ε!
ποιητή!
τόση ώρα σε
παρατηρώ
-κάτι τρέχει με σένα ε;-
ίσως η νύχτα;
οι μοναχικοί περίπατοι;
οι μακρινές μελωδίες;
ξεκίνα λοιπόν
πες μου λίγη απ’ την
ιστορία σου
ποιητή!
κλόουν του ανέφικτου
*
άγιοι
δε θα ξεχαστούν ποτέ τα
λερωμένα όμορφα
πρόσωπα τους
οι γεμάτες αγωνία
ματιές
τα αιωρούμενα χέρια
και οι φωνές τους
καθώς καιγόντουσαν:
«πάρτε μας γρήγορα από εδώ!
Αυτός ο κόσμος είναι
για τους πετυχημένους!»
*Από την συλλογή “αντιηρωικό”, Ιανουάριος 2016.
To Koskino 
Κλόουν του ανέφικτου, πρώτη φορά η γροθιά στο στομάχι από συγκίνηση τα μάτια μου νότισε! ενώ διάτρηση προκαλεί στα στομάχια των πετυχημένων.
Επανέρχομαι, Νίκο Σφαμένε, για να σου πω πάλι, αλλά, απλά, τούτη την φορά ότι, με έκανες και έκλαψα.
Το κωμικοτραγικό είναι, ότι αυτός ο κόσμος δεν είναι για κανέναν, αφού οι πετυχημένοι, αλλά και εκείνοι, που προσπαθούν να γίνουν πετυχημένοι, διά της κοινωνικής ανόδου – πλουτισμού ( ανεξαρτήτως αποτελέσματος ), κάνοντας χαρακίρι στον εσωτερικό κόσμο τους πρώτα, έπειτα ΑΛΛΗΛΟΣΦΆΖΟΝΤΑΙ. Ποια η επιτυχία λοιπόν, για να τους μιμηθούμε;