Τώρα πια
που οι ανάσες μου μικραίνουν 
και τα βήματα άρουν δεκαετίες 
επιθυμώ να ζω,
να μην σκλαβώνομαι 
στην ομορφιά της ονειροπόλησης.
Κι όμως τρεις χιλιάδες μέρες 
ονειρεύομαι.
Νύχτες όταν η ποίηση φιλί γίνεται.
Πάνω στο δέρμα χαράζεται ο χρόνος,
αλλά περιμένω τα χέρια που 
το κορμί έχουν σμιλέψει
μέχρι τη θάλασσα να με οδηγήσουν,
ώσπου γέλιο 
με τον φλοίσβο ν’ αντηχεί.
Τώρα, όμως, 
τις ανάσες μου μετρώ
και μόνο την αγάπη βρίσκω λειψή 
σ’ ένα χτύπο που εκπνέει.