Η βροχή παρασέρνει ό,τι σφηνώνει
στις πτυχώσεις της καρδιάς
και η θάλασσα -ψηλαφίζοντας
τον εαυτό και το σύμπαν-
μεταφέρεται εκεί που δεν υπάρχει.
Αν τα καταφέρω και τούτη τη φορά,
να μεταγγίσω λίγη από την ύλη
που βρίσκεται κάτω από το δέρμα,
θα μεταμορφώσω την ατμόσφαιρα.

Κρύβω την αστερόσκονη κάτω από το μανίκι,
είναι δύσκολο να καταλάβεις,
πρέπει να προσέχω –«δεν είναι κοινωνία
αυτή που ζούμε» το ακούω εδώ και εφτά γενιές-,
μα θέλει οξυγόνο η φάση, και οι τολμηρές πράξεις
θέλουν φωτοσύνθεση, αλλιώς
επιστρέφουμε εκεί από όπου ξεκινήσαμε.

Και δεν έχεις μπει στον κόπο να αναρωτηθείς,
αλλά πόσοι γνωρίζουν κολύμπι;
Πόσοι θυμούνται πώς είναι να βυθίζεσαι
για να υπάρχεις –υπάρχεις, και όσο υπάρχω
θα υπάρχεις- αναγνωρίζοντας
τη διείσδυση του σώματος στον χώρο,
και της ζωής στην ατμόσφαιρα.

Σαν εξτρέμ -ναι, ξεγελώ με τον τίτλο
και ισορροπώ μεταξύ ακραίου και νομιμότητας-
διασπώ την άμυνα του κόσμου από το πλάι,
-δεν είμαστε μια συλλογή αντικειμένων-
και ξαναθεμελιώνω με μια νέα γεωμετρία
τον χώρο για τις ρίζες, τα φύλλα
και τη κοσμική ισχύ του ανθού.