Θεοδώρα Βαγιώτη, Ποίημα

14.
μεγάλωσε η κρίση μου
και το πικρό σκαρί μου
τυλίχτηκε η γλύκα μου
στ’ ανθάκια της αυλής μου
κι ήρθαν και μου τα ρούφηξαν
διαβόλοι καλογέροι
μαθές με κάνανε χτικιό
ρούσα να βολοδέρνω
αγάπη να έχω άδοτη
και πού να τηνε δώσω
μη φεύγεις ήλιε αιγλήτη μου
φοβάμαι το σκοτάδι
μη φεύγεις ήλιε αιγλήτη μου
φοβάμαι την αγάπη

*Από τη συλλογή “σκαλέτα: 47 σκηνές για το τέλος του κόσμου”, Εκδόσεις Κουκκίδα, 2025

One response to “Θεοδώρα Βαγιώτη, Ποίημα

  1. μη φεύγεις ήλιε αιγλήτη μου
    φοβάμαι το σκοτάδι
    μη φεύγεις ήλιε αιγλήτη μου
    φοβάμαι την αγάπη, άρα κι εσέ φοβάμαι

    χωρίς να θέλω εθίστηκα στα σκοτεινά τού βδελυρού αλήτη

Leave a reply to Λεωνίδας Καζάσης Cancel reply