στον Νίκο Σφαμένο

το να αφιερώνεις ποιήματα
σε ανθρώπους
που δεν έχεις πότε συναντήσει
είναι παρόμοιο
με το να κλείνεις τα μάτια
πάνω από τα σύννεφα

ξέρεις πως ότι κι αν συμβεί
έχουμε ήδη καταφέρει πάρα πολλά

*

έχουνε όλοι επιστρέψει

η Φρόσω, ο Γιάννης, ο Αλέξανδρος
οι άνθρωποι που δεν με αγάπησαν
και δεν με γνώρισαν ποτέ
σε τούτη εδώ την ηλιόφωτη πόλη

επέστρεψαν για να πάρουν πίσω
την αγάπη τους

όλα τα πικρά βήματα
από τα Ιλίσια μέχρι το Γκάζι
αναζητώντας τους

τα ολονύχτια σχέδια απόδρασης
προς το νησί
στη μέση του δωματίου

τα τραγούδια που σκάρωνα
για να τους αποκοιμίζω γλυκά
βαθιά μέσα στον αχανή ακάλυπτο

ήρθε ο καιρός να πάρουν πίσω
την αγάπη
που ποτέ δεν μοιραστήκαμε

ήρθε ο καιρός να πιστέψω
την μοναξιά μου
ως το πραγματικό δώρο αυτής της ζωής

και να το επιστρέψω με τιμή
προς όλους εσάς
που μου δώσατε την ευκαιρία
να το κάνω δικό μου

ευχαριστούμε, Αθήνα
ευχαριστούμε, Ελλάδα

*

πράσινοι παπαγάλοι κάθονται
στο περβάζι του παράθυρου

οι ασθενείς περιμένουν
την σειρά τους για θεραπεία

κουνάνε το κεφάλι τους πέρα δώθε
ανοίγουν φτερά και πετάνε

κοιτάνε ευθεία πέρα από την πόλη
κλείνουν τα μάτια κι εξαφανίζονται

*Σχετικός σύνδεσμος: https://enaetsi.wordpress.com