Elder woman
dressed like the sun going down
going down for the last time
what makes her setting so vivid
is it the dirty haze
from the coal fired power plant
the jet streams
binding careless across the sky
strands that so often, turn a fuchsia pink
the distant mesas
violet at the trim of her skirt
each sheep throwing shadows
turquoise across the snow
turquoise at her neck
turquoise and silver on her hand
she watches us from across the hogan
carding wool in the kerosene light
so these are the pink children
they are clumsy they are clowns really
not at all like demons
she wets her drawstring lips
she clicks her teeth at the red-earth cat
peering down through the stove pipe hole
recedes across the landscapes
of her mind this is the way it has always been
but it won’t always be this way
the cat is looking out
past the lowing shuffling corrals
half empty
because the government took away
almost all the sheep
dead corn stalks
because the government
has forbidden new planting
pickup trucks crackle across the
pottery
smashed in anonymous rituals
scattered across the hillsides
warning the cart, the stovepipe
sends up a slow smoke S
S for see and let it strike you
as a cat’s eye sees
a tree struck by lightning
and for reasons unseen
this tree is sacred
and for reasons unseen
you are not to burn the wood of this tree
YOY ARE NOT TO

Δεν πρέπει να

Ηλικιωμένη γυναίκα
ντυμένη σαν τον ήλιο που δύει
που δύει για τελευταία φορά
τι κάνει τη δύση της τόσο ζωντανή
είναι άραγε η βρώμικη ομίχλη
από το εργοστάσιο καύσης άνθρακα
οι ουρές των αεροπλάνων
που απλώνονται απρόσεκτα στον ουρανό
λωρίδες που τόσο συχνά γίνονται φούξια ροζ
Στους μακρινούς μακρινούς λόφους
βιολετί στο τελείωμα της φούστας της
κάθε πρόβατο ρίχνοντας σκιές
τιρκουάζ πάνω στο χιόνι
τιρκουάζ στον λαιμό της
τιρκουάζ και ασήμι στο χέρι της
μας παρακολουθεί από απέναντι, από το hogan (1)
γνέθοντας μαλλί στο φως της κηροζίνης
έτσι λοιπόν αυτά είναι τα ροζ παιδιά
είναι αδέξια, είναι γελωτοποιοί στ’ αλήθεια
καθόλου σαν δαίμονες
βρέχει τα χείλη της με το κορδόνι
κροταλίζει τα δόντια της στο κόκκινο-χωμάτινο γατί
που κοιτάζει κάτω μέσα από την τρύπα του σωλήνα της σόμπας
υποχωρεί μέσα στα τοπία
του νου της — έτσι ήταν πάντα
μα δεν θα είναι πάντα έτσι
η γάτα κοιτάζει έξω
πέρα από τα χαμηλά, μουγκρίζοντα μαντριά
μισοάδεια
γιατί η κυβέρνηση πήρε
σχεδόν όλα τα πρόβατα
ξερά κοτσάνια καλαμποκιού
γιατί η κυβέρνηση
απαγόρευσε νέες καλλιέργειες
αγροτικά φορτηγά τρίζουν πάνω στα
αγγεία
σπασμένα σε ανώνυμες τελετουργίες
σκορπισμένα στις πλαγιές
προειδοποιώντας το κάρο, ο σωλήνας της σόμπας
στέλνει έναν αργό καπνό σε σχήμα S
S για «see» — και άφησέ το να σε αγγίξει
όπως βλέπει το μάτι της γάτας
ένα δέντρο χτυπημένο από κεραυνό
και για λόγους αόρατους
αυτό το δέντρο είναι ιερό
και για λόγους αόρατους
δεν πρέπει να κάψεις το ξύλο αυτού του δέντρου
ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ

*The poem published in the anarchist feminist magazine “Kick It Over”, No 17, Winter 1986-1987. Απόδοση: Δημήτρης Τρωαδίτης.

(1) Το hogan (/ˈhoʊɡɑːn/ ή /ˈhoʊɡən/· από το ναβάχο hooghan [hoːɣan]) είναι η κύρια, παραδοσιακή κατοικία του λαού των Ναβάχο. Ένα hogan έχει τοίχους και στέγη από ξύλο, με ή χωρίς εσωτερικούς στύλους στήριξης, και είναι καλυμμένο με συμπιεσμένη λάσπη και πέτρες σε ποικίλες ποσότητες. Τα hogan μπορεί να είναι στρογγυλά, κωνικά, πολυγωνικά ή τετράγωνα. Η πόρτα παραδοσιακά βλέπει προς την ανατολή για να καλωσορίζει τον ανατέλλοντα ήλιο.