Και αν σε ρωτήσουνε,
ποια ήμουνα πες τους
ότι ήμουνα τριαντάφυλλο,
με πικρά, αιχμηρά αγκάθια
που κοίταζε τον ήλιο, και όταν μάτωνε έβγαινε το φεγγάρι λαβωμένο.
Πες τους ότι ήμουνα μαργαρίτα που άνθιζε στη μέση ενός χωραφιού ολομόναχη, όταν ήθελε και όποτε ήθελε με την απλότητα και την αγνότητα του λευκού…
Πες τους ότι ήμουνα ιβίσκος με το χρώμα της φωτιάς, που ζωγράφιζε τον κήπο με φλόγα και πάθος.
Πες τους ότι ήμουνα παπαρούνα που χόρευε στον άνεμο με την ευθραυστότητα της στιγμής,
έτοιμη να γίνει ανάμνηση.
Πες τους ότι ήμουνα νάρκισσος,
που καθρεφτίζονταν στη λίμνη, ξεχνώντας την ανθρώπινη φύση του
μέσα στην ανατριχίλα του κόσμου.

Μόνο μην τους πεις ποτέ
ποια πραγματικά ήμουνα…

Μόνο για σένα…
Ήμουνα εκείνη που η ζωή όρισε την ζωή μου!