Πολιτεία σταχτιά κυψέλες γκρίζες
ανθρωπόμορφοι κύβοι
στοιβάζονται άτακτα
Πολιτεία μουντή
πολύβουη άσκοπα
τυλιγμένη σε ένα θαμπό πέπλο
θαμμένα καταπιεσμένα μυστικά
σε στοίβες άμμου στα ερείπια
στα ατελείωτα απορρίμματα των ζωών μας
Στο βάθος δόξας ασύλληπτο αποτύπωμα
μακρινό σαν σκιά παρόν σαν χρόνος
που δεν πέρασε μα στάθηκε
να παρατηρεί την ανθρώπινη αγωνία
To Koskino 
Διαβάζοντας το ποίημα αυτό, το πρώτο που συγκρατώ, κτυπώντας με επίμονα, είναι ένας ρυθμός ασυνήθιστος, που, τον διακρίνει η συνοχή – συνέχεια, το άρρηκτο τής διάρκειας! Ένας ρυθμός επίμονος, δυνατός, παρορμητικός, που νομίζεις, ότι θα συνεχιστεί, και μετά το πέρας! Η ΛΥΠΗΜΈΝΗ, ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΜΈΝΗ, εικονοποιία επιλέγει λέξεις, που συμβάλλουν, καθορίζοντας, στο ύφος, στην αισθητική, στην δυναμική του ρυθμού αυτού, συμβάλλοντας επίσης στην διαμόρφωση του περιεχομένου τού ποιήματος, με τα μηνύματα που περνά, και με τα συναισθήματα ( με προεξάρχον, αυτό τής νοσταλγίας ), που δημιουργεί στον αναγνώστη. Ένα μυστικιστικό πέπλο υπαινίσσεται! το οποίο περιβάλλει έντονα, εδώ και μήνες, την ποίηση τής κ. Φλωρά. Ένα μυστικιστικό πέπλο υπαινίσσεται — το αποτύπωμα το ασύλληπτο — στης δόξας – στης πίστεως – στων απόψεων – στων εγκολπώσεων τα βάθη! Αποτύπωμα που παρατηρεί την ανθρώπινη αγωνία, περιμένοντας ίσως, ούσα απελπισμένη να το καλέσει.