Σαν λείψει το φως, σαν φύγουν οι θεές απ΄ τα νησιά
καλό είναι το κάρβουνο κι η νύχτα.
Καλή η καρβουνιάρισσα άσπρη στη νύχτα
με τη φωνή της μέλι
να κουτρουβαλάει στις πέτρες τ’ αμάξι της
γεμάτο με μαύρα λιθάρια της Κόλασης.
Καλό είναι το κράξιμό της πίσω απ΄ τους φράχτες, παρέα με
τους πετεινούς
να διαλαλάει την πραμάτειά της.

Ωραίο είναι το κάρβουνο
η ζέστα, η κολασμένη πίσσα του, η αλήτικη φτωχολογιά του:
για ένα σωρό από δαύτα
θα σκόρπαγα ένα γερό κομπόδεμα από λίρες,
μια χούφτα μαργαριτάρια της Καραϊβικής
ένα μικρό μα σίγουρο βασίλειο στα βουνά.

Μα πιο ωραία η γριά καρβουνιάρισσα
άσπρη μέσα στην άσπρη ομίχλη της αστροφεγγιάς
με τη φωνή της μέλι
να διαλαλάει την πραμάτειά της
να κουτρουβαλάει τ’ αμάξι της
πίσω απ΄ τους φράχτες, παρέα με τους πετεινούς.

(1979)

*Από τη συλλογή “Στο δρόμο της χώρας”, Εκδόσεις Ακμών, 1980.