I. Πάντοτε το ξημέρωμα, όταν ο ουρανός τον κοιτούσε ακόμη από εκείνο το βαθύ μπλε και κινούνταν ακαριαία, μόνο για εκείνον, μελανά όλα τα φύλλα των δέντρων προς το ερχόμενο φως. Έτρεφε σύγκορμος τον αφελή εφιάλτη ότι στο τέλος κάποιος θα ζήσει για να δει, για να διηγηθεί την ιστορία. Όχι του πόνου, ούτε του φωτός. Αλλά της συμπλοκής των ωραίων κλαδιών τους.
II. Φθινόπωρο: ω πώς σου άρεζε να μαζεύεις τα μαλλιά σου δίπλα απ’ τα άνθη για να μην ενοχλείς τον άνεμο.
III. Μέσα από το παιχνίδι του φωτός με τα πράσινα φύλλα των δέντρων κάποιος προσπαθεί να μιλήσει σε κάποιον. Αυτό που συνήθως το ονομάζουμε ίσκιους.
IV. Τα βλέφαρά σου είναι ο χώρος ανάμεσα σε εσένα και στον κόσμο, όταν το στήθος ήταν ακόμη αεράκι κι ο έρωτας πράσινα φύλλα ανάμεσα στην αδυναμία, την ντροπή και σε όλα εκείνα που ποτέ δεν θα έλεγες.
V. Άλλωστε τι είναι ποίημα; Η ικανότητα της χλόης να ψεύδεται πάντα ανθηρότερη.