ΑΠΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΣΕ ΜΟΝΟΠΑΤΙ

Με γλώσσα κάκτου
απομακρύνονται
οι πλάγιοι δρόμοι των σοφιστών.

Ξαπλωμένος στο δεξί πλευρό
κι η χοντρούλα αναισθησιολόγος
στάζει τρεις σταγόνες στο λαιμό μου.
Χαμογελώ, αν είναι δυνατόν,
όμως σε δύο δευτερόλεπτα είχα χαθεί.

Πρόσωπα που θ’ αναζητείς, όσο ζεις
και δάκρυ-δάκρυ θα μουχλιάζει η ελπίδα.

Ανήκω στους μοναχικούς του χειμώνα.
ασυνεπής στις επιθυμίες μου
και χάνονται οι δρόμοι για την πολιτεία.

Στην παρανέστια πολίχνη τα ίχνη μου,
σε αυτόν τον ουρανό ανήκω.

*

ΔΙΨΑΣΜΕΝΕΣ ΓΛΑΣΤΡΕΣ ΚΑΙ ΔΥΟ ΓΑΤΟΙ

Έκοψα τις μυτερές γωνίες της σιωπής.
Ήλιος ο νους μου και ξαπλώνει στο σεντόνι της.

Αν και ξένος ουρανός, μου δείχνει αγάπη.
Θα επιστρέψω στην πόλη μου με τα ποιήματά μου.

Με περιμένουν οι διχασμένες γλάστρες,
Θ’ αφήσω όμως εδώ δυο γάτους αδερφάκια.

Πρωί Σαββάτου με καφέ ελληνικό
θα είμαστε με την Χρυσούλα στο μπαλκόνι.

Όμως θα λείπουνε οι δύο γάτοι
με τα παιχνίδια και τις αταξίες τους.

*Από τη συλλογή “Ποιητική καταδίκη”, έκδοση Το ΚΟΙΝΟΝ των ωραίων τεχνών, Αθήνα 2025.