Οι αδύνατες σκορπισμένες αχτίδες του κίτρινου ήλιου
Ξεπρόβαλαν απ’ τα σκοτεινιασμένα υφάσματα
Που τις τύλιξαν με διαφανές κερί·
Κι όπως οι ρυτιδωμένες αχτίδες κλείσαν τη μέρα,
Καπνισμένες οι καμινάδες της Νέας Υόρκης βήξανε
Κοιτάζοντας σε λυγισμένους πύργους
Και ξέρασαν λυπημένα δάκρυα σκοτεινού καπνού.

*Περιλαμβάνεται στο βιβλίο “Ανθολογία Νέγρων Ποιητών”, εκδόσεις Εγνατία, Θεσσαλονίκη 1969. Επιλογή, μετάφραση, επιμέλεια: Αλέξης Τραϊανός.