ο Σίσυφος του Ιουλίου

Ήταν ένα καλοκαίρι ξύλινο.

Οι πέτρες ονειρευόντουσαν
πως είναι ψάρια

Τα σύννεφα χασκογελούσανε
πίσω από τα γυαλιά τους

και το νερό,
όσο στέγνωνες τα μαλλιά σου
έλαμπε

κι εγώ όσο το έπινα
τόσο διψούσα.

*

ξεφλουδίζοντας περιστέρια

Ξεφλουδίζοντας περιστέρια
πέρασε η μέρα μου
όμορφα όμορφα
σα παιδούλα δεκαεφτά χρονών
φτιάχνοντας γλυπτά–δολοφόνους
ανάμεσα στα πόδια μου.

Όταν σε έδενα
ήμασταν κι οι δυο αειθαλείς.
Όταν με έδενες
σκυλιά μου χάριζαν κι άλλο
πριόνι

*Από τη συλλογή “Τριανταεπτά Γεωπονικά Μυστικά για την Καλλιέργεια της Βερυκοκιάς”, Εκδόσεις Κακός Βηξ, Μάης 2025.