια γυμνά και πουλιά σχισμένα.
Τρέχει ο δρομέας όμως το καρότο μακριά.
Η σκυτάλη από βάρδια σε βάρδια.
Θα αφήσω το τομάρι μου
Να το ξεβράσει η νύχτα.
Προς το παρόν την γλύτωσε
Από τα αποσπάσματα του προηγούμενου αιώνα.
Γιατί με θρέφουν να γίνω κρέας
Στην φρίκη αυτού του αιώνα.
Τα τέρατα ζωντανά και παρόντα παντού.
Χωράνε σε υπονόμους όμως κυκλοφορούν
στις οθόνες των τηλεοράσεων.
Ο κρότος απλώνεται και το δίκιο μουγκό.
Δεν επαναπαύομαι, λοξοδρομώ
Γιατί ο δρόμος που μας δίνουνε
είναι μια σκοτεινή πορεία προς τον θάνατο.
Ακολούθησα της ζωής τα μονοπάτια
Με έναν ενθουσιασμό και ένα πάθος
Δεν θα χαραμιστώ απ’ τα κανόνια
Και τις μπουλντόζες τους.

*

Αν θέλουμε να υπάρξει ποτέ ο άνθρωποι,
θα έπρεπε να ξεκινήσουμε
πλάθοντας έναν κόσμο για αυτόν.
Ένα μέρος που η καρδιά και ο νους
μονιάζουν αδελφωμένα.
Χωρίς βομβαρδισμούς και ερείπια
-αργότερα τουριστικά θέρετρα.
Χωρίς ατελείωτες βάρδιες
και αγχωτικούς λογαριασμούς.
Αν στα πήλινα σπίτια μοιραζόταν το ψωμί
ανάλογα με τα στόματα και τα μεροκάματα
δεν ήταν τόσο βάρβαρα και επικίνδυνα.
Θα είχαμε χρόνο να ξυπνήσουμε
την συνείδηση με ελεύθερα βιβλία,
με θέατρα στις πλατείες,
με χορό στα βουνά!
Θέλει παλμό να νιώσεις την ζωή.
Ένας άνθρωπος ξανά τη φύση
που ξυπόλητος ακολουθεί.

*Από το “TEFTeRI” No 5, Ιούλης 2026.