Η Πομπηία κοιμάται,
αλλά η νύφη γεννάει αίμα φλογερό
που περπατάει πάνω στα κόκκαλα σας
και οι πατεράδες σας,
σαν άλλοι Νώε φωνάζουν:
Ας έρθουν.
Στον βράχο, στον γκρεμό,
το ένα καρφί το άλλο σκίζει.

~

Δεν είμαι ο νέος κήπος της Εδέμ.
Τα μάτια μου οργώνουν μάχες,
ανάμεσα στο γέλιο του θανάτου.
Ούτε γυναίκα, ούτε παιδί
είμαι η λεπίδα όλων των τρελών του κόσμου.
Είμαι το αίμα που ξεβράζει η θάλασσα
καθώς αδειάζει από τα βογγητά της.
Είμαι ένας ποιητής,
ένας ζωγράφος που σπάει τα αντρικά σας κόκκαλα.
Είμαι γυμνός σε όλες τις μπόρες.
Μη στέκεστε
τσακίστε, σπάστε
τη βρόμα που ακουμπάει τον ήλιο
τα μουχλιασμένα καμαρίνια
τα χειροκροτήματα
τα δελτία τύπου
τις καλοστημένες έδρες,
που βλαστημούν τις νύχτες μας
και σβήνουν τα αστέρια.
Δεν έχει ορίζοντα
να φεύγεις προτού να γεννηθείς.

~

Συλλαβίζει το χώμα
τρυπάει το κοιμισμένο αυτί της νύχτας
χτυπά τους λεκέδες στα γόνατα
αρπάζει το μαχαίρι.
Ούτε σημάδι.
Θα πέσουν αύριο,
θα σφίξουν τα δόντια
στα στενά και στις πλατείες
το δέρμα του λιονταριού
σαν μαύρο σε άσπρο
θα ζήσει ορφανό
φτωχός πολίτης
δίχως στέμματα Καισαρικά
και χρυσοκέντητα άμφια
σαν μεθυσμένος
μέσα σε βάρβαρες ασωτείες
με πρόσωπο μουσκεμένο από ιδρώτα
σαν άλλος στρατιώτης
που δαγκώνει τις αναπνοές του ήλιου
και ο φόβος λιώνει μέσα στα καταφύγια των φυλακών.
Εδώ είναι βαριά τα σίδερα.
Ακούστε, το άλλο κύμα έρχεται
και οι τρελές μανάδες θα σκίζουν τα λιμάνια,
βλέποντας το νυχτερινό πλοίο να φεύγει σαν θηρίο.

*Από τη συλλογή, “Η τελευταία νύχτα της Πομπηίας”, εκδ. Κύμα, 2024