αν συνέβαινε κάτι τέτοιο
θα είχα άλλο κύρος και ύφος
ο λόγος μου θα μετρούσε
τα επιχειρήματά μου θα έστεκαν
οι λέξεις δεν θα ήταν γλυκερές
ο φόβος θα ήταν θεμιτός
αφού η ανδρεία δικαιολογημένη
η οργή και το χέρι στο τραπέζι απαιτητά
δε θα κινδύνευα τα βράδια
θα έπινα όσο γούσταρα χωρίς να κριθώ
δεν θα με ένοιαζε η μόδα και το μποτέ
-αρκεί που θα ’χα την αυθεντική αρσενική μου μυρωδιά-
θα κάπνιζα στο δρόμο χωρίς να ξενίζει σε όποιον περαστικό
θα ήμουν κουλ απλά, όταν η εκφορά της λέξης “ποιητής” συνέβαινε
η πολιτική συζήτηση και η αναρχία θα στηρίζονταν στα στιβαρά μου λόγια κι αυτά των φίλων μου
θα είχα δίκιο σχεδόν από την αρχή επειδή η λογική μου είναι τετράγωνη
δυστυχώς το όνομά μου είναι Γεωργία
η ποιήτρια μένει ,σαν ιδιότητα, μέσα μου
και σαν λέξη, χωρίς εκφορά
το φύλο μου με καταδίκασε χωρίς να ερωτηθώ
κι έτσι, ανάλαφρη, ακκίζομαι
χαίρομαι τα μικρά βυζιά μου
τη λεπτή φωνή μου
και την απαραίτητη επίγνωση
του να είμαι συνετή
κερνάω τσάι στις επτά ακριβώς, αν θέλετε,
μα το δαχτυλάκι σας δεν μπορεί να φτάσει
σε χάρη το δικό μου,
έτσι που τεντώνεται και στέκει
σαν χαρισματική πένα
To Koskino 
Ο ανδρας πρωτος σας καταδικασε, βιαζοντας σας! Και εσεις, οχι μονο δεχτηκατε την καταδικη, αλλα, ανερυθριαστως, τον ανδρα εκθειαζετε!
Ο ανδρας πρωτος σας καταδικασε, βιαζοντας σας! Και εσεις, οχι μονο αποδεχτηκατε την καταδικη, αλλα, ανερυθριαστως, τον ανδρα εκθειαζετε!
Ο ανδρας πρωτος σας καταδικασε, βιαζοντας σας! Και εσεις, αποδεχομενη την καταδικη, ανερυθριαστως, τον ανδρα εκθειαζετε!
Επισης, διαφωνω με τον τροπο εκφρασης της διαμαρτυριας σας ( εαν διαμαρτυρεσθε για την διαχρονικη ρατσιστικη γενοκτονια των γυναικων απο τον ανδρα ), ο οποιος (τροπος εκφρασης της διαμαρτυριας σας ), δεν διαμαρτυρεται.
Επισης, δεν βρισκω ευστοχο αυτον τον τροπο εκφρασης της διαμαρτυριας σας – ειρωνειας αυτοσαρκασμου – αυτοκριτικης ( εαν διαμαρτυρεσθε, εαν αυτοσαρκαζεστε, πατωντας νοτες αυτογνωσιας για την διαχρονικη ρατσιστικη γενοκτονια των γυναικων απο τον ανδρα ), ο οποιος, τροπος εκφρασης της διαμαρτυριας σας, οχι μονο δεν διαμαρτυρεται, αλλα τον θυτη σας εκθειαζει! Γιατι πως να το κανουμε, Γιωργο Πονηρακου, οταν γραφετε, – Το παράπονό μου είναι πως δεν με λένε Γιώργο – , ενω ο Γιωργος, σας εχει σκοτωσει, στο πτωμα σας ασελγωντας! Εξακολουθωντας, στο πτωμα σας να ασελγει! Σημαινει, οτι τον γιωργο τον φονια – τον βιαστη – τον παιδεραστη – τον κτηνοβατη θαυμαζετε, θελοντας, να του μοιασετε!
Υ.Γ. Ο ελληνικος λαος ( πλην ελαχιστων εξαιρεσεων ), και αυτο φαινεται, και απο την εκφραση – αποκριση πλειστων ελληνων καλλιτεχνων – διανοουμενων, ηταν, ειναι, και, παραμενει κλειδαμπαρωμενος εσωτερικα – πνευματικα, ενω προσπαθει, να υποδυθει τον ξεκλειδωτο ( σφοδρη αποτυχια που εγγιζει, χρηζοντας ραιχικα, φρουδικα χωραφια ).
Ξεχασα, στις ιδοτητες – ελαττωματα – χαρακτηριστικα – βιτσια του Γιωργου, να προσθεσω και εκεινο του εκμαυλιστου – δωροδοκου – μαστροπου, το οποιο μαθαινε, ενημερωνοντας, εξακολουθωντας να μαθαινει, ενημερωνοντας τις γυναικες, παιδιοθεν, για την ανταλλακτικη αξια του σωματος τους, προτρεποντας αυτες να βιαζονται για ζωη χλιδατη! Ο πατερας μου το 1958 στην Θεσσαλονικη, οταν εκανε προταση γαμου στην μητερα μου, για να δελεασει απαντηση της ευνοικη, της ειπε: – Θα σε κανω βασιλισσα – .