Ήταν Οκτώβριος και οι καρποί είχαν συλλεχθεί.
Ικανά χέρια δούλεψαν με περίσσιο θάρρος για να ολοκληρώσουν
και φέτος την τελετουργία.
Ήταν Νοέμβριος και παντού υπήρχε συντροφιά.
Κάθε βράδυ έβλεπε το ίδιο όνειρο. Καθόταν και κοιτούσε ως
πέρα την κορυφή που υψωνόταν απέναντι. Κάπου άναβε μια φωτιά.
Ήταν Φεβρουάριος. Νέος δρόμος για νέα μικρά κλαδιά.

*

είμαστε σαν τα φύλλα
πολυπληθείς κι αόρατοι
κι όταν πέφτουμε
κι όταν ευδοκιμούμε
χιλιάδες ιστορίες
γίνονται ένα

*

άνθρωποι
με το βάρος της ζωής πάνω τους

πόδια υγρά ματωμένα ανθεκτικά
νερό και ήλιος

ρίζες
με την τελευταία
σταγόνα
αναπνοής

μάτια κλειστά
στο θάνατο
στους ανθρώπους

*Από τη συλλογή “Άγρια ανθρωπιά”, Εκδόσεις ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ, 2026.