Κόκκινη άμμος

Κοιμήθηκε το καημένο
στα πόδια μου
του θανατά θλιμμένο
το ένιωθα που ονειρευόταν
κατάχαμα λέει καθόταν
κι έγραφε
μέσα στα ερείπια τ’ ουρανού

κι από τις άκριες των ματιών του
έτρεχε κόκκινη

έσταζε πάνω
στο κέλυφος του θανάτου
και πάνω στα χέρια τους

κόκκινη άμμος

αυτών που έξω απ’ τ’ αμάξι τον σύρανε
κι εκείνου που είπε
“αφήστε τον σ’ εμένα!”

γίναν κλεψύδρα

στης κόλασης το χρόνο.

*

Διπλός ίσκιος

Πίσω από το παραθυράκι με το ολονύχτιο φως
κοιμάται μια γυναίκα, πίσω από το δωμάτιο
που κοιμάται είναι η αυλή και πιο μέσα
τα νύχια της είναι βαμμένα σκούρο βυσσινί
ακούγεται η φωνή του άντρα της (θα πεθάνει
πριν απ’ αυτήν μ’ ακόμα δεν το ξέρουν)

τρέχω με τα παιδιά της ανάμεσα
στους τενεκέδες με τα λουλούδια
ανοίγουμε την πόρτα της αυλής, βγαίνουμε
στο δρόμο έρχονται κι άλλα παιδιά
συνεχίζουμε να παίζουμε μέχρι να σκοτεινιάσει
μέχρι η φωνή της μητέρας να με καλέσει δυνατά
από το σπίτι με τις φοινικιές.

Αφήνω απρόθυμα το παιχνίδι και κατεβαίνω.

το σπίτι μας μοιάζει μακρινό, αφύσικα στημένο
τα δέντρα στέκονται ασάλευτα στον ξαφνικό αέρα
κι η μητέρα αγέλαστη στην πόρτα

μου δείχνει τον ίσκιο που μας κοιτάζει.

Πηγαίνω κοντά του και προσπαθώ να του μιλήσω
Σε μια γλώσσα που έχει χαθεί.

*Από τη συλλογή “Σαλός μαγνήτης“. Εκδόσεις Φαρφουλάς, 2022.