ΤΟ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΕΝΟ ΦΩΣ

Τραυματισμένο φως,
Σπάστε τα χείλη μου
Σπάστε τα μάτια μου
-Τραυματισμένο φως
-φυτεύτε μια κληματαριά μες στην καρδιά μου.
-Τραυματισμένο φως
-Είπαμε: τον Αύγουστο θα γιάνεις.

-Χύστε μια θάλασσα στο στήθος μου,
βγάλτε τα χέρια απ’ τις τσέπες μου
βγάλτε απ’ τα χαρτιά μου την καρδιά μου

-Τραυματισμένο απαρηγόρητο
μικρό, τρελό μου φως

1942

* 

ΕΤΣΙ Σ’ ΕΧΑΣΑ

Κάτι δεν επήγε απ’ την αρχή καλά.
Το ευμετάβολο κι αόριστό σου ενδιαφέρον;
Η έπαρση η δική μου;
Το δήθεν αυστηρό μου βλέμμα;
ή το ξερό μου «ευχαριστώ»
στην κίνησή σου να μ’ ανάψεις το τσιγάρο
που τ’ άφηνα άναφτο τάχα μου αφηρημένος
στα μισάνοιχτά μου χείλη;
Τι ’ταν, επιτέλους, που ‘σπασε
κείνη τη χρυσή λεπτότατη κλωστή
που ξαφνικά μας έδεσε;

Ποιος άραγε το ξέρει, ποιος θα μου το πει
αυτό το κάτι που όλα
θρύψαλα τα ‘κανε κομάτια απ’ την αρχή. 

*

ΠΕΡΙ ΑΥΤΟΥ

Πάνω απ΄τον ώμο του έν’ άστρο
τον έδειχνε, τον δαχτυλοδειχτούσε.
Εωσφορικά φωτίζοντας
όλα τα βήματά του
όλες του τις κινήσεις
όλα του τα σκιρτήματα

Κι εκείνα ακόμα που αδηρίτως
πάση θυσία αγωνιζόταν
κι έπρεπε να κρατήσει μυστικά
μέχρι θανάτου απαρατήρητα.

(Από το «Σημειώσεις για έναν άνθρωπο που πέθανε»)

*Από τη συλλογή «Κι αυτά; ίσως…», Αθήνα 1999.